บทเรียนการดำเนินงานสภาวัฒนธรรม - page 372

๕๖๕
ภาครัฐ (โดยเฉพาะกระทรวงวัฒนธรรม กระทรวงศึกษาธิการ และหน่วยงานต่างๆ ) เพื่อทาหน้าที่เป็น
“พี่เลี้ยง” ร่วมกับองค์กรพัฒนาเอกชน องค์กรธุรกิจเอกชน สื่อสารมวลชน และอื่ นๆ เพื่อร่วมกันทา
หน้าที่โอบอุ้มดูแลประคับประคองให้องค์กรปกครองส่ วนท้องถิ่นได้ ทาหน้าที่โอบอุ้มดูแลประชาชน ให้
สามารถดาเนินงานวัฒนธรรมของตนเองได้จนประสบความสาเร็จได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยการทา
หน้าที่ในการสร้างโอกาส ส่งเสริม สนับสนุน กระตุ้ น และอานวยความสะดวกใ ห้ทั้งองค์กรปกครอง
ส่วนท้องถิ่นและประชาชนได้ดาเนินงานวั ฒนธรรมในฐานะ “เจ้าของวัฒนธรรม” ได้ โดยการกาหนด
นโยบาย จัดทาแผนงาน โครงการ และจัดสรรงบประมาณ ตามความเหมาะสม
๑.๔ จากผลการวิจัยที่พบว่า ๑) คณะกรรมการบริหารสภาวั ฒนธรรมเป็นปัจจัยที่สัมพันธ์
กับการดาเนินงานของสภาวั ฒนธรรมในเชิงปฏิฐานในระดับปานกลาง ๒) การดาเนินงานตามบทบาท
หน้าที่ของสภาวัฒนธรรม เป็ นปัจจัยที่ สัมพันธ์กับการดาเนิ นงานของสภาวัฒนธรรมในเชิงปฏิ ฐานใน
ระดับมาก และ ๓) การพัฒนาสภาวัฒนธรรม เป็นปัจจัยที่ สัมพันธ์กับการดาเนิ นงานของสภา
วัฒนธรรมเชิงปฏิฐานในระดับมาก ดั งนั้น กระทรวงวัฒนธรรมและกรมต่างๆ ควรสร้าง กระบวนการ
เรียนรู้ จากการปฏิบัติกิจกรรมทางวัฒนธรรมจริ ง (interactive learning through action: ILTA)
โดย
๑.๔.๑ การจัดกิ จกรรมทางวัฒนธรรมอย่างต่อเนื่อง ควรได้ส่งเสริมและสนับสนุนให้
มีการจัดกิ จกรรมทางวัฒ นธรรมอย่ างสม่าเสมอ ทั้งที่เป็นกิจกรรมทางวัฒนธรรมของ เครือข่ ายภาคี
สมาชิกและกิจกรรมของสภาวัฒนธรรม ทั้งกิจกรรมตามประเพณีและเทศกาลต่างๆ และกิ จกรรมที่จัด
ดาเนินการตามแผนงานและโครงการ เพื่อให้ เครือข่ายภาคีสมาชิกได้เกิดการเรียนรู้ในการดาเนินงาน
วัฒนธรรม จากการจัดกิ จกรรมทางวัฒนธรรมร่ วมกัน
๑.๔.๒ การดาเนินงานวั ฒนธรรมที่เป็นกิจกรรมที่จัดขึ้ นเพื่อแก้ปัญหา และพัฒนาวิถี
ชีวิตของคนในท้ องถิ่น ควรเน้นการดาเนิ นงานวัฒนธรรมที่มุ่ งพัฒนาคน โดยใช้ภูมิปัญญา ค่ านิยม และ
แบบแผนอันดีงามของท้องถิ่นนั้ นเพื่อเป็นพื้นฐานในการดาเนินกิจกรรม ทางวัฒนธรรมที่มุ่ งเพื่อ
แก้ปัญหาและพัฒนาวิถีชีวิ ตจริง เพื่ อให้งานวัฒนธรรมเป็ นงานที่ทุกฝ่ ายทุกคนเข้าใจได้ง่าย เพราะ
เกี่ยวข้ องกับวิ ถีชีวิตของท้องถิ่นโดยตรง ท้องถิ่นสามารถดาเนินงานวัฒนธรรมได้ด้ วยตนเอง
๑.๔.๓ การประชุม สัมมนา เสวนา และพบปะพูดคุ ย ควรจัดให้เครือข่ายภาคีสมาชิก
และประชาชนได้มี โอกาสมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกัน ทั้งในรูปแบบที่เป็นทางการ และไม่เป็ นทางการ
คือ การเสวนา พบปะพูดคุ ยกันตามโอกาสที่เหมาะสม
๑.๔.๔ การศึกษาดู งาน ควรให้ เครือข่ายภาคีสมาชิกได้ มีโอกาสแลกเปลี่ยนเรียนรู้
ร่วมกัน โดยการศึกษาดู งานการดาเนินงานวัฒนธรรมของสภาวัฒนธรรมต่างๆ และศึกษาดูงานการ
ดาเนินงานวัฒนธรรมภายในท้องถิ่นและจังหวัดเดียวกัน
๑.๔.๕ การใช้สื่อและสื่อสารมวลชน ควรจัดทาสื่อของสภาวั ฒนธรรม และใช้
สื่อสารมวลชนของท้องถิ่น โดยเฉพาะอย่ างยิ่งวิทยุท้องถิ่น หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น และสื่อมวลชนท้องถิ่น
รวมทั้งสื่อขององค์กรปกครองส่ วนท้องถิ่น เป็นสื่อในการสร้างความรู้ ความเข้ าใจในการ ดาเนินงาน
วัฒนธรรม รวมทั้งการสร้างความรู้ความเข้าใจในคุณค่า สาระ และความสาคัญของวัฒนธรรมต่างๆ