15
ภู
มิ
ปั
ญญาเทศ และภู
มิ
ปั
ญญาไทย ก็
จะได้
ภู
มิ
ปั
ญญาไทที่
จั
กเป็
นพื
้
นฐานความรู
้
อั
นเข้
มแข็
งไปสู
่
การพั
ฒนาที่
ยั่
งยื
นได้
4. การท่
องเที่
ยวทางวั
ฒนธรรม
อารยะธรรมของมนุ
ษย์
ที่
ยาวนาน ทํ
าให้
ชนชาติ
มากมาย ได้
สรรค์
สร้
างสิ่
งต่
างๆ เพื่
อ
เป็
นข้
อกํ
าหนด กฎเกณฑ์
เครื่
องมื
อ รวมถึ
งการสร้
างสถานที่
ต่
างๆ เพื่
อสนองตอบความต้
องการ
ของตนเอง ในแง่
ของความสงบสุ
ขและเครื่
องอํ
านวยความสะดวก ในการดํ
ารงชี
วิ
ตในสั
งคม
อย่
างเป็
นระบบสื
บมาจนเกิ
ดการพั
ฒนาและสื
บทอดรุ่
นต่
อรุ่
น จนกลายเป็
นวั
ฒนธรรมที่
มี
ความโดดเด่
นในเอกลั
กษณ์
ที่
ชั
ดเจนซึ
่
งแสดงให้
เห็
นถึ
งชาติ
พั
นธ์
นั
้
นๆ ตามธรรมชาติ
ของมนุ
ษย์
มั
กจะสนใจและอยากรู
้
อยากเห็
นในสิ่
งที่
แปลกใหม่
จากของตนเองซึ
่
งความแตกต่
างทางวั
ฒนธรรม
จึ
งเป็
นทางเลื
อกอี
กทางหนึ
่
งของธุ
ระกิ
จการท่
องเที่
ยวที่
ให้
ประโยชน์
ทั
้
งทางด้
านการศึ
กษาและ
ประสบการณ์
ชี
วิ
ตนอกเหนื
อไปจากการท่
องเที่
ยวเพื่
อความสนุ
กสนานเพี
ยงอย่
างเดี
ยว (มรดกโลก,
2538) การเดิ
นทางเช่
นนี
้
คื
อการเดิ
นทางทางภู
มิ
ปั
ญญาอย่
างหนึ
่
งของชี
วิ
ตการศึ
กษาและการเรี
ยนรู
้
ปั
จจุ
บั
น เราเรี
ยกว่
าการเดิ
นทางทางภู
มิ
ปั
ญญานี
้
ว่
าการท่
องเที่
ยวทางวั
ฒนธรรม (ชาญวิ
ทย์
เกษตรศิ
ริ
,
2540) ดั
งนั
้
นองค์
ประกอบสํ
าคั
ญของบทบาทในการท่
องเที่
ยวและวั
ฒนธรรมคื
อ การได้
เผยแพร่
ให้
นั
กท่
องเที่
ยวได้
รู
้
จั
ดและเข้
าใจวั
ฒนธรรมประเพณี
ท้
องถิ่
นนั
้
นๆมากขึ
้
นและในทางกลั
บกั
นผลที่
ได้
ต่
อคนในท้
องถิ่
นคื
อความภาคภู
มิ
ใจในวั
ฒนธรรม วิ
ถี
ชี
วิ
ตของตนเอง และส่
งผลให้
เกิ
ด
การอนุ
รั
กษ์
วั
ฒนธรรมท้
องถิ่
นให้
คงอยู
่
ต่
อไป
ก.
แนวคิ
ดด้
านการท่
องเที่
ยว
ปั
จจุ
บั
นเป็
นที่
ยอมรั
บกั
นว่
าการท่
องเที่
ยวถื
อเป็
นอุ
ตสาหกรรมที่
สร้
างรายให้
กั
บประเทศใน
อั
นดั
บต้
นๆ ยิ่
งวิ
ทยาการความก้
าวหน้
าทางเทคโนโลยี
ทั
นสมั
ยมากเท่
าใด ก็
ส่
งผลให้
อุ
ตสาหกรรมการท่
องเที่
ยวมี
บทบาทมากข้
นเท่
านั
้
น เพราะมนุ
ษย์
ต้
องการพบเห็
นสิ่
งใหม่
ๆ และ
ต้
องการศึ
กษาหาความรู
้
และประสบการณ์
ชี
วิ
ต
สหพั
นธ์
การส่
งเสริ
มการท่
องเที่
ยวระหว่
างประเทศ (International Union of office Travel
Organizationหรื
อ IUOTO) หรื
อต่
อมาในปี
พ.ศ.2513 ได้
เปลี่
ยนเป็
น องค์
การท่
องเที่
ยวโลก
(WorldTourismOrganaizationหรื
อWTO) ได้
ให้
ความหมายของการท่
องเที่
ยวว่
า จะต้
องมี
เงื่
อนไข
ตามหลั
กสากลดั
งต่
อไปนี
้
คื
อ (Goeldner&Ritchie, 2006)
1. ต้
องเป็
นการเดิ
นทางจากที่
อยู
่
อาศั
ยปกติ
ไปยั
งที่
อื่
นเป็
นการชั่
วคราว
2. ต้
องเป็
นการเดิ
นทางด้
วยความสมั
ครใจ
3. ต้
องเป็
นการเดิ
นทางด้
วยวั
ตถุ
ประสงค์
ใดๆที่
มิ
ใช่
เพื่
อประกอบอาชี
พหรื
อหารายได้
ในการ
นั
้
น