bk128 - page 214

277
สถิติ ที่ ระดับ .05 โดยระดับคะแนนทั ศนคติของกลุ มทดลองหลั งการจากการเขาร วมกิจกรรม
สูงกว าก อนการทดลอง ซึ่งเป นไปตามสมมุติ ฐานที่ตั้ งไว
2.4 กลุ มทดลองมีพฤติ กรรมในเรื่องความสามารถในการจั ดรายการวิทยุ ชุ มชน และ
ความรั บผิดชอบต อสังคม หลั งการทดลองแตกตางจากกอนการทดลองอยางมี นัยสําคัญทาง
สถิติที ่ ระดับ .05 โดยระดั บคะแนนพฤติกรรมของกลุ  มทดลองหลังการจากการเขารวม
กิ จกรรมสูงกว าก อนการทดลอง ซึ่งเป นไปตามสมมุติ ฐานที่ตั้ งไว
ผลการศึกษาสิ่ งที่ผู เรียนไดรับจากการเรียนรู และผลการศึกษาความคิดเห็นหลั งการเรียนรู
ในเรื่องความสามารถในการจัดรายการวิทยุชุ มชนและความรับผิดชอบตอสังคม พบวา ผูเรียนมี
ความสามารถในการจัดรายการวิ ทยุชุ มชนเพิ่มขึ้ นทั้งในเรื่องความรู ในหลักการเบื้องต นของวิทยุ
ชุมชน สามารถผลิ ตรายการวิทยุชุมชนไดอยางถู กตอง รูวิธีการใช อุปกรณเครื่องมื อตางๆในสถานี
วิทยุ ชุ มชน สามารถใช ภาษาไทยในการจั ดรายการวิทยุ ไดอย างถูกต องตามอักขระวิ ธี และ
ดําเนินการจัดรายการวิทยุชุ มชน ไดถู กตองตามหลักจรรยาบรรณในการเสนอขาว เช นมีความเปน
กลาง ไมลํ าเอียง ไม สอดแทรกความคิดเห็นของตนเองเขาไปภายในข าว ไมเสนอขาวที่ทํ าใหเกิ ด
ความแตกแยก เสียขวัญจรรยาบรรณในการแสดงความคิดเห็น เชนจัดรายการดวยความสุภาพ เปน
ธรรมกับทุ กฝาย ไมชี้ นําสอไปทางอคติ จรรยาบรรณในการประกาศโฆษณา เชนผลิตและเผยแพร
โฆษณาที่มีความถูกตองเหมาะสมไมโออวดเกินจริงสามารถเชื่อถือได และไม เปนการหลอกหลวง
หรือหลอกใหหลงเชื่องมงายสอดคล องกับสุรัตน ทองหรี (2548) ผูทําการวิ จัยเรื่อง การวิจัยเชิง
ปฏิบัติการเพื่ อพัฒนา นักจั ดรายการวิทยุชุ มชนมหาวิทยาลัยรังสิตซึ่งพบวาหลังจากการฝกอบรม
พบวา กลุมผู จัดรายการวิทยุ ชุมชน มี ความรู และทั กษะการจัดรายการวิทยุ เพิ่ มมากขึ้นก อนการ
ฝกอบรม , สอดคลองกั บ ณั ฐกิจ สินธุยี่ (2547) ซึ่งศึกษาผลการใชบทเรียนวี ดี ทัศน เพื่อการ
ฝกอบรมนักจัดรายการวิ ทยุ เรื่ อง อุปกรณสําหรับการจัดรายการวิทยุอินเทอรเน็ตของมหาวิทยาลัย
รามคําแหงวาหลังการทดลอง ผูเข ารวมอบรมมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสู งกวาก อนการฝกอบรม,
สอดคลองกับอาชัญญา รัตนอุ บล (2543) ที่ถื อวาการเรียนรู ที่สําคัญคือการเรียนรูจากแหลงขอมูลที่
หลากหลาย ซึ่งจะทําใหผู เรียนเกิดประสบการณ การเรียนรูที่ก อให เกิดการสรางเจตคติ การปรับ
พฤติกรรมได นอกจากนี้ การใหผูเรี ยนไดเลาประสบการณ และอภิปรายแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
เพื่อใหผูเรี ยนไดเกิดการเรียนรู และประสบการณใหม ๆซึ่งสอดคลองกับKnowles (1978) ที่เห็ นวา
ประสบการณเป นแหลงการเรียนรู ที่ มีคุ ณคามากที่ สุดสํ าหรั บผูใหญ ดั งนั้นวิธี การหลักสําหรั บ
การศึกษาผูใหญ ก็คื อการวิเคราะหถึงประสบการณ ของผูใหญแตละคนอยางละเอียดวามีสวนไหน
ของประสบการณที่จะนํามาใชในการเรียนการสอนไดบาง แลวจึงหาทางนํามาใชให เกิดประโยชน
ต อไปสอดคลองกั บ อุนตา นพคุณ (2546) กลาววา กิ จกรรมทางการศึกษาและประสบการณ