bk132 - page 117

98
1. ประชาชนที่ อาศัยอยูในชุ มชนมาเปนเวลานาน สวนใหญมีความรั กและภูมิใจใน
วัฒนธรรมของตนมาตั้งแต บรรพบุรุษจนถึงป จจุบั น และพร อมจะให ความร วมมื อหากมี การ
ดําเนินงานดานวัฒนธรรมหากมีการฟนฟูศิลปะประเพณี และวัฒนธรรมที่เคยมีในอดีต เพราะเห็น
วาจะกอใหเกิดภาพลักษณที่ดีตอสายตาผูอื่นชาวบ านก็จะเกิดความภาคภูมิใจในความเปนชุมชน
มากยิ่งขึ้นคนภายนอกก็จะใหความสนใจมากขึ้นเชนกั นชุมชนมีจุดเดนคือ วัดและกิจกรรมดาน
วัฒนธรรมที่ชุมชนจัดมาโดยตลอดจากแนวคิดดังกลาวสามารถสรุปสาระสํ าคั ญไดวา ประชาชน
ในชุ มชนจะมี ความภาคภูมิใจในตนเอง หากมี การรวมมื อกั บหน วยงานในชุมชนเพื่ อฟ นฟู
ศิลปวัฒนธรรมที่มีใหกลับคืนมาจะเปนสิ่ งที่ดี ดังที่ตัวแทนชุมชนไดแสดงความคิดเห็นไววา
“หากมีการร วมฟ นฟูศิลปวัฒนธรรมประเพณี ที่เคยจัดมาแตอดีต
ใหดูยิ่ งใหญ สวยงามเหมือนเดิม โดยความร วมมือของประชาชนทุกหนวยงาน
และทุกครั วเรือน จะทํ าใหชุมชนเกิดความสามั คคี และมี ความเขมแข็ งในการ
รักษาวัฒนธรรม รวมถึงเกิดความเขมแข็งในด านอื่นๆตามมาด วย” (นางวีณา,
สัมภาษณ, เมื่ อวันที่ 3พฤศจิกายน 2554)
จากผลการวิจัยชี้ใหเห็ นแนวความคิดอันนําไปสู การมีส วนรวมในการจัดกิ จกรรมดาน
วัฒนธรรมของประชาชนในชุมชนวั ดโสมนัส จากความภาคภูมิใจของคนในชุมชนยอมส งผลตอ
การให ร วมมื อรักษา ส งเสริ ม และพัฒนาศิ ลปวัฒนธรรมให คงอยู ตอไป ซึ่ งสอดคล องกั บ
แนวความคิดของโคเฮนและอัฟฮอฟ (1981) ที่กล าวไววา การมี ส วนรวมของบุ คคลหรือชุมชนมี
ส วนเกี่ยวของกับการตัดสินใจและลงมื อปฏิบั ติตามสิ่งที่ได ตัดสินใจร วมกัน ซึ่ งกระบวนการมีส วน
รวม เปนวิธีการจัดการความรูดานวั ฒนธรรมที่ มีในชุ มชนอยางแทจริ ง ความรวมมือดังกล าวจะ
เกิดขึ้นเมื่อประชาชนเกิดความรักในทรัพยสมบัติของตนเอง และไดใชประโยชนจากทรั พยากรทาง
วัฒนธรรมรวมกัน
การกําหนดแนวทางการจัดการความรูทางศิลปวัฒนธรรมผู วิจัยมี ความคิ ดเห็นในเรื่องนี้
วาพื้นฐานความคิดของคนในชุมชนดานวัฒนธรรมยอมมีสวนสํ าคัญตอการวางแผนการดําเนินงาน
และการกําหนดวิธีการจัดกิ จกรรมดานวั ฒนธรรมดังนั้ น การซอมแซมหรือฟนฟูวัฒนธรรมควร
ดําเนินการไปพรอมๆกับการสรางการมี สวนรวมของชุ มชนและการสงเสริมใหเกิดการพัฒนาดาน
วัฒนธรรมในดานตาง ๆดวยเชนกัน