st121 - page 24

16
เปนกลุมที่ปรับตัวเขากับสังคมพื้นเมืองการปรับตัวเปนผลจากความตองการดานเศรษฐกิจประกอบกับ
คนที่โยกยายสวนใหญเป นผูชายจึ งแตงงานขามถิ่น เกิดการผสมทางวัฒนธรรม กลุมบ าบาในมะละกา
นิยมทํามาการคาสวนในตรังกานูทําการเกษตร และการคา
การอพยพหนีความยากจนในประเทศจีนไม เพียงภั ยธรรมชาติแตเปนเพราะความตองการ
อาชีพที่มั่นคงกวาจากขอมูลขางต นแสดงใหเห็ นวาความยากจนทําใหมีความมานะบากบั่นจนสามารถ
ยกระดับเปนชนชั้นกลางที่ มีอํานาจควบคุมเศรษฐกิจของท องถิ่นการรวมกลุมของชาวจีนในฐานะที่ เปน
ชาวจีนดวยกั นหรือเผาพันธุ ภาษาตระกูลแซเดียวกั นทําใหดํารงรักษาอัตลักษณไวอยางเขมแข็ง ความ
เปนคนกลุมนอยในคาบสมุทรแต มีกํ าลังทางเศรษฐกิจมากกวาคนพื้นเมืองทําใหศิลปกรรมตามรสนิยม
นายทุนจีนเกิดขึ้นงายกวาศิลปกรรมของคนกลุมอื่ นๆ
2.3 ยายถิ่นเพื่อประกอบการและขายแรงงาน ในช วงคริสต ศตวรรษที่ 19 แหลมมลายู
เปดเหมืองแร จํานวนมากมีการริเริ่มปลูกยางพาราประกอบกับอังกฤษตั้ งเขตปกครอง สเตรตส เซตเติล
เมนต (Straits Settlement) ซึ่งมี เมื องหลักตามแนวช องแคบมะละกา คือเมื องมะละกา สิงคโปร และ
ปนั ง เมื องเหลานี้เปนเมื องทาแลกเปลี่ยนสิ นคา ตลาดกลางรั บซื้อวัตถุดิบส งตลาดยุโรป ทํ าใหเกิ ด
ผูประกอบการและผู ใชแรงงานจํานวนมาก สวนหนึ่งเป นแรงงานจากอินเดียที่อั งกฤษนําเขามารับจาง
ตามสวนกาแฟหรือสวนยางพารา เมื่อภาคเกษตรกรรมขยายตัวทําใหชาวอินเดียหลั่งไหลเขามามากขึ้ น
ตองจัดวิธีทํางานอยางเปนระบบ โดยทําสัญญากั บผูวาจาง ทํางานจนครบสัญญา เมื่อครบสั ญญาจะ
เปนอิ สระภายหลังระบบสั ญญาผูกมั ดถูกยกเลิกมีผลให แรงงานระยะหลังเปนแรงงานอิสระชาวอินเดีย
เหลานี้ส วนใหญเปนชาวทมิฬจากมีทราสหรืออินเดียตอนใต นอกจากภาคเกษตรแลว ยั งเปนคนงาน
สรางทางรถไฟหรืองานกอสรางของรัฐบาลอังกฤษ
แรงงานสวนใหญเปนแรงงานจากจี น เปนเพราะความตองการของนายทุน ซึ่งเปนคนจีน
ดวยกัน ดังกรณี งานเหมื องแร คนสยาม คนมลายูไมนิยมรับจางเป นกรรมกรเหมือง จึงตองเกณฑ
แรงงานจากภายนอก โดยเฉพาะคนจีนนอกจากนี้มีชาวจีนที่อพยพมารับเปนผู ประกอบการและรับจาง
ภาคเกษตรกรรมพาณิชยกรรม ชาวจี นอพยพมายังคาบสมุทรมลายู เปนระยะ ๆ ชวงแรกอยูตามภาค
ตะวันออก ในตรังกานู แตเดิ มมี ชาวจี นมากกวาครึ่งหนึ่งของประชากรชาวตรังกานู ทําการคากั บรั ฐ
ใกลเคี ยงและสยามชาวจีนเริ่มอพยพไปสู ภาคตะวันตกตั้งแตตนคริ สตศตวรรษที่ 19 เพื่อคนหาแหล งแร
ดีบุ ก ทํ าใหกิ จการเหมืองแรพั ฒนาขึ้ น เหมื องเหลานี้ มักเป นของชนชั้ นนําชาวมลายู ชาวจี น และ
ชาวตะวันตก เหมื องแรสวนมากมี ชาวจีนเปนผูลงทุนดํ าเนินกิจการและเป นแรงงานในเหมืองดวย (พั ช
รินทร สวนฐิตะปญญา, 2541: 12-13) ชาวจีนนอกจากทําเหมืองแรแลว ยังรั บเหมาสัมปทานและเปน
คนงานในโครงการตางๆของภาครัฐ ดังการอพยพยายถิ่นของนายเจียกี ซี จากกวางตุ งสูประเทศไทย
เพื่อคาขายตอมาเปนผู รับเหมาสร างทางรถไฟสายใต การกอสรางนี้ตองใชคนงานจํ านวนมาก ผูรับจาง
สวนใหญเป นจีนอพยพซึ่งมีหลายภาษาตองแบ งหนาที่ทํางาน เชนจีนแคะทําหน าที่บุกเบิกถางปา จีน
แตจิ๋วทําหน าที่โกยดินถมทาง จีนกวางตุงทําหนาที่โรยหินหลังจากสรางเสร็ จชาวจีนเหลานี้ตั้งถิ่นฐาน