st124 - page 250

235
เป็ นตํานานความเชื่ อที่สัมพันธ์กับขนบธรรมเนียมประเพณี ที่ติ ดตัวมาจากถิ่นกําเนิดและล้วนมี
จุดมุ่งหมายที่จะเซ่นไหว้วิญญาณบรรพบุรุ ษและสรรพสิ่งรอบตัวเพื่อแสดงออกถึ งความกตัญญู รู้ คุณ
แทบทั้ งสิ้ นไม่ว่าจะเป็ นตํานานขนมเข่งกับประเพณีวันตรุษจี นตํานานขนมบ๊ะจ่างกับประเพณี เดือน5
ตํานานกระต่ายบนดวงจันทร์ กับประเพณี ไหว้พระจันทร์ และตํานานชาวจีนเป็ นมุสลิ มหลังการตาย
กับประเพณี การทําศพของชาวจีนแบบมุสลิมขณะเดี ยวกันก็พร้อมที่จะปรับตัวให้เข้ากับผู้ คนและ
สภาพแวดล้อมในถิ่นที่ เข้ามาอยู่ใหม่ ด้วยการเข้าร่ วมทําบุ ญและทํานุ บํารุ งศาสนาในวัดของ
ชาวไทยพุทธ ร่ วมบริจาคเงินสร้างมัสยิ ดให้ชาวมุสลิมและบริ จาคเงินช่ วยชาวเลจัดพิธีลอยเรือฯลฯ
ส่ วนอัตลักษณ์ ด้านอื่ นๆ ได้ปรับเปลี่ยนไปตามภาวะแวดล้อมในแต่ ละยุคสมัย เช่นด้าน
ภาษาเมื่ อแรกเข้ามาตั้งถิ่ นฐานชาวจีนจะใช้ภาษาจีนในติ ดต่อสื่อสารภายในครอบครัวและในกลุ่ ม
ชาวจีนด้วยกันแต่ความจําเป็ นต้องปรั บตัวเพื่อปฏิสั มพันธ์ข้ามกลุ่ มชาติพันธุ ์ และการเข้าเรี ยนใน
โรงเรี ยนของรัฐส่ งผลให้ต้องเรี ยนรู้ ภาษาไทยปั จจุบันเด็กบนเกาะลันตาที่มีเชื้ อสายจีนกลายเป็ น
เด็กไทยเชื้ อสายจีนใช้คําศัพท์เรี ยกญาติภาษาจีนมี ชื่อเล่ นเป็ นภาษาจีนบ้างไทยบ้างอังกฤษบ้างแต่
ชื่อจริ งและนามสกุล เป็ นภาษาไทยสื่อสารด้วยภาษาไทยปักษ์ใต้ และไทยกลาง
ชาวจีนที่ เข้ามาตั้ งถิ่ นฐานบนเกาะลันตายุคแรก ๆ จะแต่งกายแบบชาวจี นแท้ ต่ อมา
เปลี่ยนไปรับวัฒนธรรมการแต่ งกายของกลุ่มลูกครึ่ งชาวจี นฮกเกี้ ยนที่แต่งงานกับชาวมลายูท้องถิ่น
บนเกาะปี นัง ที่เรี ยกว่าชุด“ย่าหยา”ซึ่ งเป็ นที่นิ ยมในกลุ่มชาวจีนฮกเกี้ ยนบนเกาะภูเก็ตพังงาตะกั่วป่ า
กระบี่ และเกาะลันตา ปั จจุ บันผู้หญิ งสู งอายุ ยังแต่ นิ ยมนุ่ งผ้าปาเต๊ ะและสวมเสื้ อลู กไม้ หรื อ
ผ้าธรรมดา คล้ายชุดแต่งกายของชาวมุ สลิ ม ส่วนเด็กรุ่ นใหม่ แต่งกายแบบสากลทั่วไปแต่ ในพิธี
ศพยังคงสวมชุ ดสําหรั บพิธีคารวะศพและชุดไว้ทุกข์ที่เป็ นอัตลักษณ์ดั้ งเดิม
ด้านอาหารการกินปั จจุบันชาวจีนนิ ยมกินอาหารแบบไทยทั่วไปผสมอาหารจีนประเภท
หมู เห็ด เป็ ด ไก่ และอาหารทะเล เป็ นหลั กอาหารในงานศพหรื องานเลี้ ยงของชาวจีนบนเกาะ
ลันตาที่เชิ ญเพื่อนบ้านชาวมุสลิมชาวเลและชาวไทยมาร่ วมด้วยจะไม่ มีอาหารประเภทหมู หรื อมี
การตั้ งครัวมุสลิมแยกไว้อี กมุมหนึ่ ง
ชาวประมงจี นรุ่ นแรกๆที่เดิ นทางจากเกาะปี นังเข้ามายังเกาะลันตาด้ วยเรื อ “กอจาน”
หรื อเรือเป็ ดต่อมาเปลี่ยนไปใช้เรื อใบ 3 เสาสําหรั บติดต่อค้าขายกับปี นังและสิ งคโปร์ ยุคแรกแล่น
ด้วยใบต่อมาเปลี่ ยนมาใช้เครื่ องยนต์ และใช้เรื อยนต์สํ าหรับทําการประมง ปั จจุบันชาวจีนไม่จําเป็ น
ต้องมี เรื อส่วนตัวเพราะไม่ ได้ทําอาชีพประมงและสามารถเดินทางออกจากเกาะลันตาด้วยรถยนต์
ส่ วนตัวหรือรถประจําทางได้แล้ว
ชาวจี นอาศัยเรื อเป็ ด เป็ นพาหนะเดิ นทางเข้ามาจับปลาในน่านนํ้ าไทยและพักอาศัยในเรื อ
ก่อนจะขึ้ นมาสร้างบ้านเรื อนบนฝั่ งรู ปแบบบ้านดั้ งเดิมบริ เวณริ มนํ้ าตลาดศรี รายา เป็ นบ้านหลังคา