bk129 - page 116

108
ของตนเองสามารถปฏิบัติ งานได้และให้คําแนะนําได้ ซึ่ งจะทําให้ผู ้ใต้บังคับบัญชามีความเชื่ อถือ
ศรัทธา และให้ความร่ วมมือในการปฏิ บัติ งานอย่างเต็มใจสอดคล้องพระธรรมปิ ฎก (ป.อ. ปยุตฺ โต)
(2545)ได้กล่าวว่า การมี ความขวนขวายใฝ่ เรี ยนรู ้ และให้รู ้อย่างถ่ องแท้ตรงกับธรรมในข้อครุ คื อ
น่ าเคารพ เป็ นที่ พึ่ งได้ คื อ ในฐานประพฤติสมควรแก่ฐานะ ให้เกิดความรู ้ สึ กอบอุ่นใจเป็ นที่พึ่ งได้
และปลอดภัย
6. มี ความยืดหยุ่นพลิกแพลงและไม่ติดกรอบความคิดอย่ างตายตัว
ปรี ดา เรื องวิ ชาธร (2551) ได้อธิ บายว่า ผู ้ นําควรพร้อมที่ จะเรี ยนรู ้สิ่ งใหม่บทเรี ยนใหม่
ด้วยความใจกว้างและด้วยความรู ้สึ กสนุ กชวนให้ท้าทายกับปรากฏการณ์ ที่เกิดขึ้ นใหม่ จึงต้องพร้อม
ที่จะยืดหยุ่นพลิกแพลงความรู ้ความคิดหรื อเปลี่ยนความเชื่ อ เพื่อมุ่งสู่ วิถีปฏิบัติที่ มีความสดใหม่ โดย
ไม่ ยึดติ ดกรอบความคิดและกําแพงประสบการณ์เดิ มสอดคล้องกับพระธรรมปิ ฎก (ป.อ. ปยุตฺ โต)
(2545)ได้กล่าวว่า ข้อภาวนีโย คือน่ าเจริ ญใจหรื อน่ายกย่ องในฐานของผู ้ ทรงคุ ณความรู้และภู มิ
ปัญญาแท้จริ งทั้งเป็ นผู้ที่พัฒนาและปรับปรุ งตนเองอยู่เสมอ
7. มีทักษะและประสบการณ์ในการมองเห็นเปลี่ยนแปลงของสังคม
ปรี ดา เรื องวิ ชาธร (2551)ได้ อธิ บายว่ า เป็ นการมองเห็ นพลวั ตของขบวนการ
เปลี่ยนแปลงสั งคมในภาพรวมและสามารถประเมินกลับมาเป็ นวิสัยทัศน์และทิศทางการทํางานใน
มุมกว้างขององค์กรได้ชัดเจนสอดคล้องกั บสถานการณ์นอกองค์กรสอดคล้องกับพระธรรมปิ ฎก
(ป.อ. ปยุตฺ โต) (2545)ได้กล่าวว่า ผู ้ นําที่ดี ควรมี การพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่ องเพื่อให้สามารถเข้าใจ
ถึงความเปลี่ ยนแปลงแห่งโลกอย่างแท้จริ ง เพื่อให้สามารถนําพามวลชนและองค์กรไปสู่ จุดหมายได้
ตามเป้ าหมายที่วางไว้ คื อ อัตตัญญุตาหมายถึง รู ้ ตนรู้ว่าตนเองมีคุ ณสมบัติ มีความสามารถอย่างไร
และต้ องรู้ จักพัฒนาตนเองอย่างสมํ่าเสมอ ผู ้ นําที่ ดี นั้ นจะต้องสํารวจตนเองอยู่เสมอว่ าตนเองมี
จุดอ่อนจุดแข็งอะไร แล้วดําเนิ นการปรับปรุ งจุดอ่อนของตน ในขณะเดี ยวกันก็พัฒนาจุดแข็งของ
ตนให้ดี ขึ้ นเรื่อย
8. มีจิตใจที่เป็ นผู้เริ่ มกระทําก่อน
ปรี ดา เรื องวิชาธร(2551)ได้อธิ บายว่า มี ความพร้อมและความกล้าหาญที่จะเผชิ ญ
ความเป็ นจริ ง ผู ้ที่มีจิตใจใฝ่ กระทําก่ อนมักจะเป็ นผู ้ สามารถกําหนดหรื อปรั บเปลี่ยนเงื่อนไขปั จจัย
ต่ างๆ ให้เกิ ดเป็ นทางออกใหม่ ๆของปั ญหานั้ นๆ ได้ จิตใจดังกล่าวยังเป็ นปัจจัยสําคัญในการจุด
ประกายให้ผู ้ อื่ นเกิ ดความสนใจในสิ่งที่ ผู ้ นําเสนอ ให้ความร่ วมมือได้ไม่ยาก โดยมีความสอดคล้อง
กับพระธรรมปิ ฎก (2544) ได้กล่าวว่ า การเป็ นผู ้ ที่ มีความกล้าหาญ ในการเผชิญหน้ากับอุปสรรค
ปัญหา การแก้ไขปั ญหา การตัดสิ นใจการแสดงออก และการรับผิดชอบต่อทุกสถานการณ์ รู้ทัน
ปั ญหาและอุปสรรคอันนําไปสู่ การแก้ไขปั ญหาได้ ดี หลักธรรมสัมมาสังกั ปปะ คื อ ความคิดที่