untitled - page 174

๑๖๔
ทาที่ ๑๑ทาคลายทุกข หมายถึง การหมดเคราะหใดโศก
ทาที่ ๑๒ ทารอนลม หมายถึง ความรูสึ กสบายตัว ความเปนอิ สระ
หรือหายจากความเจ็บไขไดปวย
ทาที่ ๑๓ ทาเลนลม หมายถึง ความรูสึกสนุกสนาน มีความสุ ข
ทาที่ ๑๔ ทาสุขกายสุขใจ หมายถึง เปนสุข สนุกสนานไรกั งวล
ทาที่ ๑๕ ทาหมดทุกข หมายถึ ง หมดปญหา หมดทุกหมดโศก การ
งานราบรื่นไมมีปญหา
ทาที่ ๑๖ ทาลา หมายถึง การลากลับ จบการรํ า จบการแสดง
๕.๒ อภิปรายผล
การศึกษาอัตลั กษณประเพณี ผีตาโขน ประเพณีผี ขนนําและประเพณีแหต นดอกไม : การ
ออกแบบสรางสรรค ชุดการแสดงสําหรั บการนําเสนอภาพลั กษณ การทองเที่ ยวจั งหวัดเลย มี
ประเด็นในการอภิปรายดังนี้
๕.๒.๑ อัตลักษณของประเพณีทองถิ่นในจังหวัดเลย
ประเพณีและการละเล นทองถิ่นในจังหวัดเลยนั้นสวนใหญ จะมีความเกี่ยวของ
และผูกพันอยูกั บวิถีการดําเนินชีวิ ตและความเชื่อความศรัทธาในพระพุทธศาสนา และบรรพบุ รุ ษที่
สืบทอดตอกันมาจากอยางยาวนาน จากการศึกษาพบวา ความเชื่อความศรัทธาอยางแรงกลาและ
ความเขมแข็ งของชุ มชนเองลวนเปนปจจั ยที่ สงผลทํ าให เกิดความร วมมือร วมใจในการจัดงาน
ประเพณีและการละเลนของชุมชนท องถิ่น ดั งเชน ในอําเภอดานซายจังหวัดเลยนั้นมีการนําเอา
งานบุญหลวงและงานบุญบั๊งไฟมารวมกันหรือกลาวอีกนัยยะหนึ่ งวาเปนการนําเอางานบุญเดือน ๖
และงานบุญเดือน๗ มารวมเขาดวยกัน จนเกิดเปนงานบุ ญที่มี ความยิ่งใหญขึ้นที่เรียกว า งานบุญ
หลวง ที่มี พิธีกรรมความเชื่ออันศักด สิทธิ์ที่แฝงร วมเขากับการละเล น โดยที่การจั ดงานบุญจะมี ๓
วัน และในการจัดงานวันแรกถื อวาเปนวันที่สํ าคัญมากที่ สุดนั้นคื อ การเชิญพระอุปคุ ต (ศาสนา
พุทธ) การบายศรีเจาพ อกวน (ศาสนาพราหมณ) สําหรั บพิธีเบิกพระอุปคุต นั้ นถือวามีความสําคัญ
มากโดยเจาพอกวนจะมีการจัดขบวนเคลื่อนจากวัดโพนชัยไปริมแมน้ําหมันแลวแหกลับมาทํ าพิธีตอ
ที่วัดโพนชัย
สําหรับอัตลั กษณของปะเพณีผีตาโขนนั้น อยูที่ สีสั นของการปรับแตง ปรับปรน
ประยุ กตวั ฒนธรรมสู การทองเที่ ยว โดยเน นการมีส วนร วมของคนในชุมชนทองถิ่ นเองและ
ผูเกี่ยวของอื่นๆในระดับจังหวัดในพิธีกรรม โดยมี การเนนจุดสํ าคัญของงานอยูที่ผีตาโขนมาเปนจุด
ขาย เหตุเพราะผี ตาโขนนั้นมี รู ปลักษณ ทั้งจากหน ากากและเครื่องแตงกายที่ ถูกประกอบสราง
ขึ้นมาจากองคประกอบหลายสวน โดยเฉพาะการนําเอาวัสดุ ในทองถิ่นอยางกาบมะพราว เสื้ อผาที่
ไมไดใชแลวมาออกแบบสรางสรรคจนเกิดเปนจุดเดนและน าสนใจ และมีการเขียนลวดลายประดับ
ตกแตงอยางสวยงามวิจิตร ทําให ผีตาโขนเกิดภาพลั กษณใหมที่มี ความนารั กขึ้นตามการตีความ
ของชาวบานในชุมชนแตละคุมและแตละคร สอดคลองกับความคิดของ สุ ริยา บรรพลา ๑ ที่ กลาว
๑ สุริยา บรรพลา. (๒๕๔๖). ศึกษาเปรียบเทียบองคประกอบการละเลนทองถิ่น : กรณีผีตาโขนอําเภอด านซายกับผีขนน้ํา
บานนาซาว อําเภอเชียงคาน จั งหวัดเลย. โปรแกรมวิชานาฏศิลป คณะมนุษยศาสตร และสังคมศาสตร มหาวิทยาลั ยราชภัฏเลย, หนา
๘๓-๘๙.