st124 - page 192

177
กันในกลุ่ มพวกกั นเอง ไปยืนฟั งรายชื่ อคนได้รั บแจกเรื อ แจกบ้านใหม่ เป็ นญาติพี่ น้อง
ผู ้ ใหญ่บ้านทั้ งเพ บางคนมาจากที่อื่นไม่เคยเห็นหน้ าไม่ได้ถู กสึนามิ ก็มีชื่อออกไปรั บแจก
จากการที่ชาวเลได้รั บแจกอาหาร ข้าวของเครื่ องใช้ จํานวนมากทําให้ชาวจีนในตลาด
บางคนบ่นว่า “เดี๋ยวนี้ ชาวเลรวยแล้วตามให้มาทํางาน ให้มาช่วยขึ้ นมะพร้าวก็ไม่ มีใครมาแล้ว”
แต่ เมื่อไปเลี ยบเคี ยงถามชาวเล ก็ มีการฝากผู้วิจั ยมาบอกว่า “อยากจะไปช่ วยทํางาน
เหมือนเดิมอยากได้เงินด้วยแต่เหตุการณ์ที่ เกิดขึ้ นยังทําใจไม่ได้ยังกลัวอยู ่ ไม่มีแรงทํางานกลัวว่าไป
แล้วจะขึ้ น (ต้นมะพร้าว) ไม่รอด”
บางคนมองว่ าการที่มีหน่วยงานต่ าง ๆ เอาของไปแจกเป็ นการสร้ างความเคยชินกั บการ
รอรับของแจกโดยไม่ต้องทํางานอย่ างไรก็ตามความสัมพันธ์ในระดับปั จเจกยังคงพบเห็ นกันอยู่
ดังคําบอกเล่ าของเจ้าของร้านค้าชาวจีน(สุ รี ย์ อุทัยรัตน์ .สัมภาษณ์ :22 พฤษภาคม 2550)ว่า“ช่วงนี้ มาม่า
ขายไม่ค่อยได้เพราะทั้ งชาวเลและมุสลิ มได้รั บแจกมากมุสลิ มบางคนได้รับแจกมาม่าหมู สับกิ นไม่ได้
เก็บมาฝากคนจี นในตลาดที่บ้านก็มีพรรคพวกเอามาฝากชาวจีนที่รู้ ข่าวว่าชาวเลสู งอายุที่สนิ ทกัน
ได้รับความเสี ยหายจากสึนามิ หรื อไม่สบายก็ไปเยี่ยมให้กําลังใจ”
เมื่ อชาวเลมีความเป็ นอยู่ ที่ดี ขึ้ น มี บ้านอยู่อาศั ยที่ ถาวรมีเครื่ องมือทํามาหากิ นเป็ นของ
ตนเอง ไม่ต้องพึ่ งพาอาศัยนายทุ นชาวจี นอีกทั้งปั จจุบันในชุมชนชาวเลและชาวมุสลิ มส่ วนใหญ่
มีร้ านค้าในชุ มชน กลุ่มที่ อยู ่ไกลออกไปจึ งไม่ค่ อยออกมาซื้ อของในตลาดศรี รายา จะเดินทาง
ออกมาซื้ อขายของบ้างเฉพาะในวันที่มีตลาดนัดวันอาทิตย์ หรื อต้องการสิ นค้าจําเป็ นที่ไม่มีขายใน
ชุมชนเท่ านั้ นมีแต่กลุ่มที่อยู่ใกล้ ๆที่ยังไปมาหาสู่ซื้ อสินค้าหรื อนําสิ นค้าจากทะเลออกมาขายและ
มีชาวเลไม่มากนักที่ยังคงเช่ าชื้ออวนแล้วนํากุ ้ งปลาที่จับได้ไปผ่อนจ่ ายกับเถ้าแก่ชาวจี น
การเปลี่ ยนแปลงทางสั งคมและวัฒนธรรมที่ สื บเนื่องจากเหตุ ปัจจั ยต่าง ๆที่ เกิ ดขึ้ นใน
แต่ละยุคสมัยที่ปรากฏในประวัติศาสตร์ ท้องถิ่นเกาะลันตาได้ส่ งผลต่อการปฏิสัมพันธ์ของชาวเกาะ
ลันตาอย่างเป็ นพลวัตดังคํากล่ าวที่ว่า “สมัยก่อนไทยแขกจีนชาวเลแต่งงานกันสามัคคีกันมี ไม้
กระดานสักแผ่นหนึ่ งช่วยกันยกช่วยกันแบกแต่ทุกวันนี้ ต่ างคนต่างทําต่างคนต่างอยู่”
“ทุ กวันนี้ ไม่ เหมือนเดิ มสมัยก่ อนช่ วยกันทํางาน ออกเรื อหาปลา ตัดไม้ต่ อเรื อ กิ นอยู่
ด้วยกัน เดี๋ยวนี้ ต่ างคนต่างทํางานมีแต่คนแก่ ๆที่ยังรู้ จักคบหากัน” (ลิ เย็น ทะเลลึ ก. สัมภาษณ์ : 8
ตุลาคม2553).
“แต่ ก่อนสร้ างบ้านไม่ต้องจ้างช่วยกันทําได้กินได้ร่วมมื อได้หนุก (สนุ ก)กันทุกวันนี้ มีเงิ นไม่
มีนํ้ าใจออกปากทํางานกันไม่ ได้ต้องจ้างทั้ งในกลุ่ มมุสลิ มกันเองและคนจี น” (เพ็ญจั นทร์ อับดุลหล้า.
สัมภาษณ์ : 13พฤษภาคม2551).