st116 - page 101

83
นโยบายทางเศรษฐกิจภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองที่ดํ าเนินไปภายใต้ความคิดการ
สร้ างความอยู่ดีมี สุขมีกินมีใช้ ให้กับคนไทยดังกล่าว มีความจําเป็นอย่ างมากต่อการนิยามความหมาย
ของความเป็ นพลเมืองหรื อประชาชนไทยแบบใหม่คือใคร คนพู ดภาษาไทย ถือสัญชาติ ไทย เชื้อชาติ
ไทย แสดงออกถึงความมีวัฒนธรรมไทย ซึ่งก็มี ความคลุมเครืออยู่ มากสําหรับความเป็นประชาชนไทย
ที่รัฐต้องการให้มีความกิ นดีอยู่ดีนั้น
ทว่ าก็เป็ นที่แน่นอนว่ าภายใต้นิยามคลุมเครื อในผู้เป็นพลเมื องไทยนั้น ย่อมไม่ นับรวมเอาคน
จีนไว้ด้วยแน่ นอนไม่ว่าคนจี นคนนั้นจะอาศั ยอยู่ภายในประเทศไทยหรือไม่ก็ตาม* เห็นได้จากข้อความ
บันทึกของ พ.ท.พระสารสาสน์ พลขันธ์ ที่ ว่า “ป้ องกันมิ ให้ที่ดิ นในภาคใต้ตกไปเป็นของชนชาติ จีน
ชักชวนให้ ไทยอิสลามชยันขันแข็งขึ้ น” ข้ อความนี้ยังสื่ อให้เห็นอี กว่าชาวจีนที่ ถูกกล่ าวถึงเหล่ านั้น
เหมือนจะเข้าใจได้ว่ าเขาคือผู้ อาจเป็นภัยต่ออธิปไตยเศรษฐกิ จของไทยใหม่ด้ วย
สภาพการณ์ ดําเนินต่ อไปเช่นนี้ภายใต้ แนวคิ ดเศรษฐกิจไทยแนวคิดสังคมนิยมกึ่ งชาตินิยม
เช่นนี้ประกอบกับการกําหนดสถานภาพผู้เป็ นประชาชนชาวไทย ชาวจีนจึงถูกกั นให้ออกไปเป็น “คน
ต่างด้าว” แทนที่ สถานภาพของผู้เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารเช่นเดิม
ความคิดเศรษฐกิจเช่นนี้ของรัฐไทยใหม่มีการนํามาใช้ อย่างจริ งจังและหนักหน่วงมากขึ้นใน
รัฐบาลของจอมพล ป. พิบูลสงคราม ภายใต้นโยบายชาตินิยมไทยสุ ดขั้ว ส่งผลต่อชาวจีนฮกจิวนาบอน
อย่างมากโดยเฉพาะในกรณีการก่อตั้ งองค์การสวนยางนาบอน ที่ มี การเข้าเวนคืนที่ดิ นสวนยางพารา
ของชาวฮกจิวนาบอนโดยอ้างว่าพวกเขาเหล่ านั้นบุกรุกที่ดิ นป่าสงวนและริบที่ดินกลับคืนเข้ารั ฐ53 ทั้งที่
*ถ้ามองในมุมกลั บของชาวจีนฮกจิวนาบอนที่มีต่อสถานภาพความเป็นพลเมืองไทยในขณะนั้นแล้ว ก็ พบว่า
ชาวจีนฮกจิ วเองก็มีสํ านึกในความเป็ นพลเมืองไทยอยู่ไม่มากนั ก จากกรณีอากงหรือตาของผู้วิจัย เคยเล่ าให้ฟั งว่า
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 นั้นอากงยั งอาศัยอยู่ที่มาเลเซียมี เพียงแม่ของอากงเท่านั้ นที่เข้ามาอาศัยอยู่ในเมื องไทย
และเมื่อเกิดสงครามโลกครั้ งที่ 2 ขึ้นกองทัพญี่ปุ่นยกพลขึ้ นบกมาเลเซีย อากงได้ ถูกนําตัวไปทํางานเป็นล่ ามให้กับ
กองทัพญี่ปุ่น แต่ อากงไม่ยอกทําตามจึงถูกนําตัวไปขั งคุกไว้เพื่ อให้ยิ นยอม สุดท้ายอากงจึงยอมและขอนําภรรยา
(อาม่า- ของผู้วิจั ย) มาส่งให้อยู่กับแม่ที่อํ าเภอนาบอนก่อน จึงกลั บไปทํางานได้ เมื่ อเดินทางเข้ามาถึงนาบอนแล้ว อา
กงกลับเกิ ดความคิดไม่กลับไปมาเลเซีย (หนีญี่ปุ่น) โดยในระหว่างพักอยู่ในนาบอนอากงเล่าว่ า ครั้งหนึ่งได้ ถูกชาวจีน
ฮกจิวนาบอนขับไล่ให้ออกไปจากชุมชน เพราะทราบข่าวว่าเข้าไปทํ างานให้กั บกองทัพญี่ปุ่ นที่กระทําการอันโหดร้ าย
กับชาวจีนในการเข้าตีเมื องนานจิง สุดท้ายแล้วอากงต้องย้ายออกไปอยู่ บ้านในสวนยางพาราห่างออกไปจากตั วตลาด
นาบอนของญาติห่างๆ ที่เข้ามาช่วยไกล่ เกลี่ย เหตุการณ์กรณีนี้จะเห็นได้ว่าชาวจีนฮกจิวนาบอนให้ความสนใจและมี
ความรู้สึกร่วมอย่ างมากต่อเหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นในประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งอาจใช้ เป็นกรณีสะท้ อนถึงความคิ ด
ในความเป็นพลเมืองของชาวจีนฮกจิวนาบอนในทางด้านกลับกั นก็เป็นได้
53“องค์ การสวนยาง : รู้จักองค์การสวนยาง”http://www.reothai.co.th/P2.html