untitled - page 71

๖๑
ปลายของหวดหงายขึ้นหู ของหวดทั้งสองขางนั้น ชางจะใช เชือกเย็บติดระหว างหนากากกับหวดให
ติดกัน จากนั้นจึงใชผามาเย็บปกคลุมสวนคอและสวนไหล
สวนบริเวณใบหน านั้นส วนใหญมี การตกแตงดวยการวาดภาพ
ระบายสี หรื อการเขียนลวดลาย สวนใหญจะเขี ยนดวยสีน้ํามันใหเกิดสีสันและลวดลายที่สวยงาม
ตามจินตนาการของผูทําแตละคน ส วนบริเวณลําตัวนั้ นจะใชเศษผานํามาเย็บติดตอกันหลายชั้น
และหลายสีใหเปนรูปลําตัวมีแขนทั้งสองขางและขาสองขาง สําหรับเสื้อผาของผีตาโขนในอดีตนั้น
จากการศึกษาพบวา “ชาวบานผูละเลนนั้นจะใชเศษผาหม ที่นอน หรือมุงที่ ขาดแลว นํามาเย็บ
ใหตอกันเปนเครื่องแตงกายสําหรับใสรวมกับหนากากผีตาโขนหรืออาจใช จีวรของพระสงฆมาสราง
แบบเครื่องนุงหม” อยางไรก็ตามจากการศึกษาพบวา ในการละเลนผี ตาโขนในงานบุญหลวงนั้น
มีหนากากผีตาโขนออกมาปรากฏใหเห็นในลักษณะและรูปแบบที่หลากหลายดังนี้๒๒
(๑) รูปแบบหนาเกิดแบบเดิม คือมีการใชวั สดุและสีแบบเดิ มใน
ลักษณะของการอนุรักษ ทั้งจากการใชสีจากธรรมชาติและการออกแบบเครื่องแต งกาย
(๒) รูปแบบที่ มีการพัฒนาปรับปรุงเพิ่มเติม ด วยการนําวั สดุ
สมัยใหม ที่แปลกๆมารวมในการประดิดประดอย รวมทั้งมีการคิดค นเทคนิคใหมๆที่นอกเหนื อจาก
การระบายสี เชน การแกะสลัก การนํ าเอาวัสดุสมัยใหมอย างกากเพชรมาตกแตงประดับประดา
แลวทําการเคลื อบดวยแล็ คเกอร
(๓) รูปแบบที่มีการพัฒนาจนไม เหลือเคาโครงเดิ มอยูเลย เป น
รูปแบบที่ผูเลนนั้นมีการคิดค นขึ้นเองทั้ งหมด แตมี เป าหมายเพื่อการสวมใสและนํ ามาเขารวมใน
ประเพณีผีตาโขน เชน การทําหนากากจากยางพาราให เปนหนาตาของบุ คคลสําคัญ
ภาพที่ ๔.๑๖ ลักษณะรูปแบบของ หน ากากผีตาโขนสมัยดั้งเดิมชวงแรก
ที่มา พงศทร พินิจวัฒน, หน า ๔๓
๒๒ ไทยโรจน พวงมณี. (เมษายน-พฤษภาคม, ๒๕๔๖). หนากากผีตาโขน. วารสารดอกจาน. ปที่ ๔ ฉบับที่ ๔, หนา ๑๗-๒๓.