st116 - page 80

62
การเดินทางเข้าสู่ประเทศไทยของชาวฮกจิวกลุ่มแรกๆ นั้น กระทํ าโดยทางรถไฟจากมาเลเซีย
เข้ามาลงสถานีรถไฟหาดใหญ่ ขึ้ นรถไฟอีกขบวนมายังสถานีชุมทางทุ่งสง (จั งหวัดนครศรีธรรมราช)
และนั่งรถไฟต่อไปยังสถานีคลองจั ง (ตําบลคลองจัง อําเภอนาบอน จังหวัดนครศรีธรรมราช) และเดิ น
เท้าต่อจากสถานี คลองจังเข้าไปสํารวจพื้นที่และเริ่มตั้งถิ่นฐานใน อําเภอนาบอน
ในการเดินทางที่ ดูเหมือนจะเรียบง่ ายนั้น ตามรอยทางของการเดินทางจากคํ าบอกเล่าของ
คุ ณเมธา เอื้อนนทัศน์ ผู้อาวุโสของชุ มชนนาบอน ที่มี บิดาเป็นชาวฮกจิ วรุ่นแรกๆ เดิ นทางเข้ามา
บุกเบิกพื้นที่อําเภอนาบอน (ขณะนั้นเป็นตํ าบลนาบอน อ.ทุ่งสง จ.นครศรี ธรรมราช) ที่อําเภอทุ่งสง
จังหวัดนครศรีธรรมราช มีชาวจีนฮกจิวคนหนึ่ง แซ่เล่ า ได้เข้ามาทํ ากิจการโรงแรมอยู่ก่อนแล้วที่ อําเภอ
ทุ่งสง ชาวฮกจิวที่ เข้ามาก็จะมาพั กที่นี่ก่อนจึงได้รับการบอกเล่ าช่องทางให้ไปหาที่ทางทํากินที่ใด ด้วย
เป็นคนที่พูดภาษาไทยได้จึงเป็นธุระติดต่ อกั บทางราชการขอสิทธิในการจั บจองที่ดิ น เนื่องจากไม่ใช่ว่า
รั ฐบาลไทยจะให้ครอบครองพื้นที่ ใดก็ได้ พื้ นที่เข้าไปขอจับจองได้ นั้นต้องเป็ นพื้นที่รกร้ างว่างเปล่า
ฉะนั้นพวกเขาจึงต้ องมีจุดศูนย์รวมหรืออาจเรียกได้ว่าเป็นศูนย์ กลางแลกเปลี่ยนข่ าวสารสําหรับชาว
ฮกจิว ที่เดินทางเข้ามาประเทศไทย26
เมื่อทราบข่ าวเช่นนั้นแล้ววันรุ่ งขึ้นจึงได้โดยสารรถไฟจากสถานี ชุมทางทุ่ งสงไปลงที่สถานี
คลองจัง*แล้ว จึงค่อยเดินย้อนกลั บประมาณ 6 กิโลเมตร เพื่อเข้าไปหาที่ทํากินที่นาบอน ที่เป็นเช่ นนี้ก็
เนื่องด้วยในขณะนั้นบริเวณอําเภอนาบอนยังไม่ มีการตั้งสถานีรถไฟ ประกอบกับบริ เวณสถานีคลองจั ง
พื้ นที่ก็ ได้ถูกชาวจี นกลุ่มอื่นๆ (ตามคําบอกเล่าคื อ ชาวจีนไหหลํ า) เข้าไปจับจองพื้ นที่ไว้หมดแล้ ว
ต่ อจากนั้นเมื่ อเดินเท้าเข้ าไปถึงบริ เวณอําเภอนาบอน จึงเริ่มจับจองพื้ นที่ด้ วยการถางป่าและปลูก
ยางพารา จากคําบอกเล่าคุ ณเมธา เอื้อนนทัศน์ บอกว่าที่ดินในบริเวณอําเภอนาบอนเมื่อแรกเริ่มชาว
จีนเดินทางเข้ามานั้นแถบไม่มีคนไทยอาศั ยอยู่เลย** ที่เป็นเช่นนี้ก็อาจเป็ นเพราะว่าคนไทยมีลักษณะวิถี
ชีวิตอยู่ กับการทํานาปลูกข้าว จึงอาศัยอยู่ในบริเวณที่ลุ่ม เพราะมีความเหมาะสมกับการทํานามากว่า
26 นายเมธา เอื้อนนทัช , สัมภาษณ์ ที่บ้านเลขที่ 397/1 ม.2 ต.นาบอน จ.นครศรี ธรรมราช เมื่อวันที่ 20
ตุลาคม พ.ศ.2553
*ปัจจุบันตําบลคลองจั ง มีฐานะตามเขตการปกครองเป็ นตําบลเล็กๆ แห่งหนึ่ งขึ้นอยู่กับอําเภอนาบอน และ
หากมองด้วยสายตาก็ เห็นว่าความหนาแน่นของชุมชนนาบอนจะมีอยู่มาก หากเมื่อสมัยอดี ตบริเวณคลองจังเป็นพื้นที่
มีความสํ าคั ญกว่านาบอน ด้วยตั้ งอยู่ใกล้กั บคลองจังเป็ นเส้นทางการคมนาคมทางน้ําเชื่อมต่ อไปได้ ถึ งจังหวัด
สุ ราษฏร์ธานี ทํ าให้ไม่ แปลกที่มีสถานีรถไฟเกิดขึ้นที่ คลองจังก่อนนาบอน จากคํ าบอกเล่าคลองจังเป็ นเส้ นทางใช้
ขนส่งวัสดุอุ ปกรณ์ก่อสร้ างทางรถไฟเข้ามาในพื้นที่
**เป็นข้ อน่าสังเกตอย่างมากว่ าทําไมในบริเวณอําเภอนาบอนจึงไม่มีผู้คนเข้ามาอาศั ยอยู่ก่ อนจนเป็นพื้นที่
รกร้างว่ างเปล่าที่ ทางราชการพิจารณาให้ชาวจีนฮกจิวกลุ่มแรกเข้าไปทําการหักร้างถางพงเข้ าใช้ประโยชน์ได้ ซึ่งหาก