บทเรียนการดำเนินงานสภาวัฒนธรรม - page 371

๕๖๔
“องค์การปกครองส่วนท้องถิ่นย่อมมีอานาจหน้าที่บารุงรักษาศิลปะ จารีตประเพณี ภูมิ ปัญญาท้องถิ่น
และวัฒนธรรมอันดีของท้องถิ่น องค์การปก ครองส่วนท้องถิ่นย่อมมีสิทธิจะจัดการศึกษาอบรม และ
การฝึกอาชี พตามความเหมาะสม และตามความต้องการภายในท้องถิ่นนั้ น และเข้าไปมีส่วนร่วมใน
การจัดการศึกษาอบรมของรัฐ โดยคานึงถึงความสอดคล้ องกับมาตรฐานและระบบการศึกษาของชาติ
การจัดการศึกษาอบรมภายในท้องถิ่นตามวรรคสอง องค์ การปกครองส่วนท้องถิ่นต้องคานึงถึงการ
บารุงรักษาศิลปะ จารีตประเพณี ภูมิ ปัญญาท้องถิ่น และวัฒนธรรมอันดีของท้องถิ่นด้วย”
และในพระราชบัญญัติสภาตาบลและองค์การบริหารส่วนตาบล พ.ศ. ๒๕๓๗ (และที่
แก้ไขเพิ่มเติม) มาตรา ๖๗ ได้กาหนดให้งานวัฒนธรรมเป็นอานาจและหน้าที่ข ององค์การบริหารส่วน
ตาบล กล่าวคือ ให้ องค์การบริหารส่วนตาบลมีอานาจหน้าที่ โดยเฉพาะใน (๕) ส่งเสริมการศึกษา
ศาสนา และวัฒนธรรม และ (๘) บารุงรักษาศิ ลปะ จารีต ประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่น และวัฒนธรรม
อันดีของท้องถิ่น
และในพระราชบัญญัติเทศบาล (ฉบับที่ ๑๐) พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๑๐ และ ๑๑ ได้
กาหนดให้งานวัฒนธรรมเป็ นอานาจและหน้าที่ของเทศบาล กล่าวคือ ได้กาหนดให้เทศบาล มีหน้าที่
โดยเฉพาะใน (๘) บารุงรักษาศิ ลปะ จารีต ประเพณี ภูมิ ปัญญาท้องถิ่น และวัฒนธรรมอันดีของ
ท้องถิ่น และ (๑๘) การส่งเสริมการกีฬา จารีต ประเพณีอันดีงามของท้องถิ่น
ดังนั้น กระทรวงวัฒนธรรมและกรมต่างๆ ควรสร้างความเข้าใจให้กับ องค์กร
ปกครองส่วนท้องถิ่น (ทั้งองค์การบริหารส่วนตาบล เทศบาล องค์การบริหารส่วนจังหวัด
กรุงเทพมหานคร และอื่นๆ ) ได้ทาหน้าที่เป็น “พี่เลี้ ยง” ที่ทาหน้ าที่โอบอุ้มดูแลให้ประชาชนสามารถ
ดาเนินงานวัฒนธรรมของตนเองได้จนประสบความสาเร็จได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยการทาหน้าที่
ตามอานาจหน้าที่ความรับผิดชอบของแต่ละองค์กร เพื่อ สร้างโอกาส ส่งเสริ ม สนับสนุน กระตุ้น และ
อานวยความสะดวกให้ประชาชนได้ดาเนินงานวั ฒนธรรมในฐานะ “เจ้าของวัฒนธรรม” ได้ โดยการ
กาหนดนโยบาย จัดทาแผนงาน โครงการ จัดสรรงบประมาณ รวมทั้ งการสนับสนุนในเรื่องอื่นๆ ด้วย
เช่น บุคลากร วิชาการ อาคาร สถานที่ วัสดุ อุปกรณ์ เป็นต้น
๑.๓ จากผลการวิจัยที่พบว่าการได้ รับการส่งเสริม/สนับสนุนในการดาเนินการของสภา
วัฒนธรรมจากหน่วยงาน/องค์กรต่างๆ ในพื้นที่/ท้องถิ่นเป็นปัจจัยที่สัมพันธ์กับการดาเนิ นงานของสภา
วัฒนธรรมในเชิงปฏิ ฐานในระดับมาก และเมื่อพิจารณาประกอบกับบทบัญญัติใน รั ฐธรรมนูญแห่ง
ราชอาณาจักรไทย ๒๕๕๐ ที่ได้ กาหนดไว้ในหมวด ๕ แนวนโยบายพื้นฐานแห่งรัฐ ส่วนที่ ๔
แนวนโยบายด้านศาสนา สังคม การสาธารณสุข การศึกษา และวัฒนธรรม มาตรา ๘๐ ว่ า “รัฐต้อง
ดาเนินการตามแนวนโยบายด้านสังคม การสาธารณสุข การศึกษา และวัฒนธรรม ใน (๖) ส่งเสริม
และสนับสนุนความรู้รักสามัคคีและการเรี ยนรู้ ปลูกจิตสานึก และเผยแพร่ศิลปวั ฒนธรรมและ
ขนบธรรมเนียมประเพณีของชาติ ตลอดจนค่านิยมอั นดีงาม และภูมิปัญญาท้ องถิ่น” และในส่วนที่ ๙
แนวนโยบายด้านวิทยาศาสตร์ ทรัพย์สินทางปัญญา และพลังงาน มาตรา ๘๖ ว่า “รัฐต้องดาเนินการ
ตามแนวนโยบายด้านวิทยาศาสตร์ ทรัพย์ สินทางปัญญา และพลังงาน ใน (๒) ส่งเสริมการประดิษฐ์
หรือการค้นคิดเพื่ อให้เกิดความรู้ ใหม่ รักษา และพั ฒนาภูมิปัญญาท้องถิ่น รวมทั้งให้คว ามคุ้ มครอง
ทรัพย์สินทางปัญญา” ดังนั้ น กระทรวงวัฒนธรรมและกรมต่างๆ ควรสร้างความเข้าใจให้กับหน่ วยงาน