nt141 - page 30

22
นี้ มักจะเกิดขึ้ นภายใต้อิ ทธิ พลขององค์ประกอบของจิตวิทยาบางประการ เช่ นอิทธิพลจากสมาชิก
ของกลุ่มที่ หรื อมี อํานาจสู ง แม้แต่จากผู ้ ที่ เสี ยงดั งที่ สุ ดทําให้ เกิดความไม่ เต็มใจที่จะแสดงความ
คิดเห็นอย่างเปิ ดเผยต่อหน้าบุคคลอื่นของสมาชิ กภายในกลุ่ ม เป็ นต้นซึ่ งทําให้ ผลสรุปที่ ได้จากการ
อภิ ปรายคลาดเคลื่ อนไปจากที่ ควรจะเป็ นได้ ดั งนั้ นเทคนิ คเดลฟายเป็ นกระบวนการ
ที่ จะเอาชนะองค์ประกอบเหล่านี้ โดยหลี กเลี่ ยงการใช้วิธี การที่จะเกิ ดปฏิ สัมพั นธ์ (Interaction)
ระหว่างบุ คคลและหั นมาใช้วิ ธี การที่ผู ้เชี่ ยวชาญไม่ จําเป็ นต้ องมาเผชิ ญหน้ ากันรวมทั้ งไม่ มี
การเปิ ดเผยรายชื่ อด้วยว่าบุ คคลใดบ้ างที่ได้ รับเลื อกมาเป็ น ผู้เชี่ ยวชาญในการวิ จัยในครั้ งนี้
การดํ าเนิ นการดังกล่ าวสามารถป้ องกันสมาชิ กของกลุ่ มผู ้เชี่ ยวชาญให้พ้ นจากการครอบงํา
ทางความคิดจากสมาชิกของกลุ่มคนอื่นๆได้ และยังเป็ นวิธีการที่ทําให้ ผู ้ เชี่ยวชาญแต่ ละคนตัดสิ นใจ
ได้อย่างอิสระมีความรู ้สึ กปลอดภัยถึงแม้จะมีความคิดตรงข้ามกับผู ้ อื่นก็ตามนอกจากนั้ นยังสมารถ
ขจัดความรู ้สึ กไขว้เขวที่ เกิ ดจากลักษณะบุคลิ กภาพของแต่ละบุคคลในการที่ต้องเผชิ ญหน้ากันได้
(สมบูรณ์ ตันยะ, 2534)
6. งานวิจั ยที่เกี่ยวข้อง
รั ฐฑิ ตยา หิรั ณยหยาด (2544) ได้ ทําการวิ จัยเรื่ อง แนวทางการพัฒนาเพื่อเพิ่ มศักยภาพ
หมู่ บ้านวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยว : กรณี ศึกษาบ้านหนองขาวอําเภอท่าม่ วง จังหวัดกาญจนบุรี
โดยมีวัตถุประสงค์เพื่ อศึกษาถึงวิถีชีวิตความเป็ นอยู ่ และประเพณีพื ้นบ้านของชุ มชนบ้านหนองขาว
ที่สื บทอดต่อกันมาพร้ อมหาแนวทางการพัฒนาเพื่อเพิ่มศักยภาพของบ้านหนองขาวให้เป็ นหมู่ บ้าน
วัฒนธรรมเพื่ อการท่ องเที่ยวอย่ างยั่งยืน ซึ่ งกลุ่ มตัวอย่างคื อ ผู ้นําศาสนา ผู ้นําชุ มชน ผู ้ อาวุ โส
เจ้าหน้าที่รัฐและบริ ษัทนําเที่ ยวที่เกี่ยวข้อง
ผลการวิจัยสรุปว่าบ้านหนองขาวเป็ นชุมชนที่ มีความสําคัญทางประวัติ ศาสตร์ จึงเกิ ดการ
ผสมผสานกันทางวัฒนธรรมของชนหลายชาติพันธุ์ ได้อย่างกลมกลื นจนเกิดวัฒนธรรมเฉพาะของ
ชุ มชน และมี การอนุ รั กษ์เป็ นอย่างดี ไม่ว่ าจะเป็ นประเพณี วิถี ชี วิตพิ ธีกรรมภาษา ในด้านของ
ศักยภาพในการเป็ นแหล่งท่ องเที่ ยวทางวัฒนธรรมของบ้านหนองขาว พบว่ า มี ความพร้อม
ในด้านคุณค่าทางการศึกษาความปลอดภัยสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานการประชาสัมพันธ์ แต่ยังต้อง
เพิ่มเติมด้านร้านอาหาร ร้ านขายของที่ระลึกห้องสุ ขา และศู นย์บริ การมักท่องเที่ ยวทั้ งนี้ ชุ มชนต้อง
มีรูปแบบการบริ หารจัดการตามแนวคิดการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน
สถาบันไทยคดีศึ กษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้ทําการวิจัย เรื่ องแนวทางการอนุ รักษ์และ
ฟื้ นฟู งานเทศกาลและประเพณี ที่ เกี่ ยวข้อง กั บการท่ องเที่ ยวในประเทศไทย ในปี พ.ศ.2529
โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อส่ งเสริม เผยแพร่ และอนุ รักษ์ เทศกาลประเพณี ในการส่ งเสริมการท่องเที่ ยว
โดยการวิจัยเฉพาะกรณีของงานเทศกาลและประเพณี ทั้ง 4ภู มิภาคคือ งานเทศกาลออกพรรษา และ
งานปอยส่ างลอง จังหวัดแม่ฮ่ องสอน งานเทศกาลไหม และประเพณี ผูกเสี่ ยว จังหวัดขอนแก่น