nt141 - page 32

24
เจ้าของวัฒนธรรมและส่วนใหญ่ชุ มชนต่างๆได้มีส่ วนรวมในการบริ หารจัดการด้านการท่ องเที่ยวอี ก
ด้วย
ส่ งศรี วงษ์เวช (2545) ได้ทําการวิ จัยเรื่ อง รู ปแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมลุ่มแม่นํ้ าปิ ง
โดยมีวัตถุประสงค์เพื่ อศึกษาบริบทของแหล่งท่ องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมลุ่มแม่นํ้ าปิ งพร้อมทั้ งวิเคราะห์
ข้อมู ลที่ ได้ ศึ กษามานําไปสั งเคราะห์ หาแนวทางในการพั ฒนาการท่ องเที่ ยวเชิ งวัฒนธรรม
ลุ่ มแม่นํ้ าปิ ง การศึ กษาเป็ นเชิ งคุณภาพ โดยใช้วิธี การสั มภาษณ์แบบเจาะลึ ก กลุ่ มตัวอย่างเป็ น
ประชากรในชุ มชนและบริ เวณใกล้เคี ยงครอบคลุมสองฝั่ งแม่นํ้ าปิ งตั้ งแต่ ฝายพระยาคําจนถึง
ท่าวัดศรี โขง
ผลการวิ จัยสรุ ปว่า สองฝั่ งแม่นํ้ าปิ ง มี องค์ประกอบของแหล่งท่ องเที่ ยวเชิ งวัฒนธรรม
ที่ครบถ้วน จึงเป็ นสิ่ งดึ งดูดใจในการท่ องเที่ยว ให้สามารถจัดรู ปแบบการท่ องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
ได้ 2 รู ปแบบหลักๆคื อการท่องเที่ยวทางนํ้ าและทางบก และยังพบว่าปั จจุบันยังขาดความชัดเจน
ในการจัดการท่ องเที่ ยวเชิ งวัฒนธรรมจากการวิ เคราะห์ โดยวิ ธี SWOTดั งนี้ จุ ดแข็ ง คื อ
เป็ นแหล่งท่องเที่ ยวที่มีองค์ประกอบทางวัฒนธรรมที่ หลากหลายจุดอ่อนคือมีรูปแบบการท่องเที่ ยว
เชิ งวัฒนธรรมที่ ไม่เด่ นชัดอุปสรรค์ คื อขาดความรับผิดชอบของหน่ วยงานภาครั ฐที่ เกี่ยวข้องใน
การดู แลสภาพแวดล้อมและภู มิทัศน์ บริ เวณแม่นํ้ าปิ ง โอกาส ของการท่องเที่ ยวเชิ งวัฒนธรรม
ลุ่ มแม่นํ้ าปิ ง คื อทําการเผยแพร่ ประชาสัมพันธ์ ได้ง่ายเพราะเกิ ดกระแสนิ ยมในการท่ องเที่ ยว
เชิงวัฒนธรรมและมีความเป็ นเมืองท่ องเที่ยวเป็ นพื้นอยู่แล้ว
อภิ รมย์ พรหมจรรยา และคณะ (2543) ได้ศึกษาเรื่ อง การพัฒนาการท่องเที่ ยวเพื่อชุ มชน
กรณี ศึกษาชุมชนเกาะยาวน้ อย จังหวัดพังงา โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการอนุ รั กษ์และ
พัฒนาการท่องเที่ ยวเพื่อความยั่งยืนของชุมชนโดยใช้การท่องเที่ยวเป็ นหลักผลการศึกษาได้จากการ
เก็บรวบรวมข้อมู ลทั้ งการสั มภาษณ์ กลุ่มตัวอย่าง การทบทวนเอกสารที่เกี่ ยวข้อง และข้อมู ลต่างๆ
ได้พบประเด็นที่ น่าสนใจพอสรุ ปได้ ดังนี้
เกาะยาวน้ อย เป็ นเกาะที่ ที่ มีความสมบู รณ์ ทางทรัพยากรธรรมชาติ มีวั ฒนธรรมและ
วิถีชี วิตที่งดงามอันเป็ นคุณค่าที่ควรส่ งเสริมการท่องเที่ ยวแบบใหม่ของจังหวัดพังงา การพัฒนาที่มี
ความจําเป็ นเร่งด่ วนต่ อการส่ งเสริ มการท่ องเที่ ยว คือ เส้นทางการเดิ นทางเข้าสู่ แหล่งท่องเที่ ยว
ทั้งนี้ ประชาชนชาวเกาะยาวน้อยเริ่ มตระหนักถึงปัญหาที่ อาจจะเกิดขึ้ นในอนาคตจากการท่ องเที่ ยว
ถึ งแม้ว่าการส่งเสริ มการท่องเที่ ยวจะช่ วยส่ งเสริ มรายได้ของคนในชุ มชนให้ดีขึ้ น แต่ประชาชน
ก็ยังคงยึดอาชี พการประมงเป็ นหลัก นอกจากนี้ การพัฒนาการท่ องเที่ยวจําเป็ นอย่างยิ่งที่ ต้องได้รั บ
การสนับสนุ นอย่างจริงจังของหน่วยงานภาครัฐอย่างต่ อเนื่ อง ตลอดจนการมี ส่ วนร่ วมของชุ มชน
ท้องถิ่นเป็ นหลักสําคัญเพื่อสร้างความรู ้สึ กเป็ นเจ้าของและร่วมอนุรั กษ์สิ่ งแวดล้อมในท้องถิ่นน่ าจะ
สอดคล้องกับการพัฒนาชุ มชนซึ่ งเป็ นแนวทางในการพัฒนาการท่องเที่ ยวที่ยั่งยืนต่อไป