ct154 - page 95

87
ขึ้นอยู่กับอาเภอท่าหลวง) ของเมืองจันทบุรีได้ รับการลดหย่อน” แต่จากการค้ นคว้าเอกสารชิ้นอื่นๆ และ
การสั มภาษณ์ ก็ยังไม่พบว่ามี ผู้ใดต้องจ่ายเงินค่าราชการให้แก่รั ฐ
สาหรับการผลิ ตพืชไร่ของชุ มชนชองนั้น พบว่า ภายหลัง ปี พ.ศ. 2500 พื้นที่ป่าไม้ที่บ้านคลอง
พลูเริ่ มลดน้อยลง เมื่อรั ฐมีการเปิ ดสัมปทานป่าไม้ให้บริ ษัทเอกชนเข้ามาตัดไม้ แบบตั ดหมดทั้งแปลงมีทั้ง
ไม้มะค่ า ไม้แดง และไม้ ตะเคียน ฯลฯ และการคมนาคมจากที่เคยใช้เส้นทางเกวี ยน พัฒนามาเป็น
เส้ นทางรถซุงที่ใช้บรรทุกไม้ ออกจากป่าเข้าสู่เมืองจันทบุรี และเป็ นเส้นทางที่ นาคนภายนอกเข้ามาสู่
ท้องถิ่ นได้อย่างสะดวก มี รถยนต์สามารถเข้าออกท้องถิ่ นได้ พวกพ่อค้าที่หลากหลายสามารถเข้ามารับ
ซื้ อของป่ าได้ ในปริ มาณมาก ขณะเดียวกันก็เริ่ มมี คนภายนอกทั้งจากจันทบุรี และคนในภูมิ ภาค
ตะวันออก เข้ ามาจับจองพื้นที่เตียนโล่ งเพื่ อปลูกพื ชไร่ คื อ “ข้าวไร่ และมั นสาปะหลัง” ซึ่งการเข้ามา
ของคนภายนอกก็ทาให้ความสัมพันธ์ระหว่ างคนต่างถิ่นกับคนท้องถิ่ นมีเพิ่มขึ้ น ทั้งการสมรสระหว่างกัน
การเป็ นแรงงานรับจ้าง แต่สาหรับคนบ้านคลองพลูก็ยังดารงชีวิตด้ วยการปลูกข้ าวนาลุ่ม บางครอบครัวก็
อาศั ยพื้นที่โล่งเตียนจากการตั ดไม้เข้าไปจับจองเพื่อปลูกข้าวไร่ และยังคงหาของป่ า ขึ้นเขาทาไร่กระวาน
และเจาะหลุมน้ ามันยาง เนื่องจากต้นยางยังไม่ ได้ถูกตัดโค่นลง แต่ ทรัพยากรจากป่าลดน้อยลง ตรงกัน
ข้ ามกับความต้ องการของพ่อค้ าที่มีเพิ่มมากขึ้น ซึ่ งขณะนั้ นราคากระวานกิโลกรัมละ 15 บาท ราคา
น้ามันยางปีบละ 25บาท (1ปีบเท่ากับ 15 กิโลกรัม) จึงทาให้ทั้งคนท้องถิ่นและคนภายนอกเข้ามาแสวงหา
ทรัพยากรจากป่าเป็นจานวนมาก
จนกระทั่งในปี พ.ศ.2508 รัฐประกาศพื้นที่หวงห้าม โดยกาหนดให้พื้นที่เขาสอยดาว เป็นเขตป่า
สงวนแห่งชาติ ตามความในพระราชบั ญญัติ ป่าสงวนแห่งชาติ พ.ศ.2507 ซึ่งการกาหนดพื้ นที่ป่าเป็ นเขต
หวงห้ามในรูปแบบของป่าสงวนแห่งชาติ ทาให้การขึ้นเขาปลูกกระวาน และการเก็บของป่า เป็นสิ่งที่ถูก
ควบคุ ม จึงทาให้ การผลิตของป่า เพื่อการค้าตีบตั นลง ขณะเดียวกัน ช่องทางการผลิตที่ ถูกนาเข้ าจาก
สั งคมภายนอก คือ “มันสาปะหลัง” เป็นพื ชที่เข้ามาสนันสนุ นให้คนท้องถิ่ นบุกเบิกพื้ นที่ป่าปลูกพื ชไร่
อย่ างต่ อเนื่อง พบว่าช่วงเวลาดังกล่ าวมี การขยายพื้นที่ ปลูกไร่มั นสาปะหลัง ตั้งแต่จังหวัดฉะเชิ งเทรา
ชลบุรี ระยอง และจันทบุรี เข้ามายังอาเภอแก่งหางแมว และแถวเขาคิชฌกูฏ เนื่องจากราคาผลผลิตสูง
และคนท้องถิ่ นก็เริ่มทยอยกันทาไร่ มันสาหลังเพิ่ มมากขึ้น ซึ่งการบุกเบิกพื้ นที่ป่าปลู กมันสาปะหลังนั้น
มิ ได้เพราะเงื่อนไขการสูญเสียทรัพยากรท้องถิ่นและกระแสปลูกพืชไร่ เท่านั้น แต่เงื่อนไขอีกประการหนึ่ ง
ในการเลื อกตัดสินใจทาไร่มั นสาปะหลัง เนื่องจาก การผลิตพื ชไร่ เป็นการปลู กพืชบนที่ดอน ไม่แตกต่าง
จากการทาไร่กระวาน และข้าวไร่ กล่ าวคือ หลั งจากเตรียมและปลูกพื ชก็ไม่ ต้องดู แลรักษา หรือรดน้า
เพี ยงรอเก็บเกี่ยวผลผลิ ตส่งพ่อค้ าที่เข้ ามารับถึงไร่ ดั งนั้นคนท้ องถิ่นจึงนาความรู้จากการผลิ ตไร่กระวาน
และข้าวไร่มาใช้ ผลิตไร่มั นสาปะหลัง ซึ่งง่ายกว่าการเลือกผลิ ตพืชชนิดอื่นเพื่อการค้า