st121 - page 158

149
ปฏิสัมพันธที่เกิดจากการยึดถือสิ่ งศักดิ์สิทธิ์ รวมกัน
บุคคลที่เขาวัดนี้พิจารณาไดวามี 3 กลุมคือกลุมผูสูงอายุ (ประมาณ50ปขึ้นไป) เปนกลุม
ที่เขามาไหว สิ่ งศั กดิ์สิ ทธิ์ เท านั้น ไมสนใจธรรมะ ไม ตองการเรียนรูวาธรรมะสอนอะไร กลุมกลางคน
(ประมาณ 35-50 ป) กลุมนี้ เปนผูแสวงหาความรูในหลักธรรม ชั กชวนกันไหว สิ่งศั กดิ์สิ ทธิ์ ประกอบ
พิธีกรรม พรอมที่จะปฏิบั ติธรรม ความเชื่ อแบบเถรวาทยังไม มั่นคง เป นเพียงทดลองเรียนรูธรรมะไป
เรื่อยๆอีกกลุมหนึ่งเปนกลุมหนุมสาว (ต่ํากวา35ปจนถึงวัยรุน) กลุมนี้มักสนใจไสยศาสตร ชอบลาย
สัก เครื่ องรางของขลัง ไมสนใจธรรมะ ใฝหาผูวิเศษ ไมวาบรรพชิตหรื อฆราวาส
ไม วากลุ มใดมี ขอสั งเกตว า สวนมากจะไหวหลวงพ อหงสก อนกวนอิมพระพรหม กลุ ม
ผูสู งอายุเห็ นวา การไหวสิ่งศักดิ์สิ ทธิ์ทั้งหลายจะเพิ่มกํ าลังคุมครองและตออายุ ใหกั บตน แสดงใหเห็ น
วาการยึดถือสิ่งศักดิ์สิ ทธิ์ไม ไดเลือกหรื อลําดั บความสําคั ญรูปเฉพาะตน อย างนอยสะทอนวาชาวจี น
เหลานี้ใหเกียรติและเคารพเจาของวั ฒนธรรม ดั่งการเคารพหลวงพ อหงสซึ่งเปนคติไทย และพรอมที่จะ
เรียนรูขามวัฒนธรรมผ านรูปศักดิ์สิ ทธิ์ แมรูวาศาสนสถานแหงนั้นเปนของกลุมชาติพั นธุอื่ น
การยึดสิ่งศักดิ์ สิทธิ์ของกลุ มตาง ๆ ร วมกันนี้ แม มีจุ ดมุงหมายอื่น ๆ แอบแฝง แต สามารถ
รอยรัดให คนในวัฒนธรรมที่แตกต างมีสั มพันธภาพที่ ดี โดยเฉพาะชาวตะวันตก ชาวมุสลิ มอาหรับที่
แตงงานกับหญิงไทยนิยมเขาวัดไทยเพื่อเรียนรู วัฒนธรรมที่แตกตาง หลายๆครั้ง จนบางคนเลื่อมใสใน
พุทธศาสนา ดั งคําสัมภาษณ ที่วา
“สามีฉั นเปนชาวอเมริกา ชอบตามฉันเขาวัดทุกวันอาทิตย ชอบศิลปะไทยมาก จนเขา
รูสึกศรัทธาในพุทธศาสนา”
(ศุภลักษณ บั ลเซอร, 2555: สัมภาษณ)
กลุมคนไทยที่เปนแรงงานไทยในสิงคโปรเขาวัดไทยนอยส วนใหญเปนแมบ านที่มีสามี เปน
ชาวสิงคโปร หรือชาติอื่นๆคนเหลานี้ จะมาชวยเหลือวัดเต็มที่ เชน กวาดขยะ ทํ าอาหาร เช็ดถู ทําความ
สะอาดรูปเคารพ สิ่ งศักดิ์ สิทธิ์ ภายในวั ด ความช วยเหลือของคนเหล านี้ ประกอบกับมีคนไหว รูป
ศักดิ์ สิทธิ์ มากมาย ชวยกระจายขาวสารให บริจาคสิ่งของอย างรวดเร็ว โดยอาจนําไปบริจาคตอแก
แรงงานไทย ทั้งพระและฆราวาสชาวไทย ชาวจีน ต างรวมมือดวยจิตศรัทธา กล าวคือการยอมรั บสิ่ง
ศักดิ์สิทธิ์เป นสื่อกลาง กอใหเกิดปฏิสั มพันธ ที่ดีตอกันระหวางพระ นายทุนจี น แมบาน กับแรงงาน
ชาวไทยดังคําสัมภาษณที่วา
“ของดี ในวัดอานันทํ าใหคนจีนไปมาก วัดได ของจากคนจี นมาก แลววัดเอาของมา
บริจาคใหคนงานไทย”
(ชูเกียรติ หอมขจร, 2555: สัมภาษณ)