ct154 - page 91

83
ภายหลัง หรือในกรณีของสัตว์ใหญ่ เช่น หมู กวางและเก้ง ที่ พบเจอระหว่างการเดินทางในป่ าก็จะใช้ปืน
แก๊ปยิง ซึ่ง สุ เรขา สุพรรณไพบูลย์ (2530:34) กล่าวว่า การล่าสัตว์จะต้องออกไปประมาณ 7-9 คน หรือ
อย่ างน้อย 3 คน เมื่อได้ สัตว์มาแล้ว เขาใช้วิธี แบ่ง โดยคนที่ยิงได้คนแรกจะมีสิทธิ์ ได้ เขา หนัง หัว และ
เนื้อส่ วนที่แบ่ ง ถ้าเป็ นคนตามรอยจบพบจะได้เครื่องในด้วย และทุ กคนที่ช่วยการล่า จะได้เนื้อเท่ าๆกัน
โดยวิธี การกองเนื้อที่ชาแหละกะประมาณให้เท่ ากันทุกกอง และชาวบ้านจะนาเนื้อมาย่างหรือตากแห้ง
พอเวลารับประทานจะนามาย่างอีกครั้ง
สาหรับการหาของป่ า จาพวกไม้นั้น เพื่ อนามาสร้างบ้าน โดยใช้ขวานปูลู ที่ มีลั กษณะด้ามยาว
เป็นเครื่องมือโค่ นต้นไม้ นอกจากนี้ ขวานปูลูจะเป็นเครื่ องมือสาคัญที่ พกติดตั วในช่วงเดินทางเข้าป่า และ
เป็นเครื่องมือที่มีประจาทุกครั วเรือน เช่น การใช้ตั ดหวาย เหลาไม้ จั กตอก ผ่าฟืน และชาแหละสัตว์ เป็น
ต้ น ส่วนการตัดไม้เพื่ อนาไปขายในเมืองนั้น ก็มี พวกไม้กั นเกราะที่สามารถทาค้างปลู กพริกไทย และไม้
กฤษณานาไปทาน้าหอม แต่ ผลผลิตสาคัญที่สร้ างรายได้กลั บเป็นผลผลิตที่ได้จากไม้ คือ “น้ามันยาง”
โดยชาวบ้านจะขึ้นเขาตะเคียนทอง เขาป่ามะม่วง เขาคิ ชฌกูฏ และเขาในแถบเทือกเขาสอยดาวที่มี ต้นยาง
ขึ้นเป็ นจานวนมากทั้ง ยางนา ยางระหงษ์ ยางใบเกลียง และ ยางแดง เป็ นต้น โดยต้นยางที่ให้น้ายาง
คุ ณภาพดี คือ ยางใบเกลียว มีกระบวนการผลิตเริ่ มตั้งแต่ การเจาะหลุมลาต้นยางกว้ างประมาณ 30
เซนติเมตร แล้วเผาลนไฟ เพื่อให้ น้ามันยางไหลมารวมในหลุมที่เจาะไว้ หลังจากนั้ นประมาณ 10 วัน จึงนา
กะลามาตั กออก ในเดือนหนึ่ งจะตักน้ ามันยางได้ 1-3 ครั้ง น้ ามันยางที่ ได้ จะหาบมาเทรวมใส่หลุ ม
น้ามันยางที่ขุดเตรี ยมไว้ แต่ละหลุมต้องทาหลั งคามุงปิดปากหลุม เพื่อไม่ให้น้าฝนตกลงไป เมื่อนา
น้ามันยางเทใส่หลุ ม น้ามันยางส่วนที่ใสบริ สุทธิ์ จะไหลผ่านตะแกรงไม้ไผ่ และแคร่ไม้ ลงสู่ ก้นหลุม ส่วน
สิ่ งเจือปนอื่นๆ ที่เรี ยกว่า “ขี้โล้ ” จะเกรอะติดอยู่ข้างบน พอได้น้ามันยางเพี ยงพอก็ตักจากหลุมใส่ ปี๊บ
(สานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย. 2548:138-137) แล้วเอาไปขาย เพื่อใช้ประโยชน์ ในการยาเรือ และ
ทาไม้ ส่วนขี้โล้จะคลุกกับไต้ มั ดเป็นก้อนขาย เพื่ อเป็นไต้จุดไฟให้แสงสว่าง
สาหรั บการทาน้ามั นยางจะไม่ทาช่ วงหน้ าฝน เนื่องจากน้าฝนจะทาให้ พื้นที่ หลุมเปี ยกชื้นไม่
สามารถจุดไฟติดไว้ในหลุม และการขึ้ นเขาเพื่อทาน้ามันยาง ชาวบ้านจะสร้างเรื อนพักเล็กๆ ค้างแรมใน
ป่า แต่ละครอบครัวจะมี ต้นยางของตนเอง โดยสังเกตจากการใช้ประโยชน์ต้ นยางอย่างสม่ าเสมอประจา
ทุกปี ซึ่ งครอบครัวจะนาลู กหลานเข้าไปช่วยเหลือด้ วย และเป็นการหัดให้ เด็กเรียนรู้ประสบการณ์ชีวิ ต
ในป่ า และการหาของป่า เพราะต้องไปค้างแรมในป่าต้ องอยู่เป็นสัปดาห์
ผลผลิตจากป่าที่สาคัญอี กชนิด คือ เครื่องเทศต่ างๆ แต่ผลผลิตที่ มีบทบาทการค้ามากที่สุ ด คือ
“กระวาน” ดังที่ ปรารถนา ศรีวิศาลศักดิ์ กล่าวว่า อาเภอมะขาม ตอนเหนือเป็ นที่ดอน ตอนกลางและ
ตอนใต้เป็นที่ราบสาหรับทาการเพาะปลูกทาสวนกระวาน (ปรารถนา ศรีวิ ศาลศักดิ์ . 2542:69) สาหรับ