bk128 - page 216

279
การอภิปรายกลุมผูวิจัยไดข อสรุปที่จะนํามาเป นเงื่อนไขซึ่งเป นขอกําหนดเพื่อใหการจัดกิจกรรม
ประสบผลสําเร็จ และเกิดเปนรูปแบบกิจกรรมที่มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้ นดังตอไปนี้
3.1ปจจัยของการนําโปรแกรมเพื่อเสริมสร างความรับผิดชอบตอสังคมไปใช
3.1.1 ผูเรียน
จํานวนผูเรียนที่ มีความเหมาะสม ไมมากหรือนอยจนเกิ นไปการที่กําหนดใหกลุม
ผูเรี ยนตองเปนคณะกรรมการในสถานีวิทยุชุ มชนหรื อแนวรวมภาคประชาชนที่ปฏิบัติ หน าที่ใน
สถานีวิทยุชุ มชน เพื่อนําเอาประสบการณการทํางานที่แตกตางกัน และป ญหาอุปสรรคที่พบในการ
ทํางานที่คลายคลึงกั นมาแลกเปลี่ยนเรียนรูซึ่งกันและกันระหวางสถานี วิทยุชุ มชนดวยกันเองทําให
เกิดเป นองคความรู ใหม รวมทั้งการกําหนดใหผู เขารั บการอบรมต องมีอายุ ตั้ งแต 15-60 ป
ขึ้นไปทํ าใหผู เขารั บการอบรมในแตละกลุ มมีอายุที่หลากหลายสามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ
ในการทํ างานและเรี ยนรู ที่ จะอยู รวมกั บบุ คคลอื่ นชวยเหลื อซึ่ งกั นและกัน ในการอบรม
มีการแบงเป นกลุมยอยกลุ มละ 6 คนทํ าใหเกิดการเรียนรู ที่ จะทํางานร วมกัน แลกเปลี่ ยน
และถายทอดประสบการณซึ่งกั นและกั น เกิดเป นความสามัคคีและการช วยเหลื อเกื้อกู ลกันขึ้ น
ภายในกลุมสอดคล องกับชาญสวัสดิ์สาลี (2539)ที่กลาววา ผู เรียนเปนสิ่งสําคัญที่สนั บสนุนการจัด
โปรแกรมการคั ดเลื อกผูเรียนที่ มีประสบการณการทํ างาน การเขารั บการอบรมทํ าให ผู เรียนมี
ประสบการณแตกตางกันตามประสบการณของการทํางาน จํานวนการเข ารับการอบรมที่แตกตาง
กันทําให ผูเรียนสามารถเรี ยนรูและแลกเปลี่ ยนประสบการณระหวางรุนพี่และรุ นนอง รวมทั้งการ
กํ าหนดให ผู เข ารั บการอบรมในแต ละกลุมมี อายุ ที่ คละกันไป ทํ าให สามารถแลกเปลี่ ยน
ประสบการณในการดํ าเนินชีวิตและเรียนรูที่จะอยูรวมกับบุ คคลอื่นชวยเหลือซึ่งกันและกั น โดยใน
การอบรมมีการแบงเปนกลุ มยอยทํ าใหเกิดการเรียนรูที่จะทํางานรวมกันแลกเปลี่ยนและถายทอด
ประสบการณซึ่ งกันและกัน จนไดข อสรุปเกิดความรู ใหม สอดคลองกั บงานวิจัยของชนินทรสุข
เจริญ (2551) ที่ กลาววา ความกระตือรือรนความสนใจในการเรียนรูของผู เรียนทําให การดําเนิน
กิจกรรมการเรียนรูเป นไปอยางมีประสิทธิ ภาพ โดยต อง จัดผูเรียนให มีจํานวนที่เหมาะสมกับ
ลั กษณะของกิจกรรมการเรียนรู ที่ต องมีการทดลองปฏิบั ติ และการทํ ากิ จกรรมหลาย ๆ รูปแบบ
ดังนั้นจํ านวนผู เรี ยนจึงไมควรมากเกิ นไป เพื่อให ผู เรียน มี โอกาสทดลองหรือฝกปฏิบั ติได อยาง
ทั่วถึงสอดคลองกับMitchell (1993) ที่ กลาววา รูปแบบของกิจกรรมมีผลตอจํานวนผูเรี ยนหาก
เปนกิจกรรมที่ตองมี การฝกปฏิบั ติ ก็ ควรจะมีผูเรี ยนจํานวนไมมาก เพื่อสามารถฝกปฏิบัติ ไดทุกคน
สอดคลองกับBurnard (1996) ที่กลาววา การมีประสบการณอยางเดียวไมเพียงพอที่จะมั่นใจวามี
การเรียนรูเกิ ดขึ้นความสําคัญอยู ที่การบูรณาการประสบการณใหมกั บประสบการณเดิ ม โดยผาน
กระบวนการคิดทบทวนซึ่งอาจเกิดขึ้นในตัวผูเรียนโดยลําพังหรือเกิดขึ้นโดยกระบวนการกลุ มจาก