ct154 - page 98

90
และเริ่ มมีหนี้สินจากการผลิ ตอีกครั้ง(หลังจากพื ชไร่) แต่ ส่วนใหญ่เป็นหนี้ สินกับภาครั ฐ(ธกส.) เนื่ องจาก
รายได้ ในหนึ่งปีไม่คุ้มค่ ากับค่ าใช้จ่ายที่ ต้องเสียไปทุกวัน ทางออกของคนท้องถิ่น คือ การเลื อกปลูกพืช
ชนิดอื่นๆ ซึ่งพบว่า ตั้งแต่ปี พ.ศ.2548 เริ่มมีการปลูกพื ชอื่นแซมแปลงไม้ผล เช่น ไม้ กฤษณา มะระ บวบ
กล้วยไข่ และผักอื่ นๆ พืชเหล่านี้ ก็สร้างรายได้ให้กับบางครอบครั ว แต่ทั้งนี้ การปลูกพืชผั กก็ต้องได้รั บ
การดูแลเอาใจใส่อย่ างมาก โดยเฉพาะเรื่องโรคและแมลงที่ สร้างปัญหาให้กับผลผลิ ต ดังนั้นจึงไม่สามารถ
ผลิตซ้ ากันทุกปีได้
ภาพประกอบ 18 : ภาพแสดงสวนผลไม้ และสวนยางพาราบ้านคลองพลู
สาหรับการผลิ ตยางพารานั้นแม้ว่าจะเข้ ามานานแล้ว ตั้งแต่ประมาณปี พ.ศ.2500 ในรูปบริษัท
สวนยางสินแดนไทย โดยมี การจ้างแรงงานจากท้องถิ่นไปเป็นพนักงานปลูกและกรีดยาง ต่อมามี การแจ้ง
แรงงานคนอี สาน คนเขมร และผู้คนจากท้องถิ่นอื่นๆ เข้ ามาแทนที่คนท้องถิ่ น แต่สาหรับการผลิตสวน
พาราของคนคลองพลูในอดี ตนั้น จะปลูกไว้ในพื้นที่ ห่างไกลจากชุมชน มีสภาพเป็นที่ดิ นลูกรัง อดีตนั้ น
การทาสวนยางพาราจะประสบปั ญหา น้ ายางน้อย ราคายางตกต่ า เกิ ดไฟไหม้สวนยาง และไม่
สามารถกรีดยางได้ในช่วงฤดูฝน ปัญหาเหล่ านี้จึงทาให้ คนท้องถิ่นตัดสิ นใจโค่นสวนยางพาราขาย แต่
ยังพบว่ามี คนภายนอกเข้ามากว้ านซื้อที่ดิ นเพื่อปลูกยางพารา เนื่ องจากพื้นที่บริเวณปลูกยางพารานั้ น
จะมีราคาถูกกว่าพื้นที่ชุมชนและสวนผลไม้
แต่ ความนิยมปลูกยางพาราในช่ วงปีพ.ศ.2550 เป็นต้นมา เริ่ มเกิดขึ้นตั้ งแต่รัฐให้ การสนับสนุน
ในรูปแบบกองทุ นสงเคราะห์สวนยาง โดยรั ฐให้ ทุนและพั นธุ์ยางตลอดจนการสนั บสนุนการปลู ก
ยางพารา และราคายางพาราเริ่ มมีมาตรฐานสูงกว่าในอดีต นอกจากนี้ผู้นาท้องถิ่ นที่เคยทางานอยู่ใน
บริษั ทสวนยางสินแดนไทย และบริ ษัทสินแดนไทยเอง ก็ให้การสนับสนุนการทาสวนยางพารา ทั้งการ