st116 - page 84

66
2. ฮกจิวนาบอน: ชุมชนกับความเปลี่ยนแปลงบนกระแสกาล
...คนฮกจิ ว ชอบทําสวน เข้ามาถางป่าสร้างหนําอยู่ได้ ก็ถางป่าทําสวนมีแรง
เท่าไหร่ก็ทําได้เท่าที่ทําได้ สมัยนั้นป่ามีไม้ ดีๆ มาก ไม้จําปา ไม้หลุมพอ แต่ภาษา
เรานี้ทําสวนอย่างเดี ยวไม่มี หัวการค้า ไม้มี เท่าไหร่ก็เผาทิ้งหมด....
(คุณเมธา เอื้อนนนทัศน์)
คุ ณเมธา เอื้อนนทัศน์ ชายสู งวัยผู้ อาวุ โสแห่งชุมชนฮกจิวนาบอนที่ บอกเล่าเรื่องราวความ
ผูกพั นของชาวจีนฮกจิวกับการทําสวนยางพารา หนึ่งในเบื้องหลังอั นหลากหลายที่นําพาพวกเขาออก
จากแผ่นดินแม่มาสู่แผ่ นดินคาบสมุทร บนรัฐมาเลเซียและการเข้าสู่ ประเทศไทยกับความหวั งในชีวิต
ใหม่ จนก่อเกิ ดเป็นชุมชนชาวจีนฮกจิวในประเทศไทย เนื้อหาส่ วนนี้เป็ นการเข้าไปทําความรู้จั กกับ
ความเป็นฮกจิ วนาบอน ตั้งแต่ ก่อร่ างสร้างสวนยางพาราเข้ าหักร้ างถางพงด้วยความยากลํ าบาก
ตลอดจนความเปลี่ยนแปลงชุมชนฮกจิวนาบอน
2.1 ถางป่าเป็นสวนยางพารา: การบุ กเบิกชีวิตและชุ มชนฮกจิวนาบอน
คํ าบอกเล่าของ คุณเมธา เอื้อนนทัศน์ กล่าวถึงรูปแบบการทําสวนยางของชาวฮกจิ ว กลุ่ม
แรกๆ ที่เดินทางเข้ามาในพื้ นที่ เริ่มจากมีผู้นําในครอบครัว (พ่อหรื อพี่ชายคนโต) เดินทางจากมาเลเซีย
เข้ามาหาที่ ทางแล้วขอจับจองพื้นที่สร้างที่อยู่ อาศัย (ชาวจี นฮกจิวเรียกว่า “กงสี”) ต่อจากนั้นก็กลั บไป
มาเลเซียรับคนในครอบครั วมาอยู่ด้วยกัน จากนั้นเริ่มทําสวนยางพาราโดยใช้ สองมือถางป่ าลงให้เป็ นที่
ราบเพื่อใช้ ในการทํามาหากิน ซึ่งกิจกรรมแผ้ วถางป่าเพื่อทําสวนยางพารานั บเป็นงานที่ ต้องใช้กําลั ง
แรงกายสูงมากในการทํ างาน ด้วยพื้นที่ป่ารกชัฏและแถบไม่ มีคนอาศั ยอยู่ ประกอบกับขาดเครื่องมือ
เครื่องไม้ที่มี ความทันสมัยอย่ างในปัจจุบันเข้ามาช่วยทุนแรง งานทั้งหมดต้องเริ่ มทําขึ้นมาจากแรงกาย
และสองมือล้ วนๆ จากคํ าบอกเล่าของคุณวี ระชัย ตรีตระกูล ทําให้ เห็ นถึงภาพของวันเวลาของการ
ทํางานหนักเพื่อบุกเบิกชีวิตใหม่ ของชาวฮกจิวได้เป็นอย่างดี
...คุณพ่อต้องตื่ นแข่งกับตะวัน ไปสวนพร้อมกับจอบและมีดพร้าทุกวัน หลัง
สู้ฟ้ า หน้าสู้ ดิน ตั้งแต่ตะวันขึ้นจนถึงตะวันตกดิน ไม่มี วันหยุด... คุ ณแม่จะหอบ
เอาข้ าวปลาอาหารไปให้คุณพ่อทานตอนเที่ยงที่สวน..30.
30สุ รชาติ ชื่นโชคสันต์ . (2553). เล่มเดิม. หน้า 117.