untitled - page 21

๑๑
ประเทศลาว คนในสมัยกอนจึงเรียกวา “ดานช าง” และเพี้ยนมาเปน “ดานซ าย”๒ สําหรับคํ า
ขวัญของอําเภอดานซายคื อ “ดินแดนแหงสัจจะไมตรี ประเพณีบุญหลวงและการละเลนผี ตาโขน
สถานที่สําคัญก็คือพระธาตุศรี สองรัก”
สําหรับชาวไทที่ มาอยูที่ เมืองดานซ ายครั้งแรกนั้ น สันนิษฐานว ามีการอพยพมา
จากอาณาจักรลานชาง โดยมี พอขุนบางกลางหาวและพอขุ นผาเมืองเป นหัวหนา โดยอพยพผ าน
มาทางเมืองปากลาย แลววกเข ามาตั้งถิ่นฐานที่หมูบานนากอก บานเมื องฮํา และเมืองบ อแตน
พอขุ นบางกลางหาวและพ อขุนผาเมืองคงพาไพร พลขามแมน้ําเหือง แล วเดินทางมาตามแมน้ํา
หมันจนถึงบริเวณที่ ราบกวางใหญ จึ งหยุดพั กและตั้งหลักแหลงขึ้ น ณ ที่บ านเกา ปจจุ บันคื อ
หมูบานในทองที่ตํ าบลบานนาหอ อําเภอดานซาย กอนแลวพ อขุนผาเมืองก็ไดไปตั้งเมื องดานขวา
ขึ้น
ตอมาพอขุ นผาเมืองคงพาไพลพลอพยพมาจากเมืองดานขวาไปสร างเมืองเป น
การชั่วคราวอี กหลายแหง แลวพาไพลพลอพยพไปทางทิศใต ตอไปอีก ที่ สุดก็ได ไปสรางเมื องใหม
สุดทายที่เมืองราด ซึ่งเชื่อวา คือ “เมืองศรีเทพ”ในปจจุบัน
สวนพอขุนบางกลางหาวคงได พาไพร พลจากเมืองดานซ าย อพยพไปอยูที่เมือง
บางยาง (ปจจุบันคือเมืองนครไทย จั งหวัดพิษณุโลก) สวนเมืองดานซายภายหลังพอขุนบางกลาง
หางไปแลว สั นนิ ษฐานว า คงมี การตั้ งเมืองตลอดมา แต เนื่ องจากพื้นที่ และภูมิ ประเทศที่
ประกอบดวยภูเขา และการมีพื้นที่ราบที่จํากัด คนที่อพยพเขามาอยูจึงมีจํานวนนอย เมืองที่ตั้งจึง
เปนเมื องเล็ก
สําหรับในสมัยกรุงศรีอยุ ธยานั้น สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์กษั ตริยผูครองกรุ งศรี
อยุธยาและพระไชยเชษฐาธิราช กษัตริยผู ครองกรุงศรี สัตตนาคณหุ ต ไดทําสัญญาทางพระราช
ไมตรีกันเพื่อรวมกันปองกั นประเทศจากการรุกรานของพมา และเพื่อเปนสั กขีพยานแห งการทํา
สัญญาทางพระราชไมตรีตอกั นของทั้งสองอาณาจักรและยังเปนเครื่องหมายของเขตแดนดวย จึง
ไดทรงโปรดใหมีการสรางเจดียองคหนึ่งขึ้นณ โคกไมติ ดกัน ประมาณกึ่งกลางระหวางแม น้ําโขง
กับแมน้ําหมั น ซึ่งตั้งอยูใกล เมืองด านซาย โดยใหชื่อเจดียองคนี้วา “พระธาตุศรีสองรั ก” โดยเริ่ ม
กอสรางมาตั้งแตป พ.ศ.๑๐๓ แลวเสร็จในป พ.ศ.๒๑๐๖๓
๒.๓.๑.๑ อาณาเขตติดตอ
อําเภอดานซายตั้งอยูในเขตพื้ นที่สู งจากระดับน้ํ าทะเล ๔๐๐๐-๘๐๐
เมตร พื้นที่ ประกอบด วยภู เขาสู งสลั บซับซ อน มี ที่ราบระหว างภู เขา เฉลี่ ยประมาณ ๒๐
เปอรเซนตมี ทิศเหนือจดเมืองบอแตน ประเทศสาธารณรัฐประชาธิ ปไตยประชาชนลาว โดยมีลํา
น้ําเหืองกันพรมแดน ทิศใต จดกั บอําเภอหลมสัก จังหวัดเพชรบูรณ ทิ ศตะวันออกจดเขตอําเภอ
ทาลี่ อําเภอภูเรือ และอําเภอวังสะพุง และทิ ศตะวันตกจดอําเภอนาแหว และอําเภอนครไทย
จังหวัดพิษณุโลก
๒ สาร สาระทัศนานันท. (ม.ป.ป.). เมืองเลยของเรา. ใน มรดกไทยเลย. ดนุ พล ไชยสินธุ บรรณาธิการ. เลย : รุงแสง
ธุรกิจการพิมพ, หนา๑๑-๔๐.
๓ อางแลว, หนา๑๑-๔๐.