st116 - page 93

75
ฮกจิ วนาบอนประสงค์เริ่มลงมือก่ อร่างให้เกิดขึ้นชุ มชนภายหลังความมั่ นคงจากการเก็บ “กรีด” คือ
การสร้างโรงเรียน
แรกเริ่มเมื่อมีความคิ ดตั้งโรงเรียนในชุ มชนแล้ว ชาวจี นฮกจิวนาบอนได้เริ่มต้นไปติ ดต่อกับ
ทางคณะมิ ชชั่นนารี เปิดโรงเรียนอยู่ ที่จังหวัดตรัง40 และซึ่งทางคณะมิชชั่ นนารีที่ตรังได้ส่ง “ชาวจีน”
(เข้าใจว่ านั บถือคริ สต์) ให้ เดินทางเข้ ามาช่วยตั้ งโรงเรียนในชุมชนนาบอนขึ้น ซึ่งในคราวนั้ นก็ ได้ มี
ชาวบ้ านที่ทราบข่ าวมาร่ วมลงแรงกั นถางป่าถางหญ้ าจัดเตรียมพื้นที่ ให้ มี การสร้ างโรงเรี ยนขึ้น
โรงเรียนตั้งขึ้นนั้น ในเริ่มแรกมี ชื่อว่า “โรงเรี ยนจงฮั้ ว” จัดการเรียนการสอนเป็นภาษาจีน
ต่อมาได้เปลี่ ยนเป็นโรงเรี ยนนาบอนวิทยา และได้ถูกปิ ดไปในช่วงรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ซึ่ ง
ดํ าเนินนโยบายชาตินิยม จึงไม่ยอมให้มี การจั ดการเรียนการสอนภาษาจีนตามโรงเรียน ต่ อมาเมื่อ
สถานการณ์บ้านเมืองเปลี่ยนไปได้มี การเปิดโรงเรียนขึ้นใหม่โดยใช้ ชื่อว่า “โรงเรียนสหมิ ตรบํารุ ง”41 ที่
บริหารงานในรูปแบบของมูลนิธิสหมิ ตรบํารุง จัดการเรียนการสอนมาจนปัจจุบัน
การจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนจงฮั้วหรือโรงเรียนสหมิตรบํ ารุง นั้ นก็มีการดําเนิ นการ
สอดคล้ องกั บสภาพการณ์ของผู้ เรียนในท้องถิ่ น เป็ นกรณีศึ กษามี ความน่ าสนใจสําหรั บการจัด
การศึกษาของโรงเรี ยนในปัจจุบัน ดังเห็ นได้ว่ าผู้เรียนเป็ นเยาวชนในท้องถิ่ นที่ประกอบอาชีพการทํา
สวนยางพารา มีภารกิจในการดําเนินชีวิตแตกต่างจากคนทํ าการเกษตรประเภทอื่นๆ กล่าวคือต้องตื่ น
ตั้งแต่ ก่อนพระอาทิ ตย์ขึ้ นมากรีดยางพารา ด้วยอากาศเย็นทําให้น้ํายางพารากรี ดออกได้จํานวนมาก
หลังจากนั้ นเมื่อพระอาทิตย์ เริ่มขึ้ นจึงเริ่ มทํ าการเก็บน้ํ ายางแล้ว นํ าไปแปรรู ปเป็นยางแผ่น ซึ่ ง
กระบวนการทั้งหมดนั้นต้องใช้เวลาเกือบครึ่ งวันเช้า
40จั งหวัดตรัง นับได้ว่าเป็นศูนย์กลางสําคั ญของคณะมิชชั่นนารี หรือนั กบวชและผู้ ศรัทธาในศาสนาคริสต์
นิกายโปเตทแตนต์ เนื่องจากมี คณะมิชชั่นนารีได้รับการติ ดต่อเข้าไปดําเนินกิ จกรรมการตั้งโรงเรียนและโรงพยาบาล
แบบสมัยใหม่ โดยเฉพาะเมื่อครั้ งเจ้าพระยารัษฎานุ ประดิษฐ์ (คอซิมบี้ ณ ระนอง) เป็นเจ้าเมืองตรัง ได้มีการติดต่อให้
คณะมิชชั่นนารีจากกรุ งเทพฯ และเพชรบุรี ลงไปสร้างโรงพยาบาลและโรงเรี ยนขึ้นที่จั งหวัดตรังโดยพระยารัษฎาฯ
ได้ให้ ความสนับสนุนในการก่อสร้างอาคารและการดูและอย่างเต็ มกําลัง จากบันทึกของเอ็ดน่า บรูเนอร์ บั ลค์ลีย์ มิ
ชชั่นนารีอเมริ กันเดินทางเข้ามาร่ วมก่อตั้งโรงพยาบาลของคณะมิ ชชั่นนารี ในจังหวั ดตรังตามคํ าร้องขอของพระ
ยารัษฎาฯ ซึ่งในส่ วนหนึ่งของบันทึกเอ็ดน่ าได้กล่าวถึงการโดยาสารเรือมาขึ้นที่จั งหวัดสงขลาและพระยารัษฎาฯ ได้
อํ านวยความสะดวกโดยการส่งรถยนต์ส่วนตัวไปรับที่ ท่าเรือเพื่อเดินทางไปจังหวัดตรังเลยทีเดียว (โรงพยาบาลตรัง
ชาตะ-ปัจจุบัน) (ดูรายละเอียดใน บัลค์ลี ย์,บรูเนอร์ เอ็ดน่ า. (2550). สยามคือบ้านของเรา. แปลโดย เด็กวั ฒฯ รุ่น
100. กรุงเทพฯ: คณะบุคคลวัฒนา 100.)
41อุ ดม วัชรวิจิ ตร. อายุ 83 ปี สัมภาษณ์ ที่ สมาคมฟุโจวแห่งประเทศไทยสาขานาบอน ต.นาบอน อ.นา
บอน จ.นครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ.2554.