ct154 - page 94

86
ป่าอีกด้ วย แต่กรณีของเตี่ยกิ่ม เป็นคนจีนจากเมืองจันท์ แต่ มีภรรยาเป็นคนท้องถิ่น โดยจะนาสินค้าจาก
ในเมื องเข้ามาตั้ งขายในท้องถิ่ น และบริเวณบ้านเตี่ยกิ่มภายในท้ องถิ่น ก็เป็นแหล่งรับซื้อผลผลิตจากป่ า
แล้วรวบรวมก่อนนาไปเมืองจันทบุรี
ระบบการผลิตของคนบ้านคลองพลู เป็นตัวกาหนดโครงสร้างความสัมพันธ์ ของคนในครอบครัว
สายตระกูล และท้ องถิ่นดั งที่ได้ กล่ าวมาแล้ว และระบบการผลิ ตที่เกิ ดขึ้ นมาในอดีตยั งได้บ่ มเพาะแบบ
แผนพฤติกรรมของคนในท้องถิ่น จนเป็นที่เข้ าใจว่าเป็ น วัฒนธรรมชอง ดังที่ ธรรม พันธุ ศิริสด กล่าวว่า
หากจะมองคนชอง ต้ องมองที่ระบบการผลิ ต เป็นวัฒนธรรมของคนพื้ นที่สูง คนชองจะชอบการผลิต คน
ชองจะคุยแต่เรื่ องการผลิต จะไม่รู้เรื่ องอื่น เขาจะทาแต่การผลิ ต เขาจะเอาน้ามันยาง กระวาน ไปแลก
ปัจจั ยที่เขาไม่มี ของที่เกินกว่าข้ าว อย่างกระเที ยมดอง กะปิ ของทะเล ฉะนั้นเขาอยู่ข้างบนลงแม่น้า
จันท์มา บางทีเป็น10 วัน คื อมาแลกของ(ธรรม พันธุศิ ริสด.2550: สัมภาษณ์)
การค้าของป่ านั้น ไม่ได้ ทากันทุกครอบครัว หลายครอบครั วก็ทาการปลูกข้าวเพื่ อบริโภคเพียง
อย่างเดี ยว และหาอาหารด้วยการล่าสัตว์ หรื อจับสัตว์น้าในลาคลองคะเคียนทอง คลองพลู คลองกะทอง
และอื่นๆ เป็ นอาหาร ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ ลักษณะ การแลกเปลี่ ยนระหว่างข้ าวกับอาหาร(ผั ก ปลา)
ข้าวกั บของป่า หรือของป่าต่างชนิดกัน และบางครั้งก็ไม่ จาเป็นต้องแลกเปลี่ยนเพราะเป็นกลุ่ มเครือ
ญาติเดียวกัน เสมือนครอบครัวขนาดใหญ่ที่ต้องช่ วยเหลือและค้าจุ นซึ่งกันและกัน เช่น หากบ้านใดเดิน
ทางเข้ าป่ า หรือเข้ าเมื องเป็ นเวลาหลายวัน บ้านใกล้ เคี ยงต้องดู แลบ้านและลู กหลานของบ้ านนั้น
นอกจากนี้พื้นที่ชุมชนยังถูกปิดล้อมด้วยพื้นที่ป่าที่มี อันตรายต่างๆ ทั้ งสัตว์ป่าที่อันตราย เช่น เสือและช้าง
และมี ไข้ป่าชุกชุ ม จึงเป็นการจากัดความสัมพันธ์ กับสังคมภายนอก ดังนั้นการดารงชีวิตเพียงเพื่ อการยัง
ชีพ ด้ วยการทานาข้าวไว้บริ โภคเป็นหลัก ส่วนความสั มพันธ์ ทางการค้าเกิดขึ้ นกับเฉพาะบางครอบครัว
เท่านั้ น และเป็ นความสัมพั นธ์เฉพาะกลุ่มผู้ ชาย และบางครอบครั วที่ ปลูกกระวานและหาของป่า
สาหรับกลุ่มผู้ หญิ งแทบไม่มี ความสัมพันธ์ ด้านการค้ากั บคนภายนอกเลย แต่จะมีความสัมพันธ์ ทางการ
สมรสกับคนภายนอก เช่ น พ่อค้าที่เข้ามารับซื้อผลผลิตในท้องถิ่น เป็นต้น แต่ทั้งนี้ก็แสดงให้เห็ นว่าชุมชน
แถบบ้ านตะเคียนทอง คลองพลู ไม่ได้ เป็นสั งคมที่โดดเดี่ ยว หยุ ดนิ่ ง แต่มี พลวั ตและสัมพันธภาพกั บ
ภายนอกอย่างชัดเจนทั้งในด้านของการค้ า และการแลกเปลี่ยนในรูปแบบต่ างๆ ส่วนความสัมพันธ์ กับรัฐ
ทางการผลิ ตในพื้นที่ตะเคียนทอง และคลองพลู ไม่พบว่ามีปรากฏ แม้ว่ าจะมีเอกสารระบุเรื่อง “เรื่อง
เลขและเก็ บเงินค่าราชการมณฑลจันทบุ รี” ที่กล่ าวว่า “หลั งจากเริ่มมีการประกาศใช้พระราชบัญญัติ เก็บ
เงิ นค่าราชการในปีพ.ศ.2444 ที่ ได้กาหนดอัตรค่ าราชการในมณฑลจันทบุรีคนละ 4 บาทซึ่งตาบลที่
จัดเป็นท้องถิ่นทุรกันดาร ราษฎรที่อาศัยอยู่ในบริ เวณนี้มั กเป็นกลุ่มชาวเขมรและชองซึ่งมี ฐานะยากจน
ข้าหลวงเทศาภิ บาลมั กยื่ นเรื่องราวขอลดอัตราค่าราชการลงให้ เหลือคนละ 2บาท ดั งกรณีราษฏรใน
ตาบลทรายขาว โป่ งน้าร้ อน หนองตาคง และทั บไทร อาเภอท่าหลวง(ในอดีตตะเคียนทอง คลองพลู