bk128 - page 31

21
ไดตลอดชีวิตสอดคลองกับอาชัญญา รัตนอุบล(2554) ที่สรุ ปวา การเรียนตลอดชีวิตกลายเปนความ
จําเปนของมนุษยในสังคมปจจุ บันอยางยิ่ง
การประชุมระหวางชาติวาดวยการศึ กษาผูใหญ (WorldConference onAdult Education)ที่
จัดโดยUNESCO ที่กรุงมอนตรี อัลประเทศแคนาดา ในป ค.ศ.1960 การประชุ มที่กรุงโตเกียว
ประเทศญี่ปุ นค.ศ.1972 และที่กรุงไนโรบี ค.ศ.1986 ไดพั ฒนาแนวคิดการศึกษาตลอดชีวิตอันมี
สาระสําคัญดังนี้
1. มนุษย แสวงหาความรู และพัฒนาตนเองอยู ตลอดเวลา เพราะมนุ ษยเราเรี ยนรู จาก
ธรรมชาติ สิ่งแวดลอมและสังคมทุกขณะ เชนจากการทํามาหากิ นการเลนการพักผอนการเขารวม
พิธีกรรมและการสมาคม เป นตน
2. การศึกษาที่แทจริ งไมไดจํากัดแตเพียงในโรงเรียนแต ครอบคลุมถึงการศึกษานอกระบบ
โรงเรียนการศึกษาตามอัธยาศั ยการศึกษาเกิดได ตามโอกาสจึงไมมีวันสิ้นสุด
3. การศึ กษาตลอดชีวิตเปดโอกาสใหคนทั่ วไปไดรับการศึ กษา เพราะสามารถเลือกเรียน
ตามรูปแบบที่ตนตองการยืดหยุนได ตามโอกาสทุกคนสามารถ เรียนรู ไดจากทุกแหงตามโอกาสจะ
อํานวยดั งนั้น มนุษยจึงมีโอกาสที่จะพัฒนาชีวิตใหสมบูรณยิ่งขึ้น โดยการศึกษาอย างไมมีจุดจบไป
ตลอดชีวิต
การศึกษาตลอดชีวิต ได ถูกระบุไว ในแผนการศึกษาแหงชาติ พ.ศ. 2520 เปนครั้ งแรก โดย
กลาวถึงความมุงหมายของการศึกษาวา การศึกษาเป นกระบวนการตอเนื่องตลอดชีวิตและไดมีการ
กล าวถึงการศึ กษาตลอดชี วิตอยางกวางขวางทั้ งในแผนพัฒนาการศึ กษาและนโยบายพั ฒนา
การศึกษา จนกระทั่ งประเทศไทยไดประกาศใชในพระราชบัญญัติ การศึกษาแหงชาติ พ.ศ. 2542
และที่แกไขเพิ่ มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2545 ในพระราชบั ญญัติการศึ กษาฉบับนี้ได ถือวา การศึกษา
ตลอดชีวิต เปนแนวทางหลักในการจัดการศึ กษาของประเทศสืบต อมาจนถึงป จจุบั น การปฏิรูป
การศึกษาในทศวรรษที่ สอง ระหวางป พ.ศ. 2552-2561 บนฐานของหลักการและแนวทางแหง
พระราชบัญญัติ การศึกษาแหงชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2545 ไดกําหนด
วิสัยทัศน ในการปฏิรูปการศึ กษาเพื่อมุ งเนนให คนไทยไดเรียนรู ตลอดชีวิตอยางมีคุ ณภาพ โดยมี
เปาหมายหลัก 3 ประการ คือพัฒนาคุ ณภาพและมาตรฐานการศึกษาและเรียนรูของคนไทย เพิ่ ม
โอกาสทางการศึกษาและเรียนอยางทั่วถึงมีคุ ณภาพและสงเสริมการมีสวนรวมของทุกภาคสวนของ
สังคมในการบริหารและจั ดการศึกษา (สํานักงานเลขาธิการสภาการศึกษา, 2552)
ทามกลางการเปลี่ ยนแปลงของโลกาภิวัตน ประชาชนตองการการเรียนรูตลอดชีวิตมาก
ที่สุด เพราะไม มีสาระการเรียนรูใดที่จัดในระบบโรงเรียนปรับเปลี่ยนได ทันกับความเปลี่ยนแปลง
ดังนั้ นการมีชีวิตอยูรอดในสังคมนั้น เปนสิ ทธิ์ขั้ นพื้นฐานของมนุษยทุกคนและการมีชีวิตอยูได นั้น