st124 - page 263

248
ที่พักอาศัยและการแสดงพื้ นบ้านดังที่ นําเสนอข้างต้นอีกลั กษณะหนึ่ งหมายถึง อัตลักษณ์ ที่เกิ ด
จากบุ คคลภายนอกสร้างขึ้ นจากการนําวิถี คิ ดภายใต้วัฒนธรรมของตนเองไปให้ค่าหรื อกําหนด
วัฒนธรรมอื่น เช่นการเรียกกลุ่ มชาติพันธุ์ชาวเลว่ า “ชาวนํ้ า” เรี ยกชาวจีนว่า “เจ๊ ก” เรี ยกชาวมุสลิม
ว่า “แขก” หรือเรี ยกชาวไทยแท้ที่ไม่ได้แต่ งงานข้ามกลุ่มชาติพันธุ์ว่า “ไทยทึบ” เป็ นต้น
หากพิจารณาถึ งอัตลักษณ์ของชาวเกาะลันตาทั้ งสี่กลุ่มชาติพันธุ ์ จากประวัติศาสตร์ ท้องถิ่น
ที่ว่าแต่ละกลุ่มต่างอพยพย้ายถิ่ นเข้ามาตั้ งถิ่นฐานใหม่ทั้ งสิ้นจะสอดคล้องกับตามทัศนะของฐิรวุ ฒิ
เสนาคํา (2549 :41)ที่มองว่า“เป็ นอัตลักษณ์ ที่ ถูกสร้างจากปั จจัยข้ามพรมแดนข้ามทวี ปข้ามวัฒนธรรม
นอกบริ บทของรัฐชาติ จึงมีลักษณะที่ตัดต่อใหม่ มีการผสมผสานไม่ เป็ นหนึ่ งเดียวมี การเลื่อนไหล
โยงใยข้ามพื้นที่ทางภูมิศาสตร์หลายแห่ง”การนํามาตัดต่อใหม่หรื อสร้างซํ้ าดังกล่าว จึงอาจจะไม่
เหมือนเดิมทั้ งหมดหรื อเมื่อเวลาผ่ านไปอาจจะปรับเปลี่ ยนจนกระทั่งแตกต่ างไปจากอัตลักษณ์เดิม
ที่จากมาหรื ออาจจะผสมผสานกับอัตลักษณ์ ของกลุ่มชนอื่นที่เข้ามาตั้ งถิ่นฐานร่ วมกันหรื อหาก
วิเคราะห์ในมุมมองของทฤษฎี การพลัดพรากตามแนวคิดของวรรณี วิบู ลย์สวัสดิ์ แอนเดอร์ สันและลี.
(Wanni W. and Lee. 2005 : 10-12) ที่อธิ บายว่า การอพยพจากถิ ่ นฐานดั้ งเดิมไปตั้ งถิ่นฐาน
ในดินแดนใหม่ ส่ งผลให้ผู ้คนเหล่านั้ นต้องพลัดพรากทางวัฒนธรรมพลัดพรากทางร่ างกายพลัดพราก
ทางจิตใจและการพลัดพรากทางปั ญญาแล้วกลุ่มชาติพันธุ์ ที่น่ าจะรู้ สึ กได้ถึ งการพลัดพรากมากที่ สุ ด
คือชาวจี น เนื่องจากต้องพลัดพรากจากทุ กสิ่ งทุกอย่างมาด้วยระยะทางที่ไกลมาก เมื่ อจากมาแล้ว
ส่ วนใหญ่ จะไม่มีโอกาสหวนกับไปอี กเลย ส่ วนชาวมุ สลิมบางคนที่หลี กลี้ หนี ภัยมาอาจจะไม่
กลับไปอี ก แต่ ยังมี ญาติพี่ น้องไปมาหาสู่ กัน ขณะที่ ชาวไทยที่ ย้ายมารั บราชการหรื อมาค้าขาย
มาแต่งงานกั บคนในท้องถิ่ นยังมี โอกาสกลับไปเยี่ยมครอบครั วญาติ พี่ น้อง เพื่ อนฝูง หรื อย้าย
กลับไปภูมิลําเนาเดิมสําหรั บชาวเลน่าจะเป็ นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ มีความรู ้สึ กถึ งการพลัดพรากน้อยที่ สุ ด
ไม่ว่าจะเป็ นการพลัดพรากทางวัฒนธรรมการพลัดพรากทางร่ างกายการพลัดพรากทางจิตใจและ
การพลัดพรากทางปั ญญา เพราะเป็ นกลุ่มชนที่เร่ ร่อนไม่ยึดครองไม่สะสมไม่กักตุนถิ่ นที่ พักอาศัย
หลับนอนมาชั่วชีวิตคือเรื อซึ่ งบรรทุกร่ างกาย จิ ตวิญญาณ วัฒนธรรมและภูมิปัญญาติ ดตัวขณะ
เดินทางเร่ ร่อนหากินไปตามฝูงปลาอี กทั้งจากร่ องรอยหลักฐานที่ปรากฏในบทเพลงลาจังซึ่ งใช้ขับ
ในพิ ธีส่ งเรื อและส่ งวิญญาณบรรพบุ รุษกลั บไปยังถิ่นฐานเดิ มบ่งบอกว่ าน่ านนํ้ าแถบเทือกเขา
“ฆู นุงฌึ รั ย” เขตประเทศสหพันธรั ฐมาเลเซียคือแหล่งที่บรรพบุรุ ษของพวกเขาอาศัยพักพิ งครั้ ง
ล่าสุ ด เมื่ อประมาณไม่ตํ่ ากว่า 500-600ปี มาแล้วก่อนที่จะอพยพหลบลี้ หนี ภัยจากการสู้รบและการ
เกณฑ์แรงงานไปสร้างเมื อง เร่ร่ อนเรื่ อยมา จนกระทั้ ง เข้ามาทํามาหากินบริเวณน่ านนํ้ าเกาะลันตา
เป็ นกลุ่มชาติพันธุ์แรกแต่เป็ นกลุ่มสุ ดท้ายที่ ตัดสินใจขึ้ นมาตั้ งถิ่นฐานถาวรบนแผ่ นดิน