nt141 - page 41

33
2. ค่ าพิ สั ยระหว่ างควอไทล์ (Interquartile Range) ผู้วิ จั ยคํานวณหาค่ าพิ สั ยระหว่ าง
ควอไทล์โดยนําวิธี การของ กราส์ซ และสแตนเลย์ (Glass andHopkins, 1987) คือคํานวณค่าความ
แตกต่างระหว่างควอไทล์ที่ 3กับควอไทล์ ที่ 1ค่าพิ สัยระหว่างควอไทล์ของข้อความที่ ไม่เกิ น 1.50
แสดงว่าความคิ ดเห็นของกลุ่ มผู้เชี่ยวชาญที่ มีต่ อข้อความนั้ นๆ ในแต่ละข้อความสอดคล้องเป็ น
อันหนึ่ งอันเดียวกัน (Consensus) และค่าพิ สัยระหว่างควอไทล์ที่ คํานวณแต่ละข้อความได้มากกว่า
1.50 แสดงว่ ากลุ่ มผู ้ เชี่ ยวชาญ มี ความคิ ดเห็ นต่ อข้อความแต่ละข้ อไม่สอดคล้องเป็ นอันหนึ่ ง
อันเดี ยวกัน
ควอไทล์ที่ 3 = L+ c 










  
3
4
3
Q f
f N
เมื่อ L คื อ ขีดจํากัดล่ างที่ แท้จริ งของชั้ นคะแนนที่ ควอไทล์ที่ 3 ตกอยู่
 f คือผลบวกของความถี่ของชั้ นที่ต้องการคํานวณหาควอไทล์ที่ 3
ลงไปหรื อความถี่สะสมของชั้ นที่ต้องการคํานวณหาควอไทล์ที่ 3
3 Q f คือความถี่ ของชั้ นที่ ต้องการคํานวณหาควอไทล์ที่ 3
c คือค่ าช่วงระหว่างชั้ น
n คือจํานวนความถี่ ทั้ งหมด
ควอไทล์ที่ 1 = L+ c 










  
1
4
Q f
f N
เมื่อ L คือขี ดจํากัดล่างที่แท้จริ งของชั้ นคะแนนที่ควอไทล์ที่ 1ตกอยู่
 f คือผลบวกของความถี่ของชั้ นที่ต้องการคํานวณหาควอไทล์ที่ 1
ลงไปหรือความถี่สะสมของชั้ นที่ ต้องการคํานวณหา
ควอไทล์ที่ 1
1 Q f คือความถี่ ของชั้ นที่ ต้องการหาควอไทล์
c คือค่ าช่วงระหว่างชั้ น
n คือจํานวนความถี่ ทั้ งหมด