st124 - page 267

252
ของการเป็ นอิสลามและเป็ นตัวแทนของท้องถิ่ นในการแสดงทัศนะส่ วนตัวและเป็ นส่ วนหนึ่ ง
ของการตัดสินใจในการใช้ชี วิต”
ในบรรดาชาวเกาะลันตาหากไม่นับข้าราชการชาวไทยที่ต้องโยกย้ายถิ่ นตามวาระแล้ว
ชาวจี นเป็ นกลุ่มที่ อพยพย้ายถิ่นจากเกาะลันตาขึ้ นไปตั้ งถิ่ นฐานที่อื่ นมากที่ สุ ด ดั งนั้ นหาก
เปรี ยบเทียบระหว่างชาวจี นทั้ง 2กลุ่มพบว่าความเข้มข้นของการธํารงอัตลักษณ์ทางชาติ พันธุ์ ย่อม
แตกต่างกันขณะที่ ลูกหลานชาวจีนบนเกาะลันตาจะยังคงปฏิบัติตามประเพณี พิ ธีกรรมที่บ่ งบอก
ถึ งการธํารงอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของความเป็ นจีน อี กกลุ่มซึ่ งอพยพย้ายถิ่ นกระจายกันอยู่ ใน
จังหวัดต่ างๆทั่วประเทศจะมีความเข้มข้นในการธํารงอัตลักษณ์ ของความเป็ นจีนแตกต่างกันไป
ตามทัศนคติและเงื่ อนไขของปั จเจกชนบางครอบครั วอาจจะแต่งงานผสมผสานจนลู กหลาน
กลายเป็ นคนไทยอย่างสมบู รณ์ ไปแล้ว ขณะที่ บางครอบครัวยังคงยอมรั บความเป็ นจี นและ
ธํารงอัตลักษณ์ ของความเป็ นจีนที่สื บทอดมาจากบรรพบุรุ ษชาวจีนบนเกาะลันตา ลั กษณะสังคม
ที่มีการอพยพย้ายถิ่ นเช่นนี้ ใกล้เคียงกับผลการศึกษาสั งคมชาวเปอร์โตริกันที่มีประชากรส่ วนหนึ่ ง
เป็ นชาวเกาะอี กส่วนหนึ่ งอยู่บนผืนแผ่นดินใหญ่ ของมิ เชโอ (Micheau. Retrieved July 15, 2010,
from http:// www. proquest.umi.com) ซึ่ งผลการวิจัยในประเด็ นเกี่ยวกับพั ฒนาการของอัตลักษณ์
และการธํารงชาติ พันธุ์ พบว่าชาวเปอร์โตริ กันบนเกาะมีทัศนคติในด้านการธํารงอัตลักษณ์ทางชาติ พันธุ์
แหล่งกําเนิ ดของชาติพันธุ์ ความรู ้และความภูมิใจในวัฒนธรรมค่ านิยมและคุณธรรมความสํานึก
ด้านการเมือง และความสํ านึกในการรับผิดชอบชุ มชนในทางบวกทั้ งสิ้ นส่ วนชาวเปอร์ โตริ กัน
บนแผ่ นดินใหญ่ จะสื บทอดอัตลักษณ์ ที่ แท้จริ งของชาวเปอร์โตริ กัน ผ่านทางปั จเจกชน 7คน
ที่เป็ นสมาชิกของชาวเปอร์ โตริ กันซึ่ งมีความสนใจมีประสบการณ์ และมีความรู้ สึ กเหนียวแน่นต่อ
อัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของเปอร์ โตริ โกในชุมชน
ทั้ งนี้ หากจะประเมิ นค่ าของการคงอยู่หรื อการธํารงอั ตลั กษณ์ ทางชาติ พั นธุ ์ของ
ชาวเกาะลันตาทั้ ง4กลุ่มแล้วแต่ ละกลุ่มชาติพันธุ์ยังคงสํานึ กรู้ว่าตนเองเป็ นสมาชิกของกลุ่ มชาติพันธุ์ใด
และยังคงเก็บรักษาและสื บทอดอัตลักษณ์ ประจํากลุ่มของตนต่ อไปแม้จะผิดเพี้ยน เพิ่ มพูนหรื อลดทอน
ไปจากแบบแผนดั้ งเดิ มก็ตามผู ้วิจัยจึงมี ความเห็นสอดคล้องกับทัศนะของพรชัย ตระกูลวรานนท์.
(2545 :9,11)ที่ อธิบายถึ งเรื่ องความเปลี่ยนแปลงรู ปแบบทางวัฒนธรรมและความสํ านึ กทางชาติ พันธุ์
ที่ปรากฏในชุ มชนชาวจีนโพ้นทะเลต่าง ๆ ว่าหากมองโดยยึ ดติดกั บแบบแผนวัฒนธรรมที่คิ ดว่ า
เป็ นมาตรฐานในการประเมิ นค่าความเป็ น “จีน”ซึ่ งหากชาวจีนอพยพและลูกหลานคนใดไม่ ได้
ประพฤติปฏิบัติ ตามแบบแผนวัฒนธรรมนั้ นๆจัดว่าถู กกลืนกลายและมี ความเป็ น“จี น”ลดน้อยลงแล้ว
ในเวลาเพียง 3ชั่วคนจะไม่ มี “ชาวจีน” เหลือให้เราศึกษาแม้ในประเทศจีนเองในทางตรงกันข้ามหาก
เรายอมรับว่าเอกลักษณ์และสํานึ กทางชาติพันธุ์มีการดํารงไว้และถ่ายทอดต่อไปทวนกระแสแห่งการ