บทเรียนการดำเนินงานสภาวัฒนธรรม - page 365

๕๕๘
และยังสอดคล้องกับที่กาหนดไว้ ในพระราชบัญญัติวั ฒนธรรมแห่งชาติ พ .ศ. ๒๕๕๓ มาตรา
๑๕ ที่กาหนดให้สภาวั ฒนธรรมประกอบด้วยกรรมการและสมาชิ กที่มาจากผู้แทนองค์กรที่ดาเนินงาน
วัฒนธรรมหรือองค์ กรที่เกี่ยวข้อง ซึ่ งเป็นองค์กรเครือข่ายวั ฒนธรรม เช่น เครือข่ายภาครัฐ เครือข่าย
ภาคเอกชน เครือข่ายภาคชุ มชน เครือข่ายภาคธุ รกิจ เครือข่ายปราชญ์ ชาวบ้าน และเครือข่ ายวิชาการ
ซึ่งสานักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ (๒๕๔๗, หน้า ๑๗-๑๘) และได้กาหนดให้สภา
วัฒนธรรมจังหวัดประกอบด้วยสมาชิกที่มาจากองค์กรที่ดาเนินงานด้ านวัฒนธรรมที่อยู่ในจังหวัดนั้นๆ
ซึ่งประกอบด้วยองค์กรเครือข่ายทางวัฒนธรรม ๕ กลุ่ม เรียกว่า “เบญจภาคี” ดังนี้
๑) องค์กรภาครัฐ ได้แก่ หน่วยราชการและรัฐวิสาหกิจที่ปฏิบัติงานอยู่ในจังหวัดนั้นๆ ทั้ง
ที่เป็นหน่วยงานส่วนกลาง ส่วนภูมิ ภาค และส่วนท้องถิ่น
๒) องค์ กรเอกชน ได้แก่ องค์กรสาธารณประโยชน์ที่เกิ ดจากการรวมตัวของประชาชน
๓) องค์กรชุมชน ได้แก่ องค์ กรที่เกิดจากการรวมตัวตามความถนัดและความสนใจของ
ประชาชนเพี่อป้องกันหรือ แก้ไขปัญหาและพัฒนาท้องถิ่น รวมทั้งการรวมตัวกันตามธรรมชาติใน
รูปแบบอื่นๆ
๔) องค์ การธุรกิจ ได้ แก่ บริษัทห้ างร้าน โรงแรม ศู นย์การค้า ธนาคาร ชมรมนักธุรกิจ
สหกรณ์ และองค์กรธุรกิจรูปแบบอื่นๆ
๕) องค์ กรวิชาการ ได้แก่ สถาบันการศึกษา พิพิธภัณฑ์ ศู นย์วั ฒนธรรม หอ วัฒนธรรม
นิทัศน์ รวมทั้งบุคคลที่เป็ นผู้นาทั้งที่ได้รับการแต่งตั้งจากทางราชการและโดยธรรมชาติ เช่น พระ ผู้นา
ทางศาสนา ศิลปินแห่งชาติ ผู้มี ผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรม คนดีศรีสังคม ปราชญ์ชาวบ้ าน
ผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้เชี่ยวชาญและผู้ชานาญการในสาขาวิชาชีพ งานศิลปะและงานวัฒนธรรมในสาขาต่ าง ๆ
๒. จากผลการวิจัยที่พบว่า การได้รับการส่งเสริ ม /สนับสนุนในการดาเนินการของสภา
วัฒนธรรมจากหน่วยงาน/องค์กรต่างๆ ในพื้นที่/ท้องถิ่นเป็นปัจจัยที่สัมพันธ์กับการดาเนิ นงานของสภา
วัฒนธรรมในเชิงปฏิ ฐานในระดับมาก ซึ่งสอดคล้องกับบทบั ญญัติ ของ รัฐธรรมนูญแห่ งราชอาณาจักร
ไทย พุทธศั กราช ๒๕๕๐ ที่ได้กาหนดไว้ในหมวด ๑๔ การปกครองส่วนท้องถิ่น มาตรา ๒๙๐ ว่า
“องค์การปกครองส่วนท้องถิ่นย่อมมีอานาจหน้าที่บารุงรักษาศิลปะ จารีตประเพณี ภูมิ ปัญญาท้องถิ่น
และวัฒนธรรมอันดีของท้องถิ่น องค์การปกครองส่วนท้องถิ่นย่อมมีสิทธิจะจั ดก ารศึกษาอบรม และ
การฝึกอาชี พตามความเหมาะสม และตามความต้องการภายในท้องถิ่นนั้ น และเข้าไปมีส่วนร่วมใน
การจัดการศึกษาอบรมของรัฐ โดยคานึงถึงความสอดคล้ องกับมาตรฐานและระบบการศึกษาของชาติ
การจัดการศึกษาอบรมภายในท้องถิ่นตามวรรคสอง องค์การปกครองส่วนท้องถิ่นต้องคานึงถึ งการ
บารุงรักษาศิลปะ จารีตประเพณี ภูมิ ปัญญาท้องถิ่น และวัฒนธรรมอันดีของท้องถิ่นด้วย”
และในพระราชบัญญัติสภาตาบลและองค์การบริหารส่วนตาบล พ .ศ. ๒๕๓๗ (และที่
แก้ไขเพิ่มเติม) มาตรา ๖๗ ได้กาหนดให้งานวัฒนธรรมเป็นอานาจและหน้าที่ขององค์การบริหารส่วน
ตาบล กล่าวคือ ให้ องค์การบริ หารส่วนตาบลมีอานาจหน้าที่ โดยเฉพาะใน (๕) ส่งเสริมการศึกษา
ศาสนา และวัฒนธรรม และ (๘) บารุงรักษาศิ ลปะ จารีต ประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่น และวัฒนธรรม
อันดีของท้องถิ่น