bk129 - page 113

105
กุตตระส่ วนในแง่ ของการดําเนิ นชีวิตของผู้ นําซึ่ งเป็ นการเจริ ญสติในระดับโลกี ยะซึ่ งในระดับโลกี
ยะนี้ สัมมาสติ มี ความหมายว่า การระลึกรู ้ได้ถู กต้องและทันการ (หมายถึ งทันต่ อเหตุ การณ์ ณ
ปัจจุ บัน) สติระดับโลกิ ยะนั้นจะต้องคู่กับสั มปชัญญะเสมออธิ บายง่ ายๆคือสติ คือการใส่ ใจอยู่กับ
ปัจจุ บันและสัมปชัญญะคือการรู้ เท่าทันความจริ ง เมื่อมีสติ สัมปชัญญะรู ้เท่าทันอารมณ์ในปั จจุ บัน
ปัญญาจะเกิดขึ้นตามมา
8. สัมมาสมาธิ
สมาธิ แปลว่า ความตั้ งมั่นหมายถึงความตั้ งมั่นของจิตผู้ที่สงบจิตปฏิ บัติสั มมาสมาธิ
เป็ นประจํา จะเกิดปัญญาสามารถจํากัดกิเลสตัณหาต่างๆออกไปจากจิต (อย่างหยาบคือความเครี ยด)
เกิ ดจิตที่ เป็ นกุ ศลเหมาะกับการงานต่ างๆ ในทางโลก(โลกียะ) ผู ้ นั้ นจะมีจิตใจที่ ดี คิ ดดี กระทําดี
บุคลิกจะเปลี่ ยนเป็ นคนที่น่ าคบน่ าเข้าใกล้ และจะเป็ นที่รั กของคนทั่วไปและคนนั้ นเมื่อคิดจะทํา
การใดจะเกิ ดปั ญญาในการกระทํานั้ นให้ ประสบความสําเร็ จและการกระทําทุกชนิ ดจะดําเนิ นไป
บนฐานของจิตที่ตั้งมั่นแน่ วแน่ และสงบสุ ขุมส่วนในทางธรรม (โลกุ ตตระ) ถ้าผู ้ นั้ นแสวงหาความ
หลุดพ้นมีความเพียรปฏิบัติ สัมมาสมาธิตามทางแห่ งธรรมในพระพุทธศาสนาโดยไม่ย่อท้อผู ้ นั้นจะ
ถึงที่ สุ ดแห่งทุกข์ได้ด้วยสัมมาสมาธิ
เมื่ อสัมมาสมาธิ เป็ นการตั้ งจิตชอบที่มีความสําคัญต่อการกระทําทุกชนิด เพราะเป็ นที่
อยู่อันสงบของใจดังนั้ นสัมมาสมาธิ จึงมีความสําคัญต่อผู ้ นําเป็ นอย่างยิ่ ง เพราะการทํางานด้วยใจที่
เป็ นสมาธิ มีจิตใจที่สงบจดจ่ ออยู่กับงานที่ทําผลของงานจะออกมาดี มากขึ้ นความเหนื่อยจะน้อยลง
มีความสุ ขและเพลิดเพลินกับงานมากขึ้ น ในยามที่ มีความเครียดการฝึ กสงบจิ ตให้เป็ นสมาธิ จะ
ส่ งผลให้ความเครี ยดที่ มีนั้ นลดน้อยลง ในยามเกิ ดปั ญหาอุปสรรคของชีวิตการทําจิตให้ เป็ นสมาธิ
ผู ้ นําจะมีสติเกิดปั ญญา ความเห็ นชอบและความคิดที่ถูกต้ อง ในการฟันฝ่ าอุปสรรคต่างๆของชีวิต
ไปได้ อาจกล่าวได้ ว่ า การมี จิตที่ ตั้ งอยู่ในสั มมาสมาธิ ก่ อให้เกิ ดปั ญญาในการดําเนิ นชี วิตที่ ดี
ประสบความสําเร็ จตามที่วางไว้ และสามารถกําจัดกิเลสให้ลดน้อยลงความสุ ขในชี วิตจะมีมากขึ้ น
(โสภิ ตา จิวะพงศ์ ,2553)
ทั้ งนี้ ผู ้ วิจัยได้สรุ ปเนื้ อหาการพัฒนาภาวะผู ้ นําของปรี ดา เรื องวิชาธร (2551)ที่มีความ
สอดคล้องกับแนวคิดหลักธรรมของผู ้ นําในพระพุทธศาสนาดังนี้
1. มีคุณธรรมอันประเสริ ฐประจําใจกํากับตัวเองและปฏิบัติ ต่อผู้อื่น
การมี คุ ณธรรมเป็ นรากฐานของชี วิตจึ งเป็ นปัจจั ยสําคัญที่ทําให้เรารู ้ เท่าทันความ
เปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่ งตามกฏธรรมชาติ จิตใจจึงเป็ นสุ ขสงบนอกจากนี้ แล้วการสั่ งสมคุณธรรม
ยังเอื้ออํานวยให้ผู ้ อื่ นเชื่ อมั่นศรั ทธาต่อตัวผู ้ นํา และพร้อมที่ จะให้ความร่ วมมื อตลอดจนถือเอาเป็ น
แม่แบบแห่งการประพฤติปฏิบัติไปด้วย สอดคล้องกับพระพรหมคุ ณาภรณ์ (2550) ได้กล่าวถึงผู ้ นํา