st125 - page 55

51
ขณะที่ในส่วนของผู้ นาทางการ นาย “มาเนาะ” อดีตผู้ใหญ่ บ้ านคนก่อนหน้ าและพ่อตาของผู้ ใหญ่ บ้ าน
คนปั จจุบันกล่าวว่าเขาไม่อนุ ญาตให้ “คณะใหม่” เข้ ามาเผยแพร่ หรือดาเนิ นกิจกรรมทางศาสนาในกื อเม็งเพราะ
เขาเห็นว่า “คณะใหม่” มีลักษณะสุดโต่งเกินไปและศาสนาอิสลามดั ้ งเดิมที่ปฏิบัติกันอยู่ก็ ดีอยู่แล้ ว เขากล่าวว่า
“เราไม่อนุญาตให้ พวกเขา [ผู้ เผยแพร่ของคณะใหม่] เข้ ามาเผยแพร่ความเชื่ อของพวกเขาที่นี่ เพราะว่าอันเก่าที่
เรามี อยู่มันดีอยู่แล้ ว เรามีสิทธิ ห้ ามได้ เพราะว่าเราเป็ นผู้ ใหญ่บ้ านและที่นี่อยู่ภายใต้ การดูแลของเรา” (มาเนาะ,
สัมภาษณ์ 21กันยายน2554)
ประการสาคัญ “ยี แย” เองก็มี เหตุผลส่วนตัวเชิ งธุรกิ จที่ส่งผลให้ เขาไม่สามารถเผยแพร่ “คณะใหม่ ”
ในกือเม็ งได้เต็ มที่ ทั ้ งนี ้ ก็ เพราะว่า “การที่เราเป็ นแซะ ต้ องทาธุ รกิ จพาคนไปฮัจจ์ ต้ องหาลู กค้ า ก็ ทาให้เราไม่
สามารถเปิ ดเผยตัวเองว่ าเป็ นพวกคณะใหม่ได้ เพราะว่ าจะกระทบการทาธุรกิจของเราเพราะว่ ามีคนเยอะ
เหมือนกันที่ไม่ชอบคณะใหม่” (ยีแย, สัมภาษณ์ 25กันยายน2554)
เพราะเหตุที่ได้ รับการปฏิเสธ ต่อต้ านสั่งห้ าม รวมทั ้ งวางเฉยสมาชิ ก “คณะใหม่” ในกือเม็งจึงไม่สู้ จะ
เปิ ดเผยตัวให้ใครได้ รับรู้ ยกเว้น “ยีแย” ซึ่ง “สารภาพ” ว่าเขาเป็ น “คณะใหม่ ” ไม่มีชาวกือเม็งคนใดที่เปิ ดเผยว่า
พวกเขาเป็ น “คณะใหม่” โดย “ยี แย” เล่าว่าบุคคลเหล่านี ้ ซึ่งมีจานวนไม่ มากนักเพียงแต่ปฏิ บัติในสิ่งที่พวกเขา
เห็นว่าถู กต้ อง แต่พวกเขาไม่ได้ ได้ บังคับให้ ผู้ อื่นเปลี่ ยนแปลงหรื อปฏิบัติตามเพราะพวกเขารวมทั ้ ง “ยีแย” ไม่
ต้ องการมีความขัดแย้ งกับคนในหมู ่บ้ านเดียวกันรวมทั ้ งการละเมิดสิทธิ ผู้ อื่น เช่น “ยีแย” กล่าวว่า “ถ้ าละหมาด
ที่บ้ านเราไม่ลูบหน้ า แต่หากละหมาดที่มั สยิดจะลูบเพราะว่ าเราก็ต้ องให้ เกียรติคนอื่นด้ วย” นอกจากนี ้ “ยี แย”
กล่าวว่า “คณะใหม่” ไม่มีองค์กรอย่างเป็ นทางการ ไม่มีศูนย์กลางหรื อว่าการประกอบกิจกรรมร่วมกั นระหว่าง
สมาชิกอย่างสม ่าเสมอขณะที่มหาวิทยาลัยอิสลามยะลาดาเนินการในลักษณะมหาวิทยาลัยทั่วไปที่เพียงแต่มี
จุดเน้ นที่ศาสนาอิสลามเท่านั ้ น ไม่ได้ เป็ นสถาบันหรื อศูนย์ ของ “คณะใหม่” แต่อย่างใด (ยีแย, สัมภาษณ์ 25
กันยายน 2554) ปัจจัยเหล่านี ้ ส่งผลให้ไม่มีการเคลื่ อนไหวของ “คณะใหม่” ในกื อเม็งอย่างเด่ นชัดหรื อเป็ น
กิจจะลักษณะ
ขณะที่ “คณะใหม่” ไม่ ประสบความสาเร็ จในกือเม็ง “ดาวะห์ ” (หรื อในความเป็ นจริ งคือ เยมิ อ๊ ะ ตะ
บลิ๊ก) กลับมีลักษณะตรงกันข้ าม โดยหลังจากใช้ ความพยายามอยู่หลายปี “ดาวะห์ ” ก็สามารถลงหลักปั กฐาน
ในกือเม็งได้ ในที่ สุด “โต๊ ะยูซุ บ” ชาวไทยพุทธจาก จ.อุบลราชธานี ที่ รับศาสนาอิสลามหลังจากมาอยู่ในจังหวัด
ชายแดนภาคใต้ เมื่ อประมาณ 40 ปี ที่แล้ วและปั จจุบันเป็ นผู้ นาของ “ดาวะห์ ” ใน อ.รามัน เล่ าถึงความ