บทเรียนการดำเนินงานสภาวัฒนธรรม - page 56

๓๕
ความสามารถในการแสวงหาความรูจึงเปนองคประกอบที่สําคัญอี กประการหนึ่งของความเปนประชา
สังคม
๖) มีการเรียนรูจากการปฏิบัติ หรือทํากิจกรรมรวมกัน : องคประกอบของการเรียนรู
รวมกันของคนในสังคมจะชวยสรางให เกิดพลั ง “เกิดปญญาหมู ” “เกิดใจหมู ” องคประกอบที่เปน
เงื่อนไขที่จะสรางความเขมแข็ งใหเกิดขึ้ นกับชุมชนสังคมนั้นก็คือเงื่อนไขแหงการเรียนรูรวมกันของคน
ในสังคม อยางไรก็ ดี กระบวนการในการก อใหเกิ ดการเรียนรูรวมกัน จําเปนที่จะตองอาศัยเทคนิค
วิธี การมากมายหลากหลาย และสอดคลองกับบริบทของแตละพื้นที่ แต ละกลุม ซึ่งจะตองคิดค น
รวมกัน
๗) มีการติ ดตอสื่อสารกันอยางตอเนื่อง/เครือข ายความรวมมือ: การสื่ อสารเพื่อการ
แลกเปลี่ยนเรี ยนรูเปนความจําเปนที่จะทํ าใหประชาสังคมมีความเติบโตและขยายตัวออกอยางมั่นคง
ระบบการสื่อสารของประชาสังคมมิใชเรื่องงายเนื่องจากมิ ใชองคกรสั่งการในแนวดิ่ง แตเปนการ
สื่อสารในแนวราบ ดังนั้น การคิดค นรูปแบบใหมๆ การเชื่อมโยงเครือขายความรวมมื อตางๆ นับเ ปน
แนวทางสําคัญเพื่อการสื่อสาร นอกจากนี้ความรวมมือกับสื่อสารมวลชนและการสร างความเขมแข็ง
ใหกับสถาบันสื่อมวลชนทั้งในสวนกลางและทองถิ่นยอมจะเปนวิธีการสื่ อสารของประชาสังคมที่สําคัญ
๘) มีระบบการจัดการที่ดี มีประสิทธิภาพ: จุดออนของภาคสังคมคือความสามารถใน
การจัดการ การเติบโตของภาคธุรกิ จที่มี ความเขมแข็ง มี พลังก็เพราะมีระบบการจัดการที่ดี ดังนั้ นการ
สรางประชาสังคมจะตองวางอยูบนพื้นฐานของการจัดการที่ดี การจัดการที่ดี นี้ตองดี ทั้งองคกร ระบบ
และประสิทธิ ภาพของทั้งคนและองค กร
การพัฒนาเครือขาย
๑. ความหมายของเครือขาย
เครื อขาย เปนแนวคิดและกระบวนการในการจัดระบบความสัมพันธระหวางบุคคล กลุ ม
บุคคล ชุมชน ตลอดจนองคกรใหเกื้อกู ลและเชื่อมโยงกัน (กรมการพัฒนาชุมชน, ๒๕๔๕, หนา๑๒)
เดิมกลุมเครือขายเปนกลุมที่ มีสมาชิกมี ความสัมพันธกันโดยตรงอยางใกลชิดถึงตัว มี
ความเอื้ อเฟ อเกื้อกู ลกัน เชน ความสั มพันธเปนกลุมเฉพาะของคนชนบทที่ ชาวบานรูจักคุนเคยกั น
อยางดีทั้งหมูบาน กระนั้นก็ตามเมื่ อความสัมพันธมี การขยายตัวขึ้ นทั้งขนาดและช วงเวลา ในแตละ
ชุมชนหรือในสังคมทั้งหมด มีการเพิ่มการติดตอกันมากขึ้ นในดานการขนสงและ การสื่อส ารเชื่อมโยง
ชุมชนในสังคมเขาด วยกัน กระบวนการขยายตัวของชุมชนทองถิ่นเชนนี้ คื อสิ่งที่นําไปสูการ
เจริญเติบโตของเครือข ายที่ทําหนาที่อยูภายใตโครงสรางทางสังคม
เครื อขาย เปนองคกรทางสังคมที่ทําหนาที่เฉพาะในดานการเชื่ อมโยง (link) องคกรทาง
สังคมตางๆ ไมว าจะเปนกลุมหรื อเปนครอบครัว สมาคม เขาดวยกัน เชื่อมให ติดตอกันตลอด เพื่ อให
ทุกองคกรเห็นหรือตระหนักในกิจกรรมรวมกัน
ขณิ ษฐา กาญจนรังสีนนท (อ างในกรมการพัฒนาชุมชน , ๒๕๔๕, หน า ๑๓) ไดให
ความหมายของเครือขายสังคมวา เครือขายสังคมอาจเปรียบไดกับภาพของจุด ตางๆ ที่มี การเชื่อมโยง
กันดวยเสนตรงหลายๆ เสน จุดคือบุคคล และเสนตรงคือสายสั มพันธ แตละคนจึ งเปรียบเสมือนจุด
ศูนยกลางของสายสัมพันธ กับจุดหรื อบุคคลอื่นที่มีสายสัมพันธกับคนอื่นๆ ตอไปอีกที่บุคคลตรงจุด
ศูนยกลางไมรูจัก ความสัมพันธทางสังคมระหวางกันของบุ ค คลตางๆ ที่อยู ในเครือขายสังคมนั้น เปน