untitled - page 29

๑๙
๒.๓.๓.๔ สภาพภูมิอากาศ ลักษณะของภู มิอากาศโดยส วนรวมนั้นมี อากาศ
แปรปรวนอยูเสมอ มี ๓ ฤดู อากาศจะรอนจัดในฤดูร อนที่เริ่มต นเดือนมีนาคม ถึงเดือนมิถุนายน
อุณหภูมิ เฉลี่ยโดยประมาณ ๖-๑๒ องศาเซลเซียส อากาศจะเย็ นในฤดูหนาวโดยที่ ฤดู หนาวนั้น
จะเริ่มตนในเดือนพฤศจิกายนถึงเดื อนกุมภาพันธ จะมีอุ ณหภูมิเฉลี่ยโดยประมาณ ๓๐-๔๒ องศา
เซลเซียส สวนในฤดูฝนนั้นก็จะเริ่มตนในเดือนกรกฏาคมถึงเดือนตุ ลาคม
๒.๓.๓.๕ ประชากร ตํ าบลนาซาวมีจํานวนครัวเรือนแบงตามหมูบานดังนี้ บาน
นาซ าว ๔๑๕ ครัวเรือน บ านนาบอน ๓๗๑ ครัวเรือน บานใหม ศาลาเฟอง ๓๒๔ ครั วเรือน
บานโพธิ์ศรีแทน๒๖๖ ครัวเรือน บานโพน ๒๑๗ ครัวเรือน บานนาบอน (๒) ๒๑๗ ครัวเรื อน
บานหนองสะพุง ๒๐๐ ครัวเรือน บานนาบอน (๓) ๑๘๖ ครัวเรือน บานโพธิ์ศรีแท น (๒) ๑๕๖
ครัวเรือน บานแกงมี้ ๑๔๐ ครัวเรือน บานใหมศาลาเฟอง (๒) ๑๑๗ ครั วเรือน บานใหม ตา
แสง ๖๓ ครัวเรือน และบานหนองขอนทอง ๔๒ ครัวเรือน ส วนชาวบานนาซาวมีพื้ นเพดั้งเดิมที่
ไดเคลื่อนยายมาจากเมืองแมดกาสี แขวงเมืองเชี ยงขวาง นั้นจึงถือวาเปนกลุมที่มี เชื้อสายดั้งเดิม
เปนชาวลาว ปจจุบันมีประชากรทั้ งสิ้น ๑,๘๕๔ คน มีจํานวน๓๑๔ ครอบครัว
๒.๓.๓.๖ ภาษา ที่ใชในหมูบานนาซาวนั้นเปนภาษาท องถิ่นบ านนาซาว ที่มี การ
เปลงเสียงของชาวบ านระดับปานกลาง ตั้งแตการเริ่มตนประโยคไปจนถึ งสุ ดทายของประโยค
ชาวบานโดยมากนั้นมั กจะใชคําศัพทดั้งเดิ มที่บรรพบุรุษถายทอดสืบตอกั นมา คําที่นาสนใจมีหลาย
คําไดแก “ตําขาวคํา” หมายถึง การตํ าขาวกอนวันขึ้นและแรม ๑๕ ค่ํา หรื อ มื้อขะลํา มื้ อโฮม
หมายถึง พ อลูกพ อเมีย หมายถึง ผูแตงงานและมีลูกเมียแลว
การใชภาษาถิ่นของชาวบานนาซาวที่มั กนิยมใชในคํ าทักทายกันคื อ “ซิ
ไปได” ซึ่งหมายถึง จะไปไหน คําวา “ไปก อนเดอ” ซึ่งหมายถึ ง ลากอน คํ าวา “กิ นขาวกับหยั ง”
หมายถึง กิ นขาวกั บอะไร คําวา “กินขาวแลงแลวตี่” หมายถึง กินขาวเย็นแลวหรือยั ง นอกจากนี้
ชาวบานนาซาวยังมีคํ าอุทานที่มักจะอุทานกอนต อประโยคดวยคําว า “บัดเด” เชน “บัดเดมาแต
ไส การลากของเสียงสงผลทํ าใหเกิดสํ าเนียงเฉพาะขึ้นมา แตการลากเสียงทายประโยคจะสั้นกวา
ชาวอําเภอเชียงคาน
ส วนคําศัพทเฉพาะถิ่ นที่ ใชประกอบการเลนผี ขนน้ํ าของบานนาซ าว
ไดแก
คําวา “หยม” หมายถึง การขยมตัว
คําวา “ยอน” หมายถึง การยุบตัวเปนจังหวะ
คําวา “กลองบั๊ง” หมายถึง กลองที่ทํ าจากไมแกน ลักษณะกลมคลาย
บั๊งไมไผ
คําวา “ขะแหละ” หมายถึง เสียงของหมากขะเหล็บหรือเข็ป (กะลอ
แขวนคอวัวควาย) ทําจากไผ เมื่อกระทบกันจะมีเสียงเปนจังหวะดัง
คํ าวา “ขะโหละ” หมายถึ งเสียงของหมากกะโหลง ใช แขวนคอวั ว
ควายขนาดใหญ ปากกวางทําจากโลหะจําพวกเหล็กตี เปนรูปทรงกลมบาง ๆ ลูกข างใน
คําวา “นุ งผาฮําขาไก” หมายถึง นุงผาโจงกระเบนรัดขา
คําว า “แตมลายดอกบัวเครือ” หมายถึ ง การเขียนหนากากผี ขนน้ํา
ดวยลายดอกบัวมีลักษณะเปนเถา (เครื อ)