bk132 - page 116

97
ที่ชุมชนเปนผูจั ดขึ้นยั งมีจํานวนนอยมาก เมื่อเทียบกับจํ านวนประชากรที่มีอยู ซึ่ งกรรมการชุมชน
ไดใหความเห็นในเรื่องนี้วา
“อาจเปนเพราะประชาชนยังขาดความรักในชุ มชน ไมรูจักรากเหง า
ของตนเองบางคนยายมาจากที่อื่นอาจไมคุนชิ นกับสิ่งแวดลอมที่เปนอยู ไมรูถึ ง
ขนบธรรมเนียมประเพณีในชุมชน รวมทั้ งการดําเนินชีวิตของแตละครัวเรือนก็เริ่ม
มีความเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพเศรษฐกิจสังคมเมืองมากยิ่งขึ้นความใสใจใน
งานสั งคม งานศิลปวั ฒนธรรมจึงลดน อยลงดวย” (นางดวงใจ ผาจิตรกาน,
สัมภาษณ, เมื่ อวันที่ 3พฤศจิกายน 2554)
จากการวิจัยพบวาปจจัยสําคัญที่ทําใหประชาชนเขามามีส วนรวมตอกิจกรรมน อยลง
คือสภาพการณทางดานเศรษฐกิ จ สังคมของชุมชนที่มีการเปลี่ยนแปลงไป เนื่ องด วยชุมชนวั ด
โสมนัสเปนชุมชนแออัดมีประชากรอาศั ยอยูจํานวนมากและอยูในชวงหลายระดับวัยหลากหลาย
อาชีพและมีการโยกยายของกลุมประชากรอยูบ อยครั้งทําใหสมาชิกในชุมชนบางส วนขาดความรู
ความเขาใจในวัฒนธรรมของชุมชนสงผลตอความรวมมือในการจัดกิ จกรรมบางอยางลดนอยลง
ดวย
สํ าหรั บแนวทางการแกไขปญหาในเรื่ องนี้ ผู นําชุมชนให ความคิดเห็นว า ควรมีการ
สงเสริมปลูกจิตสํานึกในความรักชุมชน รักที่ อยูอาศั ยและรักในวัฒนธรรมของสถานที่ที่อยู โดยจั ด
กิ จกรรมเสริ มสร างความสามั คคี ให คนในชุ มชนอย างสม่ํ าเสมอ โดยหน วยงานรั ฐ อาจ
เป นผูสนับสนุนดานงบประมาณและมีการแบงหนาที่รับผิดชอบการทํางานให คณะกรรมการชุมชน
ตามความเหมาะสมและใหสมาชิกในชุมชนไดรวมแสดงความคิดเห็นอยางแทจริง
5.3.3 การมีสวนรวมของชุมชนในการจัดการความรู ทางศิลปวัฒนธรรม
5.3.3.1 ป จจัยการมีส วนรวมของประชาชนในชุมชน
จากการวิ จัยพบว า การมีส วนรวมของภาคประชาชนและองคกรตาง ๆ ในชุมชน ตอ
การจัดการความรูทางศิลปวั ฒนธรรมประกอบดวยปจจั ยหลายดานที่ ทําใหเกิดความรวมมื อของ
ทุกภาคสวนในชุมชนและเกิดการจัดการความรูดานศิลปวัฒนธรรมตาง ๆ อย างเปนรูปธรรม ซึ่ ง
สอดคลองกับแนวความคิ ดของ สุชาดาจักรพิสุ ทธิ์ (2547, น. 18) ที่ไดศึกษาเรื่องชุมชนกั บการมี
สวนร วมจัดการศึกษาสามารถสรุปไดดังนี้