untitled - page 28

๑๘
๒.๓.๓ บานนาซาว อํ าเภอเชียงคาน
๒.๓.๓.๑ หมูบานนาซาว
ตํ าบลนาซาวนั้ น เกิดขึ้ นเพราะการที่มี คนอพยพเขามาอยู และได
บุกเบิกน้ําขุดก อนใหเปนที่นาแนวยาวไปตามลําหวยหย องทั้ งสองฟาก บางแหงก็ ไดมี การถมห วย
เปนที่นา จึงใหชื่อตําบลวา “นาซาว” แตในบางยุ คสมัยก็ มีการยุบตําบลนาซาวมาตั้งเปนตําบลนา
บอน และมีการยุบตําบลนาบอนลงเมื่อป พ.ศ.๒๔๖๘ และไปตั้งเปนตําบลนาซาว ต อมาจึงขึ้ นอยู
กับอําเภอเชียงคาน สมัยที่นายฟอง สิงหหัก เปนกํานัน แลวแยกจากตําบลเชียงคานกลับมาตั้ ง
เปนตําบลนาซาวมาจนถึงปจจุบัน อยางไรก็ตามจากการศึ กษาของ ปราณี บานชื่น๙ พบว า เมื่อ
ขุนหมื่นนินทร ไดตั้งชื่อหมูบานแลวก็ไดประกาศให ราษฎรในหมูบานปกหลั กทําไรทํานา ห ามทํา
การเคลื่อนยายตอไปอี ก ซึ่งในการทํานาในสมัยนั้นเครื่องไม เครื่องมือยังไมมี ความทันสมัย สงผล
ทําใหการทํานาเปนไปดวยความยากลําบาก ประกอบกับที่ ดินที่ เปนป าและที่ไมเรี ยบ จึงต องมี
การขุดและส าวขึ้นมา และการขุดสาวก็จะทําไปตามลํ าหวยเล็กๆ ซึ่งความยาวของลําหวยนั้ นมี
ลักษณะที่ ยาวเปรียบเสมือนกั บไมสาว ดังนั้นผูเกี่ยวของจึงอาศัยคํ าสองคํานี้ คือคําว า “สาว” กับ
สาว” มาตั้งเปนชื่อหมูบานวา “บานนาซาว” แตในภาษาทองถิ่นนั้ นก็ยังคงมีการเรียกชื่อวา “บาน
นาสาว” อยู ซึ่งคํ าว า “สาว” ก็ มี นัยยะถึงการปรับพื้ นที่สู งๆต่ําๆใหราบเสมอกั น เพื่อใช เป นที่
สําหรับการทํ านา
๒.๓.๓.๒ อาณาเขต
บานนาซาว ตําบลนาซาว อําเภอเชี ยงคานนั้นมี อาณาเขตติดตอกับ
หมูบานตาง ๆ ดังนี้ ทิศเหนือจดบานนาบอน หมู ที่ ๙ ทิศใตจดบานใหมศาลาเฟ อง หมูที่ ๕ ทิ ศ
ตะวันออก จดบานโพน หมูที่ ๓ และบานใหมตาแสงหมู ที่ ๖ ทิศตะวันตกจดเขตโหง บานกลาง
ตําบลปากตม
๒.๓.๓.๓ ลักษณะภูมิประเทศ
สภาพภูมิประเทศของบ านนาซาวนั้นเปนที่สูง ตั้ งอยูบนเนิ นหรื อโคก
สภาพโดยรอบหมูบานเปนที่ลุม มีน้ําขัง มีพืชผั กที่ อุดมสมบู รณ ทิศตะวันออกมีลํ าน้ําหวยหย อง
ลําน้ําฮวย ทิศตะวั นตกมีลํ าน้ํานาโนน ตนไม โดยรอบหมูบ านมีมากโดยเฉพาะด านทิศตะวันตก
ลักษณะการตั้งบานเรือนเริ่มจากบริเวณบานใต หมูที่ ๑ ซึ่ งเปนคุ มที่อยูบริ เวณโดยรอบ ดอนหอ
ดานทิศเหนือเป นบริเวณที่ เปนบานเกาแก เมื่อประชากรมีจํานวนมากขึ้นจึงขยายมาที่หมูที่ ๑๔ มี
นายเจริญ คําทา เปนผูใหญบาน หมูที่ ๗ มี นายเมฆ อินอ่ําเป นผูใหญบานหมูที่ ๑๓ แยกมาจาก
หมูที่ ๑๔ มีนายสอน ตันทอง เปนผู ใหญบาน สวนหมูที่ ๔ มีนายเจริญ นาม เปนผู ใหญบาน
ซึ่งหมู ๔นี้เดิมเปนชาวบานนาซาว แตไดมีการแยกพื้นที่ออกมาเป นหมูบานใหมชื่อ “บานใหมเอก
ตาแสง” ในป พ.ศ.๒๕๔๕ ภายในหมู บ านนั้นมีการวางแผนผั งหมู บานด วยการตัดถนนตาม
แนวนอน ที่ขนานไปกับถนนหมายเลข ๒๐๑ จํานวน๓ สาย
๙ ปราณี ชื่นบาน. (๒๕๒๗). ความหมายและประวัติความเปนของการตั้ งชื่อตําบล หมู บานและสถานที่สําคัญต างๆใน
จังหวัดเลย. ปมท.หนา ๒๐๘.