st125 - page 102

98
อวัยวะเพศชายส่วนว่าเขาจะเอางานที่ เราทาเสร็จไปทาอะไร ไปลงคาถาอาคมต่ออะไรนั ้ นเป็ นเรื่ องของเขา ไม่
เกี่ ยวกับเรา” ในทานองเดียวกัน เขากล่ าวว่าเขาได้ ตัดความเชื่อเกี่ยวกับเขาพระสุเมรตามคติ พราหมณ์ฮินดูออก
จากการทาบายศรีหรื อ “บุงอซี เระ” เพื่อจะได้ สามารถสืบทอดธรรมเนียมประเพณี เหล่านี ้ ต่อไปได้ ในฐานะที่เป็ น
ส่วนหนึ่ งของวัฒนธรรมมลายู (มง, สัมภาษณ์ 8ธันวาคม 2554)
กลวิธี ที่สี่ คือ “การเทียบเคียงกับการปฏิ บัติของศาสดา” เช่น “มง” กล่าวว่าแม้ การแสดงดนตรีจะถูก
นับว่าเป็ นบาปในศาสนาอิสลามแต่การเล่ นเครื่องดนตรีบางชนิด เช่นกลอง ไม่ถือว่าเป็ นความผิดหรือเป็ นบาป
เพราะว่าเป็ นเครื่องดนตรี ที่ใช้ บรรเลงในการต้อนรั บศาสดานบีมูฮั มหมัดขณะท่านเดินทางกลับจากการทาศึก
สงคราม และเพราะเหตุที่ศิลปะการแสดงพื ้ นบ้ านมลายู จานวนมากที่เขาเกี่ ยวข้องด้ วย เช่นสีลัต และมะโย่ง
ประกอบด้ วยการบรรเลงกลอง จึงเป็ นเหตุให้ การบรรเลงกลอง (รวมทั ้ งการเล่นเครื่ องดนตรี ประเภทอื่น) ใน
ศิลปะการแสดงเหล่านี ้ ไม่ถือว่ าผิดหลักศาสนาหรื อว่าเป็ นบาปเช่นกัน ในทานองเดียวกัน “มง” กล่าวว่าถึ งแม้
ศาสนาอิสลามจะห้ ามการคุมกาเนิดทว่าผู้ ชายมุสลิมสามารถหลั่งภายนอกได้ หากไม่ต้ องการมี บุตรเพราะเป็ น
สิ่งที่ศาสดานบีมูฮัมหมัดปฏิบัติ (มง, สัมภาษณ์ 8ธันวาคม 2554)
นอกเหนือจากกลวิธี ทั ้ งสี่ “มง” ดังกล่าว (ซึ่ง “บอมอ” คนอื่ นใช้ด้ วยเช่นกันในบางกรณี) ยังมี กลวิธี ที่
“บอมอ” คนอื่นในบ้ านกือเม็งใช้ ในการช่วยให้ พวกเขายังสามารถประกอบพิ ธีกรรมของพวกเขาได้ เช่น กลวิธี
“การทาให้ กลายเป็ นศาสนาอิสลาม” ซึ่งกลวิ ธี นี ้ คล้ ายคลึ งกับกลวิ ธี “การยกความดีความชอบให้ อัลเลาะห์”
ของ “มง” ในแง่ที่เป็ นการจัดวางคติความเชื่อและพิธี กรรมมลายูให้ อยู่ภายใต้การกากับดูแลของศาสนาอิ สลาม
เช่น “แชโอ๊ ะ” ฟาดผ้ าสาหรับรองละหมาดลงบนร่ างของผู้ ถูกผีเข้ าพลางสวดอัลกุรอานขณะประกอบพิธี ไล่ผี เขา
กล่าวว่าในอดี ต “บอมอ” บริกรรมเวทย์ มนต์คาถาภาษามลายูโดยไม่รู้ ว่ามีแหล่งที่ มาจากไหนทว่าตอนนี ้ พวก
เขาซึ่งรวมถึงเขาด้วยรู้ ว่าเวทย์ มนต์คาถาดังกล่าวขัดกับศาสนาอิสลามจึงหันมาสวดอัลกุรอานขณะประกอบพิธี
ไล่ผี แทน เขากล่าวว่าสาหรับเขาในฐานะมุสลิ ม อัลเลาะห์คือผู้ ทรงพลานุภาพที่สุดและทุกสิ่งรวมทั ้ งวิญญาณ
ทั ้ งหลายล้ วนอยู่ภายใต้ พระองค์ จึงเป็ นพลังอานาจของอัลเลาะห์ ที่ขั บวิญญาณชั่วร้ ายออกจากร่าง ไม่ ใช่ฤทธิ ์
เดชของเวทย์มนต์ คาถาใดๆ เหมือนเช่นที่เคยเชื่อกันมาในอดีต (แชโอ๊ ะ, สัมภาษณ์ 23ธันวาคม 2554)
สรุ ปท้ำยบท
บทนี ้ กล่าวถึงการปรั บตัวและการต่อรองของชาวกือเม็งในอันที่จะคงไว้ ซึ่งการดาเนิ นชีวิตประจาวันและการ
ประกอบพิธี กรรมความเชื่ ออย่างที่เคยปฏิบัติมาโดยไม่ก่อให้ เกิดความขั ดแย้ งอย่างรุ นแรงกับกลุ่ มที่ “เคร่ ง
ศาสนา” หรื อผู้ ขับเคลื่ อนกระแสการตื่นตัวในศาสนาอิสลามในพื ้ นที่