บทเรียนการดำเนินงานสภาวัฒนธรรม - page 366

๕๕๙
และในพระราชบัญญัติเทศบาล (ฉบับที่ ๑๐) พ.ศ. ๒๕๔๒ มาตรา ๑๐ และ ๑๑ ได้
กาหนดให้งานวัฒนธรรมเป็นอานาจและหน้าที่ของเทศบาล กล่าวคือ ได้กาหนดให้เทศบาล มี หน้าที่
โดยเฉพาะใน (๘) บารุงรักษาศิ ลปะ จารีต ประเพณี ภูมิ ปัญญาท้องถิ่น และวัฒนธรรมอันดีของ
ท้องถิ่น และ (๑๘) การส่งเสริมการกีฬา จารีต ประเพณีอันดีงามของท้องถิ่น
ซึ่งแสดงให้เห็นว่าองค์ กรปกครองส่ว นท้องถิ่น (ทั้ งองค์การบริ หารส่วนตาบล เทศบาล
องค์การบริหารส่วนจังหวัด กรุงเทพมหานคร และอื่นๆ) มีอานาจหน้าที่ความรับผิดชอบในการ โอบอุ้ ม
ดูแลให้ประชาชน (โดยสภาวัฒนธรรม ) สามารถดาเนิ นงานวัฒนธรรมของตนเองได้จนประสบ
ความสาเร็จได้อย่างมี ประสิทธิภาพ โดยการทาหน้ าที่ในกา รสร้างโอกาส ส่ งเสริม สนับสนุน กระตุ้ น
และอานวยความสะดวกให้ประชาชนได้ดาเนินงานวัฒนธรรมในฐานะ “เจ้ าของวัฒนธรรม” ได้ โดย
การจัดทาแผนงาน โครงการ และจัดสรรงบประมาณ
๓. จากผลการวิจัยที่พบว่า การได้รับการส่งเสริ ม /สนับสนุนในการดาเนินการของสภา
วัฒนธรรมจากกระทรวงวั ฒนธ รรมและกรมต่างๆ เป็นปัจจัยที่ สัมพันธ์กับการดาเนินงานของสภา
วัฒนธรรมในเชิงปฏิ ฐานในระดับมาก ซึ่งสอดคล้องกับบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย
พุทธศักราช ๒๕๕๐ จึงได้กาหนดไว้ในหมวด ๕ แนวนโยบายพื้ นฐานแห่งรัฐ ส่วนที่ ๔ แนวนโยบาย
ด้านศาสนา สังคม การสาธารณสุข การศึกษา และวัฒนธรรม มาตรา ๘๐ ว่า “รัฐต้องดาเนินการตาม
แนวนโยบายด้านสังคม การสาธารณสุข การศึกษา และวัฒนธรรม ใน (๖) ส่งเสริมและสนับสนุน
ความรู้รักสามัคคีและการเรี ยนรู้ ปลูกจิตสานึก และเผยแพร่ศิลปวั ฒนธรรมและขนบธรรมเนียม
ประเพณีของชาติ ตลอดจนค่านิยมอั นดีงาม และภูมิ ปัญญาท้องถิ่น” และในส่วนที่ ๙ แนวนโยบาย
ด้านวิทยาศาสตร์ ทรัพย์สินทางปั ญญา และพลังงาน มาตรา ๘๖ ว่า “รัฐต้องดาเนินการตาม
แนวนโยบายด้านวิทยาศาสตร์ ทรัพย์สินทางปัญญา และพลังงาน ใน (๒) ส่งเสริมการประดิษฐ์ หรือ
การค้นคิดเพื่อให้เกิดความรู้ใหม่ รักษา และพั ฒนาภูมิปั ญญาท้ องถิ่น รวมทั้งให้ ความคุ้มครอง
ทรัพย์สินทางปัญญา”
ซึ่งแสดงให้เห็นว่ารั ฐ (โดยหน่วยงานของรัฐ โดยเฉพาะกระทรวงวัฒนธรรม
กระทรวงศึกษาธิการ และหน่วยงานต่างๆ ) มีอานาจหน้ าที่ความรับผิดชอบ ร่วมกับองค์กรพัฒนา
เอกชน องค์กรธุรกิ จเอกชน สื่อสารมวลชน และอื่ นๆ เพื่อร่ว มกันทาหน้าที่โอบอุ้มดูแลให้ สภา
วัฒนธรรมสามารถดาเนินงานวัฒนธรรมของตนเองได้ จนประสบความสาเร็จได้อย่างมีประสิทธิภาพ
โดยการทาหน้าที่ในการสร้างโอกาส ส่งเสริม สนับสนุน กระตุ้น และอานวยความสะดวกให้ทั้งองค์กร
ปกครองส่วนท้องถิ่นและประชาชนได้ดาเนินงานวั ฒนธรรมในฐานะ “เจ้าของวัฒนธรรม” ได้ โดยการ
จัดทาแผนงาน โครงการ และจัดสรรงบประมาณ ตามความเหมาะสม
๔. จากผลการวิจัยที่พบว่ า การพัฒนาสภาวัฒนธรรม เป็นปัจจัยที่ สัมพันธ์กับการดาเนินงาน
ของสภาวัฒนธรรม ในเชิงปฏิฐานในระดับมาก ซึ่งสอดคล้องกับประเวศ วะสี (๒๕๓๗, หน้า ๒๓-๒๖)
ที่ได้เสนอยุทธศาสตร์เพื่อเป็นแนวทางใหญ่ ๆ สาหรับส่งเสริมเรื่องวัฒนธรรมกับการพัฒนาไว้ ๗
ประการดังนี้