st116 - page 86

68
อาหารในปริ มาณมากในแต่ละวันทํ าให้ การหาอาหารให้ หมูกิ นจึ งเป็ นงานหนั กมากที่ต้ องทํ า
นอกเหนือไปจากการทํางานบ้ าน33
ส่วนเครื่องอุปโภคบริโภคอย่างอื่นๆ ที่ต้องใช้ในระหว่างนั้น ซึ่ งยังไม่มี รายได้เข้ามาก็ต้ องอาศัย
การพึ่งตนเองสูงมาก * เช่นการหมั กซีอิ้ว ดองผัก รองเท้าก็สานใส่กั นเอง ส่วนที่เหลือจากนั้นบางส่วนจึ ง
ซื้อหาเอาบ้ างจากรายได้ที่น้อยนิด ทุ กวันนี้ในอํ าเภอนาบอนบ้านที่มี ชาวฮกจิ วสูงอายุ อาศัยอยู่ ยังพบ
เห็นขวดโหลแก้วใส่ มะนาวดอง หรือไหดองผั ก วางไว้ในบริเวณบ้านได้
การทําสวนยางพาราของชาวจีนฮกจิวในระยะแรกนิ ยมใช้เมล็ดพันธุ์ยางพาราพื้นเมื อง ต่อมา
นายยศ พั นธุ์พิ พัฒน์ เป็นคนแรกที่นําเมล็ดพันธุ์ยางพาราจากมาเลเซียมาทดลองปลูกบนพื้นที่ สวน
ยางพาราของตนจํานวน 15 ไร่ และแนะนําให้ชาวจีนฮกจิวคนอื่นๆปลูกแทนยางพันธุ์พื้นเมื อง34 เมล็ด
พันธุ์ยางพาราดั งกล่าวมีคุ ณภาพและสายพันธุ์ ดีกว่าเมล็ดพันธุ์ ยางพาราพื้นเมือง จึงทําให้เกษตรกรชาว
จีนฮกจิวมีผลผลิ ตที่ดีกว่าเดิม
2.2 “กรีดยาง” กับความเปลี่ยนแปลงในชุมชนฮกจิวนาบอน
สําหรับชาวจี นฮกจิวนาบอนแล้วคําว่า “กรี ดยาง” ในสมัยหนึ่ งจึงมีความสํ าคัญมากกว่า
เพี ยงการเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ แต่การเริ่ มกรีดยางได้ สะท้ อนถึงความหวังของชีวิ ตเริ่มทอแสงประกาย
มากขึ้นท่ามกลางวันคืนที่เหนื่อยยากกั บการถางป่าเพื่อสร้างสวนยางพารา การกรีดยางจึงสะท้อนถึ ง
ความเปลี่ยนแปลงของชุ มชนฮกจิวนาบอน ดังเห็นได้ต่อไปจากนี้
33นางไอ่หม่วย แซ่ผ้าง, สัมภาษณ์ที่บ้านเลขที่ 95 ม.8 ต.ช้างกลาง อ.ช้างกลาง จ.นครศรีธรรมราช, เมื่อ
วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ.2553.
*แม่ของผู้วิจั ยเคยเล่าให้ฟังว่าในตอนวั ยเด็ก เมื่อโรงเรียนปิดภาคการศึ กษาฤดู ร้อน ด้ วยความที่บ้านมีลู ก
หลายคน ลูกคนที่โตพอจะช่วยเหลือตนเองได้ แล้วต้ องไปอยู่กับ “อาม่า” หรือย่าของแม่ ที่นาบอน (บ้านแม่ ของผู้วิจัย
อาศัยอยู่ที่อําเภอหัวยยอด จังหวัดตรัง) เพื่อลดความหนาแน่ นของคนในบ้านและเป็นการแบ่งเบาภาระให้กั บพ่อแม่
แม่บอกับผู้วิจัยว่าชีวิตที่นาบอนของยายทวด (ตั่วอาม่ า) ของผู้วิจัยเป็ นการพึ่งตนเองสูงมาก ใช้พื้ นที่ในบริเวณบ้าน
ปลูกผักแปลงเล็กๆ ไว้ และนําผักมาดอง ส่วนหมูแม้ไม่ได้เลี้ยงไว้ก็จะหาซื้อมาทําเป็ นหมูหยองเก็บไว้ กินเองด้วย ส่ วน
รองเท้าก็จะใช้เศษผ้าเย็บเอาไว้ใส่เอง บริเวณชานบ้านของยายทวดจึงจะเต็มไปด้วยขวดโหลดองผัก และราวตากผัก
ดองแห้ง และยังหมักซีอิ้ ว-หมักเหล้า (ปรุงอาหาร) ไว้กินเอง แม้ว่าในขณะนั้นความเป็นอยู่ของที่บ้านแม่เองไม่มีความ
ลําบากมากแล้ ว แต่ยายทวดก็ยั งทําอยู่เช่นเดิม เสมือนว่าสิ่งเหล่านี้ ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชี วิตประจํ าวันไปแล้ว
34สุ รชาติ ชื่นโชคสันต์. (2553). เล่มเดิม. หน้ า 172. และสุธิวงศ์ พงศ์ไพบูลย์; ดิ ลก วุฒิ พาณิชย์;
ประสิทธิ์ ชิ ณการณ์. (2544). เล่ มเดิม. หน้า 261.