บทเรียนการดำเนินงานสภาวัฒนธรรม - page 359

๕๕๒
บทที่ ๗
สรุป อภิปรายผล และข้อเสนอแนะจากการวิจัย
การดาเนินงานวั ฒนธรรมเป็นภาระหน้าที่ของประชาชนทุกคน รวมทั้งองค์กรของรัฐและ
องค์กรของเอกชน ดังนั้ นการกาหนดนโยบายในการดาเนินงานวัฒนธรรมต้องสนับสนุนการกระจาย
อานาจและบทบาทในการดาเนินงานวัฒนธรรม เปิดโอกาสให้ องค์กร ชุมชน และท้องถิ่นได้เข้ามามี
ส่วนร่วมอย่างสาคัญและเป็นเจ้าของในการดาเนินงานวัฒนธรรมในรูปเครือข่ายทางวัฒนธรรม โดยที่
หน่วยงานของรัฐทาหน้าที่เพียงกระตุ้น ส่งเสริ ม สนับสนุนและประสานงานเท่ านั้น นับตั้งแต่การที่
กระทรวงวัฒนธรรม ได้ ส่งเสริมและสนับสนุนให้มี การจัดตั้ งสภาวัฒนธรรมตั้งแต่ระดับพื้นที่ จนถึง
ระดับชาติ และส่งเสริม/สนับสนุนการดาเนินงานในลักษณะต่างๆ ทั้งในด้ านวิชาการ การบริหาร และ
งบประมาณ นับถึงปัจจุบัน (ปี ๒๕๕๔) รวมเป็นเวลากว่า ๑๕ ปี จึงจั ดดาเนินโครงการวิ จัยนี้ขึ้น เพื่ อ
ศึกษาสภาพการณ์และบทเรียนการดาเนินงานสภา วั ฒนธรรม รวมทั้งศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับการ
ดาเนินงานของสภาวัฒนธรรม ซึ่งจะเป็นข้อมู ลพื้นฐานสาคัญในการ พัฒนาการดาเนินงานของสภา
วัฒนธรรมไปสู่ทิศทางที่พึงประสงค์ได้และเพื่อให้สภาวัฒนธรรมเป็ นกระบวนการพัฒนาการเรียนรู้ใน
การดาเนินงานวั ฒนธรรมของท้องถิ่น จังหวัด และข องชาติอย่างแท้จริง เพื่อผลในการพั ฒนาสังคมที่
สมดุลและยั่งยืนเพื่อประโยชน์สุขของสังคมไทยโดยรวม โดยสามารถสังเคราะห์ผลการวิจัย และนา
ผลการวิจัยไปสู่การเสนอแนะ โดยแบ่ งออกเป็น ๖ เรื่อง ดั งนี้
๑. วัตถุ ประสงค์การวิจัย
๒. สมมติฐานการวิจัย
๓. วิธี ดาเนินการวิ จัย
๔. สรุปผลการวิจัย
๕. อภิปรายผลการวิจัย
๖. ข้อเสนอแนะจากการวิจัย
วัตถุประสงค์การวิจัย
๑. เพื่อศึกษาสภาพการณ์และบทเรียนการดาเนินงานสภาวั ฒนธรรม ตั้งแต่เริ่มจัดตั้ งถึง
ปัจจุบัน
๒. เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่สั มพันธ์กับการดาเนิ นงานของสภาวัฒนธรรม
สมมติฐานการวิจัย
ปัจจัยต่ อไปนี้คือ ๑) ข้อมู ลส่วนบุคคลและคุณลักษณะของประธานสภาวั ฒนธรรม
๒) เครือข่าย/คณะกรรมการบริหารสภาวั ฒนธรรม ๓) ธรรมนูญสภาวัฒนธรรม ๔) การประชุมสภา
วัฒนธรรม ๕) การดาเนินงานของสภาวัฒนธรรม ๖) การมี กองทุนบริหารงานวัฒนธรรมจังหวั ด ๗) การ
พัฒนาสภาวัฒนธรรม ๘) การได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงวัฒนธรรมและกรมส่งเสริมวัฒนธรรม
และ ๙) การได้รั บการสนับสนุนจากพื้นที่ /ท้องถิ่น เป็ นปัจจัยที่สัมพันธ์กั บการดาเนินงานของสภา
วัฒนธรรม