st116 - page 81

63
เมื่อเริ่มมีกลุ่มแรกเข้ามาและพบว่าประเทศไทยมี นโยบายเอื้ออํานวย 27 ให้จับจองที่ดิ นเพื่อทํา
การเพาะปลูกสวนยางพารา จึงเริ่มมีชาวฮกจิ วจากมาเลเซียเดินทางตามเข้ามาอีกระลอกใหญ่
การเดินทางจากมาเลเซียของคนฮกจิวช่วงหลังนี้ไม่ได้ จํากัดอยู่เพียงเส้ นทางรถไฟเท่านั้น อีก
หนึ่งเส้นทางสํ าคัญคนฮกจิวใช้ในการเดินทางเข้ ามา คือ เส้นทางเรื อโดยสารระหว่างท่าเรือเกาะปีนัง
(ประเทศมาเลเซี ย) – อําเภอกันตัง จังหวัดตรั ง กระทําโดยสารเรือจากปี นังมาขึ้นฝั่ ง อําเภอกันตั ง
พิจารณาพื้ นที่ทางภูมิศาสตร์ของอําเภอนาบอน ก็พบว่าพื้นที่ส่ วนใหญ่ของนาบอนเป็นลักษณะของที่ ราบเชิงเขา ชอง
“เขาหลวง” หรือที่คนพื้นถิ่ นเรียกว่า “เขาเหมน” ยอดเขาสูงสุดบนเทือกเขานครศรีธรรมราช ซึ่ งในอีกฝั่งของเขา
หลวงก็ จะเป็นอําเภอลานสกา ที่มีคนไทยอาศัยอยู่และประกอบกิจการทํ าสวนผลไม้ การที่ พื้นที่ฝั่ งนาบอนบริเวณ
หลังเขาหลวงมี คนเข้ามาอาศัยน้อย ก็อาจเป็นไปตามข้อสังเกตของคุณเมธาที่ ว่าคนไทยนั้นนิยมทํานาจึงต้องอาศัยอยู่
ในที่ลุ่ ม ซึ่ งก็น่าสังเกตว่าในอี กฝั่งหนึ่งของภูเขากลั บมีคนไทยอาศัยอยู่ ข้อชวนพิจารณาเบื้องต้นนี้ ผู้วิจั ยมีความ
คิดเห็นว่าด้วยพื้นที่เขาหลวงฝั่ งอําเภอลานสกานั้น ตั้ งหันหน้าออกไปสู่อ่าวไทยประกอบกับมีลํ าน้ําที่ ใช้อาศัยเดินทาง
ลงไปบ้านเมืองชุมชนในพื้ นที่ราบได้สะดวกกว่าจึงมีคนเข้าไปอาศัย ผู้วิจัยเคยได้รับการบอกเล่าจากบิดาของเพื่อนที่ มี
ภูมิลํ าเนาอาศัยอยู่ในอําเภอลานสกาว่า ในสมัยก่อนเคยล่องเรือไปพ่อเพื่อนําเอาผลไม้จากสวนบนเขาไปแลกเปลี่ ยนช
ของทะเล พวกกะปิ เกลือ ปลาเค็ ม กับคนปากพนั ง วิถีเช่ นนี้ของคนนครศรีธรรมราชมีคํากล่าวเรียกว่าเป็น “เกลอ
เขาเกลอเล” ในทางกลับกันเชิงเขาหลวงทางฝั่ งของอําเภอนาบอนขาดเส้ นทางคมนาคมเช่นนี้ แม้มีคลองจังไหลไปสุ
ราษฎร์ธานีได้ ก็ ยังนับว่าเป็นระยะทางไกล จึงอาจมีผลอย่างมากต่อการตั ดสินใจของผู้คนเข้าไปอาศัยอยู่ภายในพื้นที่
อําเภอนาบอน จั งหวัดนครศรี ธรรมราช อีกทั้งความเปลี่ ยนแปลงของการตัดเส้นทางการเดินทางใหม่อย่างรถไฟได้ ทํา
ให้การเดินทางทางน้ําลดความสําคัญลง จึงนับเป็นความเปลี่ยนแปลงสําคั ญที่ต่อการตั้ งถิ่นฐานของผู้คนในคนละช่วง
ยุคสมั ย
27ข้ อมูลจากการสัมภาษณ์ได้บอกว่าในช่วงเวลานั้นการเดินทางเข้ามาประเทศไทยไม่จําเป็นต้ องใช้บัตรผ่ าน
แดนสามารถเดินทางข้ ามแดนมาได้เลย และทางราชการไทยก็ สนับสนุนให้มีผู้ คนเข้ามาหักล้ างถางพงเพื่ อทํา
การเกษตร โดยเมื่อถางป่าเป็นสวนยางพาราแล้ว ก็สามารถเข้าไปขอ “ออกใบเหยียบย่ํา” ได้รับสิ ทธิในการถือครอง
ที่ดิน (นายเมธา เอื้อนนทั ช , สัมภาษณ์ที่บ้านเลขที่ 397/1 ม.2 ต.นาบอน จ.นครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม
พ.ศ.2553) เหตุการณ์หนึ่งสะท้ อนให้เห็นถึงนโยบายทางราชการไทยที่สนับสนุ นการเข้าใช้ พื้นที่รกร้ าง การสัมภาษณ์
นายจรัล ปริพัฒนานนท์ (ปัจจุ บันเสียชีวิต) ซึ่งเป็ นคุณตาของผู้วิจัย ได้ เคยเล่าให้ผู้ วิจั ยฟังว่า เมื่ อคราวที่แม่ของท่าน
ได้เข้ ามาประเทศไทย เพื่อหาที่ทางทําสวนยาง หากทว่าในขณะนั้ นที่ดินแถบคลองจัง นาบอน จันดี ถูกจับจองเต็ม
แล้ว และมีคนบอกว่าให้ลองไปดู พื้นที่ อ.หัวยยอด จ.ตรัง และได้ เดิ นทางไป เมื่อถึง อ.ห้ วยยอด ก็ได้เข้ าติดต่อที่ว่า
การอํ าเภอ คุณตาบอกว่าเมื่อนายอํ าเภอ ทราบข่าวถึงกับให้เจ้าหน้าที่มาเชิญแม่ ของท่าน ขึ้ นไปคุยบนห้องทํางาน
นายอําเภอเลยทีเดียว ซึ่ งเหตุการณ์นิ้สะท้อนให้เห็นถึ งความสนใจของทางราชการไทย ในการให้คนเข้าถือครองที่ดิน
รกร้างว่างเปล่า (จรั ล ปริพั ฒนานนท์, สัมภาษณ์ ที่บ้านเลขที่ 21 ถ.นครกิจบํารุ ง ต.ห้วยยอด อ.ห้วยยอด จ.ตรัง, 7
เมษายนพ.ศ.2551)