st116 - page 103

85
การขยายตัวของชุมชนที่ เป็นไปอย่างรวดเร็ว เนื่องจากชาวจีนฮกจิวแต่ละครัวเรือนนิยมมีลูก
จํานวนหลายคนเพื่อเข้ามาช่วยเป็ นแรงงานในการสวนของครอบครัว แต่เมื่อเวลาผ่านไปครอบครั ว
หนึ่งเคยมีสมาชิกเป็ นพ่อ แม่ และลู ก 10 คน จะกลายเป็นครอบครัวใหญ่ที่มี ครอบครั วเล็กที่เกิดจาก
การออกเรือนของลู กๆ ประมาณไม่ต่ํ ากว่า 5 ครอบครัวที่ เพิ่มขึ้นในชุ มชน หมายความว่าอัตราส่วน
การเติบโตภายในเวลาประมาณ 10-20 ปี (อายุของลูกที่เติบโตและออกเรือนได้) จาก 1 ครอบครัว
กลายเป็น 5 ครอบครัวเป็นอย่างน้ อย
รู ปการเช่นนี้ก็ เป็นที่ แน่ นอนว่ามี ผลต่ อการขยายตัวของประชากรในชุ มชนเพิ่มขึ้ นอย่าง
รวดเร็ว ซึ่งจํานวนประชากรเพิ่มขึ้นต่างก็ มี ความต้องการในการบริ โภคด้วยเช่ นกัน หากหั นกลับมา
พิ จารณาเชิงพื้ นที่ของชุ มชนนาบอนแล้ว จะเห็ นได้ว่ าตั้งแต่เริ่ มแรกการก่อตั้งชุ มชนก็ไม่ได้มี การ
คาดการณ์ล่ วงหน้า เพื่อเตรียมพื้นที่ให้พร้ อมรั บการเติบโตของชุมชนที่รวดเร็ วเช่นนี้ อีกทั้ งลักษณะ
ทางกายภาพของชุมชนที่เป็ นที่ราบเชิ งชันไล่ลงมาจากเชิงเขาหลวง ทําให้ ไม่มีพื้ นที่ราบเพี ยงพออีก
ต่อไปสําหรับการขยายตั วของชุมชนวิถี ชิวิ ตพันผู กอยู่กับการทําสวนยางพารา จํ าเป็นต้องใช้ที่ดินใน
จํานวนมากเพียงพอถึงทําให้ได้ผลผลิ ตที่พอเลี้ยงครอบครัวได้ แม้ ว่าในยุคหลังจะมีความพยายามขยาย
พื้นที่การทําสวนออกไปจนจรดเชิงเขาหลวงแล้ว ก็ ยังไม่เพียงพอตอบสนองต่ อความต้องการของผู้คน
เพิ่มขึ้ น
การแก้ไขปัญหาเช่นนี้ก็ คือการแสวงหาพื้นที่ทํากินแห่งใหม่ๆ ในสถานที่ห่างไกลออกไป พื้ นที่
แห่ งแรกๆ ที่ชาวจีนฮกจิวเริ่ มออกเดิ นทางไปบุ กเบิกใหม่ ตั้งอยู่ที่ตํ าบลมาบอํามฤต อํ าเภอปะทิว
จังหวั ดชุมพร ในประมาณพ.ศ.2500 55 คล้อยหลังการตั้งถิ่นฐานชุมชนที่นาบอนได้ประมาณเกือบ 3
ทศวรรษ การออกไปทําสวนยางพาราที่ตํ าบลมาบอํามฤตในครั้งนั้นนับได้ว่ าเป็นกระแสได้รับความ
สนใจจากชาวจีนฮกจิวนาบอนเป็นอย่างมาก*
ในเวลาใกล้เคียงกันกับการเปิดพื้นที่ทําสวนยางพาราในพื้นที่ตํ าบลมาบอํามฤตของชาวจีนฮก
จิวนาบอน ชาวจีนฮกจิวชุมชนจั นดี (ตําบลจั นดี อํ าเภอฉวาง จังหวัดนครศรี ธรรมราช) ชุมชนชาวจี น
55สุ รชาติ ชื่นโชคสันต์ . (2553). เล่มเดิม. หน้า 100-101.
*คําบอกเล่ าของคุณจรัล ปริพั ฒนานนท์ เมื่อยังมีชี วิตอยู่ ได้บอกเล่าผู้เขียนถึงความคึกคักของชาวจีนฮกจิ
วนาบอน มี ความประสงค์ออกไปสร้างสวนยางพาราใหม่กั นที่มาบอํามฤต ดั งในกรณีของคุณตาของผู้วิจัยก็ที่ แม้มี
สวนยางพาราที่นาบอนและอําเภอห้วยยอดแล้ว อีกทั้งไม่มีความจําเป็ นทางเศรษฐกิจของครอบครัว ยังได้ไปหาซื้ อที่
สวนมาบอํามฤตไว้หนึ่งแปลงด้วยเช่นกั น ซึ่งเมื่อเริ่มปลูกแล้วต้องนั่งรถไฟไปดูแลประมาณเดือนละครั้ง เพราะตัวคุ ณ
ตาอาศัยอยู่ที่อํ าเภอห้วยยอด ในกรณีของคุณจรัล ปริพั ฒนานนท์ ทําให้เห็นได้ว่าความตื่ นตัวในการออกไปทํ าสวนยา
พาราที่มาบอํามฤตชองชาวนาบอนในขณะนั้นมีอยู่อย่างมาก