untitled - page 171

๑๖๑
๕.๑.๒.๑ อัตลักษณประเพณีผี ตาโขน
๑) ความมี ชีวิ ตชีวาของผูคน และวั ฒนธรรมในชุมชนทองถิ่นที่มีการ
เคลื่อนไหว สนุกสนาน รื่นรมยบนพื้นฐานของความเชื่ อความศรัทธา
๒) ความเชื่อความศรัทธาที่สื่อสารผานสีสั นการแสดง สีสันของผู คนที่
เป นชาวบ านในชุมชนและนักท องเที่ ยว การแสดงออกบนเสื้อผ าเครื่องแต งกายและลีลาการ
เคลื่อนไหวของผีตาโขน
๓) ความหลากหลายในวัฒนธรรมที่อยู บนฐานของการอยูร วมกั นใน
ชุมชนดานซายที่เข ามารวมสืบสานวั ฒนธรรมและประเพณีทองถิ่นในเขตอํ าเภอดานซายจังหวัดเลย
๔) ความเชื่ อในพระอุปคุต เจาพ อกวน เจาแมนางเทียมของชาวบาน
ในอําเภอดานซายและใกล เคียงตอการเปนผูนําชุมชนทางจิตวิญญาณและผูประกอบพิธีกรรม
๕.๑.๒.๒ อัตลักษณประเพณีผีขนน้ํ า
๑) งานประเพณีที่ จัดทํ าขึ้นในความเชื่อความศรั ทธาเกี่ยวกั บสิ่ง
ศักดิ์ สิทธิ์ในชุมชนเพื่อดลบันดาลใหฝนฟาตกถูกตองตามฤดูกาลและชาวบานอยูกันอยางมีความสุ ข
๒) มี การละเลนที่ หลากหลาย เช น คนสวมใสชุ ดผีขนน้ํ ามารวมใน
ประเพณีนี้ ซึ่งเปนสัญลักษณแทนควาย
๓) ความร วมมือรวมใจของชาวบานในหมูต าง ๆที่ต างก็เขามาร วม
พิธีกรรมและร วมงานประเพณีผีขนน้ํ า
๕.๑.๒.๓ อัตลักษณประเพณีแห ตนดอกไม
๑) การแสดงความร วมมือของชาวบานในแตละหมูและแต ละคุมใน
การดําเนินกิจกรรมการสรางตนดอกไมและการตกแตงประดับตนดอกไมแบบมี สวนรวม
๒) รูปแบบของการจั ดขบวนแหตนดอกไม ของแตละหมู บานที่จะต อง
ประกอบดวย คนถือป ายชื่อหมูบาน กลุ มผูฟอน และผู ถือตนดอกไมที่ต องมีการออกอาการเต น
ขยับตนดอกไมเพื่อใหแขนของตนดอกไมมี การสะบัดอย างรุนแรงสวยงาม
๓) ความเป นชุมชนทาลี่ ที่สามารถสื่อสารออกมาไดผ านตนดอกไม ที่มี
ความเรียบงายของวิธี การคิดและการปฏิ บัติ เชน มีการนําดอกไม หลากหลายประเภทที่ มี อยูใน
หมูบานมาประดับตกแตงตนดอกไมอย างสวยงาม
๔) การรวมเอางานวันผูสูงอายุ เขามารวมกั บงานแหตนดอกไม ทําให
เห็ นถึงภูมิ ปญญาทองถิ่นที่ มี การสั่งสมกันขึ้นมาและยังแสดงพลั งของการรื้อฟนวัฒนธรรมและ
ประเพณีท องถิ่นขึ้ นมาใหมรวมถึงประเพณีแห ตนดอกไมได เชื่อมโยงคนในชุมชนหลากหลายรุน
หลากหลายวัยเขามารวมกิจกรรมงานบุญของชุมชน
๕.๑.๓ การเรี ยนรูทองถิ่นของจังหวัดเลย
การเรียนรูของชุมชนทองถิ่นเกี่ ยวกับประเพณีผีตาโขน ประเพณีผีขนน้ํ าน้ําและ
ประเพณี แหตอนดอกไมนั้น จากการศึ กษาพบวาผูเขาร วมกระบวนการเรียนรู ในชุ มชนตางเห็น
ความรู ความเข าใจ เกิดความตระหนั กและเห็นคุ ณคางานศิ ลปะและวัฒนธรรมในทองถิ่นของ
ตนเองและของจั งหวั ดที่ เป นมรดกทางวัฒนธรรมที่ ยังคงมี การปฏิ บัติ อยู มาจนถึ งป จจุบั น
โดยเฉพาะการละเลนในประเพรีที่ต างก็เห็นวา สามารถแสดงตัวตนและอัตลักษณ ออกมาไดอยาง
ชัดเจน โดยการสื่อสารความเรี ยบงาย ความเชื่ อความศรัทธาและความรวมมือรวมใจที่ เป นผลมา