ct154 - page 97

89
ต้ องใช้น้าในปริ มาณมาก และปี พ.ศ.2516 เริ่มมีผู้ คนนาเงาะพันธุ์นาสาร เข้ามาปลู กในพื้นที่ตาบล
ตะเคี ยนทอง โดยมีพ่ อค้าเมืองจันทบุรีนาพั นธุ์ เงาะเข้ามาขาย จากนั้นจึงเริ่มปลูกเงาะทดแทนไร่ มัน
สาปะหลังกั นอย่างแพร่หลาย และในปี พ.ศ.2520 เริ่มมี การปลูกทุ เรียนและไม้ผลชนิดอื่นรวมเข้ ากับ
แปลงปลูกเงาะ ซึ่ งไม้ผลที่พบในบ้ านคลองพลู มีตั้งแต่ เงาะ ทุเรียน ลองกอง มั งคุด สละ และชมพู่
ตามลาดับมากไปหาน้อย
การปลู กไม้ผลใช้ เวลาปลูกประมาณ 4 - 6 ปี กว่าจะเก็บเกี่ ยวผลผลิตได้ ดังนั้ นจึงต้องค่ อยๆ ลด
พื้นที่ปลูกมันสาปะหลังพร้อมกับปรับพื้นที่ปลูกไม้ผล นอกนั้ นยังพบว่าบางรายก็เลือกปลูกยางพาราในอีก
พื้ นที่หนึ่ง ซึ่งพื้นที่ปลู กพืชของคนบ้ านคลองพลู มีทั้งอยู่ ในเขต บ้ านคลองพลู บ้านตะเคียนทอง บ้าน
จันทเขลม และบ้านน้ าขุ่น โดยจะเลือกปลูกชนิ ดพืชที่แตกต่ างกัน เช่ นกรณี ตัวอย่างการใช้ พื้นที่ของ
ชาวบ้านรายหนึ่งที่มี พื้นที่จานวนทั้งหมด 12 ไร่ แบ่งเป็นพื้นที่แห่งแรก ปลูกข้ าว 2 ไร่ โดยให้หลานทา
กิน แล้ วแบ่งสัดส่วนข้าวจาก 3 ส่ วน เอา 1 ส่วน พื้นที่แห่งสอง บ้ านและสวนผลไม้รวม ประมาณ 2 ไร่
พื้นที่แห่ งที่สาม ปลูกเงาะ 8 ไร่ อยู่ ในแถบบ้านหนองตาอิน น้ าขุ่น ซึ่งที่ดินแต่ ละครอบครัวไม่ ได้เป็น
พื้นที่ติดต่ อป็นผืนเดี ยวกัน เช่น บางครอบครัวในสายสกุ ลผันผาย หรือส่วนบางครอบครัวในสกุ ลสีสมบัติ
ใช้ที่ดินบริเวณบ้านคลองพลูปลูกสวนผลไม้รวม และใช้พื้นที่ดิ นแถบจันทเขลม ปลูกสวนยางพารา เป็น
ต้ น ซึ่งการมี ที่ดิ นนอกบ้านคลองพลู เกิดขึ้นจากการถางป่าจับจองพื้นที่ในอดีต และบางส่วนก็ เป็นมรดก
เช่ น กรณีของบุคคลหนึ่ งในสกุลผันผาย มีที่ดินประมาณ 30 ไร่ แบ่งเป็นพื้นที่ในเขตคลองใหญ่ แถบจันท
เขลม ทาสวนผลไม้ และพื้นที่ ในเขตท้ายบ้ านคลองพลู ทาสวนยางพารา ซึ่งพื้ นที่ดั งกล่าวได้มาจาก
มรดกของบิดา แต่สาหรับผู้ที่มีดินจานวนมากในบ้ านคลองพลูนั้น มีประมาณ 300 ไร่ โดยแบ่งมรดกให้
ลูกคนละ 50 ไร่
การผลิตพืชสวนต้องดูแลเอาใจใส่ ตั้งแต่ เตรียมพื้นที่ และจัดหาแหล่ งน้า การดูแลบารุงรั กษา
การเก็บเกี่ยวและการขนส่ง ดั งนั้นกระบวนการผลิตต่ างๆ ต้องอาศัยทั้งเงินทุนและเทคโนโลยีการผลิตที่
เพิ่ มสู งขึ้น ตั้งแต่ ค่าปุ๋ย ค่ าสารเคมี ค่ าแรงงานรับจ้าง และค่าขนส่ ง และบางรายต้องจั ดซื้อรถกระบะ
เพื่ อขนส่งผลผลิต ต้ องซื้อเครื่ องมื อพ่นยาฆ่าแมลง และอื่ นๆ ซึ่ งปั จจัยการผลิ ตเหล่ านี้ต้ องซื้ อจาก
ภายนอก นอกจากนี้ตลอดระยะเวลาการผลิต ต้ องอยู่ดู แลสวนตลอด ไม่เหมือนกับการปลูกพื ชไร่ และ
กระวาน ที่ เพียงปลู กและทิ้งไว้รอการเก็บเกี่ยว แต่การผลิตไม้ผลต้องถางหญ้า ใส่ปุ๋ย ตัดแต่งกิ่ง ฉี ดยา
และรดน้า ตามลาดับ กระบวนการผลิตทั้งหมดนี้ เพื่อให้ผลผลิตมีปริมาณมากและมีคุณภาพดี ซึ่งในหนึ่ง
ฤดู กาลหรือหนึ่งปีจะสามารถขายผลผลิตได้เพียง 2-3 เดื อนเท่านั้น และรายได้จากการขายผลผลิต คื อ
เงินที่จะต้องใช้จ่ายต่อไปในระยะเวลา 1 ปี ทั้งค่ าใช้จ่ายรายวัน ค่าเล่าเรียนลูก ค่าวั สดุ อุปกรณ์ และการ
ลงทุนในการผลิตปีต่อไป ซึ่งในช่วงแรกของการผลิตยังคุ้มค่าต่อการลงทุน
จนกระทั่งประมาณปี พ.ศ.2547 ผลผลิตเริ่มมีราคาตกต่า ทาให้ พวกพ่อค้ าที่รั บซื้อผลผลิตก็ ใช้
เป็ นเงื่อนไขตกลงราคารั บซื้อ และกาหนดราคาในแต่ละวันได้เอง ทาให้ ชาวบ้านประสบกับภาวะขาดทุ น