st124 - page 248

233
อัตลักษณ์ ด้ านอาหาร ชาวจี นจะนิยมรับประทานอาหารประเภทหมู เห็ด เป็ ดไก่ เป็ นหลัก
ในอดี ตจึงเลี้ ยงหมูไว้ประกอบอาหารในพิธีกรรมหรื องานฉลอง เช่นงานแต่ งงานหรื อใช้ในงานศพ
บ้านริ มนํ้ าจะเลี้ ยงไว้ใต้ถุ นบ้านในระดับที่ นํ้ าทะเลขึ้ นสูงสุ ดจะชะล้างคอกหมูได้ ส่ วนบ้านตรงกัน
ข้ามที่หันหน้าออกทะเลมี พื้ นที่หลังบ้านจะทําคอกไว้หลังบ้านอาหารของชาวจีนบนเกาะลันตา
ที่ เป็ นที่ รู้จักได้ แก่ หมูพะโล้ ขาหมู ต้มยาจี นหมู ค้อง ต้มจับฉ่ าย ต้มผักกาดดอง บะหมี่ ผัดฯลฯ
นอกจากนั้นก็เป็ นอาหารทะเล เช่นปลาเค็มปลาย่างปลาเต้าเจี้ ยวปลาราดนํ้ าส้ม (ลํ่าซุ ้ย) ปลาทอด
ปลาหรื อกุ้งต้มส้มกุ ้งทอดหอยแครงลวกแกงจืดหอยเป๋ าฮื้อบะช่อ (หมู สับ) ฯลฯอาหารสําหรับ
แม่ที่ เพิ่งคลอดเป็ นประเภทที่ปรุ งด้วยพริกไทยและขิ งมากๆ เพื่อให้ร่ างกายอบอุ่นและนํ้ านมแม่
ออกมาก เช่นแกงเลี ยงแกงจืดไก่ผัดขิงหมูผัดขิงฯลฯ อาหารในงานศพหรื องานเลี้ ยงของชาวจี น
บนเกาะลันตาที่เชิ ญเพื่ อนบ้านชาวมุสลิ ม ชาวเล และชาวไทยพุทธมาร่ วมด้ วยจะไม่ มีอาหาร
ประเภทหมู หรื อมีการตั้งครั วมุสลิ มแยกไว้อี กที่หนึ่ งปั จจุ บันรับอาหารไทยเข้าไปปะปนบ้าง เช่น
แกงส้มแกงไตปลาต้มยําทะเลผัดสะตอนํ้ าพริกแต่ ส่ วนใหญ่ยังคงเป็ นอาหารจีน
อั ตลักษณ์ ด้านยานพาหนะและที่ พักอาศัย สมัยก่อน เรื อจากปี นังสิงคโปร์ เข้าออกเมืองไทย
ไม่ต้องใช้พาสปอร์ ตชาวประมงจีนรุ่นแรกๆ เดิ นทางจากเกาะปี นังเข้ามายังเกาะลันตาด้วยเรื อ“กอจาน”
หรื อเรื อเป็ ด โดยแล่นใบข้ามมาทีละเกาะ เพื่อตกเบ็ดราวหรือทําอวนลอยหาปลาทําปลาเค็มตาก
บนหลังคาเรืออาศัยหลับนอนในเรื อ เมื่ อได้ปลาเพียงพอแล้วจะนํากลับไปขายที่ปี นังเรื อ“กอจาน”
หรื อเรื อเป็ ด เป็ นเรื อท้องป่ องขนาด3x4 เมตรหลังคาเป็ นประทุนโค้งสําหรั บป้ องกันแดดลมและฝน
ใช้ใบหรื อแจวก็ได้ หากนํ้ าตื้ นจะใช้ไม้คํ้ าถ่อ เรื อเป็ ดนี้ จะต้องหาซื้ อจากปี นังต่อมาประมาณปี พ.ศ.2496
มาเลเซียบังคั บให้ใช้พาสปอร์ ต ชาวจี นที่นําเรื อเป็ ดเข้ามาค้าขาย กลับออกไปแล้วส่ วนใหญ่
ไม่ กลับเข้ามาอี กมีอยู่ไม่ กี่ลําที่เจ้าของเข้ามาตั้ งถิ่นฐานบนเกาะลันตาบางคนใช้ชี วิตในเรื อจนแก่
ตาย เมื่ อเกาะลันตาพัฒนาเป็ นท่ าเรื อใหญ่ มีด่ านศุลกากร เรือสิ นค้า เรือสําเภา เรื อเป็ ดจากปี นัง
สิ งคโปร์เข้ามาติ ดต่อค้าขายชาวจีนคนหนึ่ งเล่าว่ า “มีเรื อเป็ ดแล่นใบของชาวจีนชื่ อ “แป๊ ะเต่งอิ้ ว”
ลําหนึ่ งเป็ นเรื อโดยสารประจําทางวิ่งรั บส่ งสิ นค้าและผู้โดยสารระหว่างลันตา-กันตัง ได้เที่ยวละ
ไม่ เกิน10คนออกจากลันตาตอนเช้า แวะเกาะกลางหาหอยเสี ยบหอยชักตีน เป็ นกับข้ าวในเรื อ
ท้ายเรื อมีเตาอั้ งโล่สําหรับทําอาหารมีข้าวสารนํ้ าตาลนํ้ าปลา เต้าเจี้ ยว เต้าหู้ยี้ ในเรื อพร้อมเรื อจะ
เข้าถึงกันตังตอนเย็น” (บุ ญช่วย ไหวพริ บ. สัมภาษณ์ : 8ตุลาคม2550)
ยุคที่ชาวจี นทําธุ รกิจค้าถ่านไม้โกงกางเปลี่ ยนไปใช้เรื อใบ 3 เสา แล่นด้วยใบไม่สามารถ
กําหนดเวลาแน่นอนได้ ขึ้ นอยู ่กับทิ ศทางลมและสภาพแวดล้อมธรรมชาติ ต่อมาเปลี่ยนไปใช้
เครื่ องยนต์ หลังจากนั้ นเป็ นยุคของเรื อเมล์และธุ รกิจประมงชาวจีนนําเรื อฉลอมซึ่ งใช้เครื่ องยนต์