ct154 - page 96

88
อย่างไรก็ ตาม การปรับเปลี่ ยนการผลิ ตสู่ไร่สาปะหลั งนั้น ก็ ทาให้พ่ อค้าและคนภายนอกมี
บทบาทสาคัญในการกาหนดทิศทางการผลิ ตในท้องถิ่น เพราะคนภายนอกที่เข้ ามาทาไร่มันสาปะหลังได้
นาเทคโนโลยี่ เข้ามาสู่ ท้องถิ่ น เช่น รถไถ การบารุ งรั กษาพื ชไร่ และการจ้างแรงงานเก็บเกี่ยว เป็นต้ น
กรณี พ่อค้าก็ เข้ามาผูกขาดการรับซื้อผลผลิต โดยพ่ อค้าจะนาปัจจัยการผลิตทั้งเงินทุนและเทคโนโลยีมา
ป้อนให้กับชาวบ้าน เมื่อเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้ว ชาวบ้านต้องนาผลผลิ ตมาขายให้กับผู้ป้อนปัจจัยการผลิต
และพ่อค้าก็ เป็ นผู้กาหนดราคาผลผลิ ตเอง ซึ่งพบว่าช่ วงแรกของการผลิตพืชไร่ได้ สร้างรายได้ได้อย่ าง
มากมาย แต่ เมื่อประมาณปี พ.ศ.2516 ราคามันสาปะหลั งตกต่าลงทุกปี จนเหลือราคากิโลกรัมละ 60
สตางค์ ไม่ คุ้ มค่ากับต้ นทุนที่ สูญเสี ยไป จึ งทาให้ต้ องประสบภาวะหนี้สิ นที่กู้ ยืมจากกลุ่ มพ่อค้า และ
หน่วยงานของรั ฐ(ธกส.) เหตุการณ์นี้ ผู้ วิจัยคิ ดว่าเป็นความแตกต่างระหว่างการผลิตของป่ากับพื ชไร่
กล่ าวว่าการผลิตของป่าไม่จาเป็นต้องใช้ต้นทุนหรือปัจจัยการผลิตภายนอกท้องถิ่น เพียงหาของป่าเท่ าที่
เก็บรวบรวมมาได้ขายหรือแลกเปลี่ยนกับพ่ อค้า แต่ การผลิตพืชไร่ ต้ องนาปัจจั ยการผลิตจากภายนอก
ทั้งเงินทุนและเทคโนโลยี เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการผลิต และราคาผลผลิตก็ ขึ้นกับระบบตลาด
จึงทาให้การผลิ ตต้องเชื่อมโยงกับสังคมภายนอก และก็ ไม่สามารถต่อรองราคาผลผลิตได้ เนื่องจากการ
พืชไร่มี การผลิตในวงกว้ างของภูมิภาคตะวั นออกราคาตลาดจึงถูกกาหนดด้วยความต้องการของผู้บริโภค
ที่สัมพันธ์กับปริมาณผลผลิต ตรงกันข้ามกับการเก็บของป่าที่มี เฉพาะในพื้นที่บริเวณเขาสอยดาว จึ งทา
ให้ผลผลิตที่ ออกสู่ตลาดมีปริมาณน้อยกว่าความต้ องการบริโภค
แม้ ว่ าพื้นที่แถบบ้ านคลองพลูจะมี การผลิตไร่พื ชกันอย่ างกว้างขวาง ทั้งจากคนท้องถิ่ นและคน
ภายนอกที่เข้ามาบุ กเบิกพื้นที่ทากิน และเปลี่ ยนพื้ นที่ปลู กข้ าวไร่ เป็นพื้ นที่ปลู กไร่มั นสาปะหลัง แต่ ก็
พบว่ า สาหรับพื้นที่บริเวณช่องเขาที่ลุ่มนั้น คนท้ องถิ่นยังคงปลูกข้าวนาลุ่มด้วยพันธุ์พื้นเมือง เพื่อบริ โภค
มี การช่วยเหลือด้านแรงงานการผลิต และมีการนารถไถเข้ ามาทดแทนแรงงานควายเพื่อทุ่นกาลังแรงงาน
แม้ ว่ าการผลิตข้ าวนาลุ่มจะมี ค่าใช้ จ่ายในการผลิตเพิ่มสูงขึ้น แต่คนท้ องถิ่นก็เต็มใจยอมแลกเปลี่ยนกั บ
ผลผลิ ตข้าวที่ปลูกไว้ เนื่องจากความคิดที่ ว่ า หากพวกเขาไม่มีเงิ นทุนในการผลิตพืชไร่ หรื อมีหนี้สิ น
เกิ ดขึ้น ก็ยังคงมีข้าวเก็บไว้บริโภคเป็นต้นทุนชีวิ ตให้ดารงอยู่ได้ ดั งนั้นพื้นที่แถบที่ลุ่มจึงเป็นพื้ นที่ที่ไม่ ถูก
ขายให้กับคนภายนอก ซึ่งเป็นแหล่งของทรัพยากรที่สาคัญ ทั้งน้า ปลา และข้าว เป็นต้น จากที่ กล่าวมา
นี้ จะเห็นว่า คนท้องถิ่นมี การแบ่งแยกการผลิ ต ระหว่างการผลิตเพื่อการค้า กับการผลิตเพื่อการบริโภค
อย่างชัดเจน
การผลิตพื ชไร่ ที่ผ่านมา ได้ส่งผลกระทบต่อคนบ้านคลองพลู ในเรื่องภาระหนี้สิน จึ งผลักดันให้
ผู้คนในท้ องถิ่นต้องแสวงหาทางเลือกในการผลิ ตเพื่อการค้ามาอย่างต่อเนื่ อง ขณะนั้นกระแสการผลิตพื ช
สวนได้ แพร่ความนิยมเข้ามาจากเมืองจันทบุรีมาสู่อาเภอมะขาม และแถบอาเภอเขาคิ ชฌกูฎตามลาดับ
โดยในปี พ.ศ.2515 มีการนาพันธุ์ ส้มเขียวหวานเข้ามาปลู ก แต่ไม่ได้ รับความนิยมเท่าใดนัก เนื่ องจาก