st121 - page 22

14
แนวคิด ทฤษฎี เกี่ยวกั บปจจัยที่ กอใหเกิ ดการผสมผสานทางศิลปกรรม
แนวคิ ดทฤษฎีเกี่ ยวกับปจจั ยหรือเหตุ ที่ก อให เกิ ดการผสมผสานทางศิ ลปกรรม ผูวิจั ยไดใช
แนวคิดทางวัฒนธรรมเปนหลัก ทั้งนี้เพราะการผสมผสานทางวั ฒนธรรมกอใหเกิ ดการผสมผสานดาน
ศิลปกรรมเชนกัน เหตุที่พื้ นที่ใดพื้นที่หนึ่งมีสั งคมพหุวัฒนธรรมและศิลปะมี ปจจัย ดังนี้
1 สภาพทางภูมิศาสตร
สภาพทางภูมิศาสตร สงผลตอความหลากหลายทางวัฒนธรรม ประทุม ชุมเพ็งพันธุ (2548 :
38) ไดเขียนไวในหนังสือศิลปวัฒนธรรมภาคใตตอนหนึ่งวา แหลมมลายูตั้งอยู กึ่งกลางระหวงอินเดีย
กับจี น เปนจุดแบงทะเลจีนใตกั บทะเลอินเดียจึงเปนจุดแวะพักจุดหมายปลายทางสิ้ นสุดการเดินเรือ ผู
ที่จะเดินทางเรือขามฟากฝงตอไปจําเปนตองเปลี่ยนเรือ จึ งเปนเสนทางเดินเรือคาขายที่สําคั ญยิ่ งมาแต
โบราณระหวางตะวั นตกกั บตะวันออก กล าวคือไม วามนุ ษยเดิ นทางเคลื่อนย ายถายเทผู คนและ
วัฒนธรรม ย อมไม พนแหลมมลายู โดนเฉพาะบริ เวณชองแคบมะละกา จึงทํ าใหบริเวณนี้ เปนแหลง
พบปะของคนหลายชาติหลายวัฒนธรรม ประเสริฐ วิ ทยารัฐ (2536 :14-15) ใหความเห็ นวา หาก
เลยแนวละติจูดที่ 5องศาหรือใกลเสนศูนยสู ตร เปนที่ ตั้งต นการเกิดลมมรสุมตะวันออกฉี ยงเหนือและ
ตะวันตกเฉียงใต ซึ่ งมีกระแสลมสงบและทิศทางลมไมแนนอนหรื อลมเบามากทําใหเรือสินคาตางๆตอง
วนเวียนอยู เพราะปลอดแรงลมอาจหมดสะเบี ยงอาหารตองเดินเรือเลียบฝงคาบสมุทรมลายูตอนกลาง
การที่เมืองมะละกามีผู คนจากหลายเชื้อชาติ อาจเป นเพราะตองรอการเปลี่ยนลมมรสุ ม เพื่อสะดวกต อ
การลงใตโดยอาศัยลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ และขึ้นเหนือโดยลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต
พื้ นที่ใดเปนที่ราบติดทะเล ไมมีภูเขาขวางกั้นจะชักนํ าใหเกิดการเคลื่อนยายผูคนเขามางายขึ้ น
ประเทศที่มีผูคนอยู รวมกันหลายเชื้อชาติมาตั้งแตอดีตมักเปนที่ติดทะเล เชนอเมริกาเหนือ ออสเตรเลีย
มาเลเซีย ฯลฯ อยางไรก็ตามยังมีปจจัยสภาพอากาศเกื้ อหนุนดวยการเคลื่อนยายของผูอพยพจะไมเขา
สูเมื องที่มีอากาศหนาวกวาหรื อรอนกวาดังพบวาญี่ ปุนแมเปนเกาะมี ทะเลโอบลอม แตการผสมผสาน
ของชาติพันธุตาง ๆมีนอย เพราะไมใชทางผานไปมาของเรือสิ นคานานาชาติ การเดิ นเรือขึ้ นเหนือมี แต
สภาพที่หนาวเย็ นเรื่อย ๆ ตางจากแหลมมลายู ที่เรื อไมวาจากตะวั นออกสู ตะวันตก จากตะวันตกสู
ตะวันออกลวนสามารถเลือกสรรหลั กแหลงให กับตน บาร บารา วัตสันอันดายาและลีโอนาร ด วายอัน
ดายา (2551: 64-91) ผูศึกษาประวัติศาสตรมาเลเซียมีความเห็นว าการที่มลายูเปนที่ พบปะของหลาย
ชาติ อยางน อยมีสองป จจัย 1) การตั้งอยู ในตํ าแหนงทางภู มิศาสตรตรงเส นทางทะเลที่สํ าคัญ 2
เสนทางมาบรรจบกัน ทํ าใหเชื่อมโยงเขากับตลาดการค าที่สําคั ญของอินเดียและจีนดวยระบบลมมรสุม
ประจําป 2) ความมั่งคั่งอุดมสมบู รณของทรั พยากรในหมูเกาะ ทํ าใหมีสิ นคามากมายสําหรับขายและ
แลกเปลี่ยนทรัพยากรที่สําคัญในชวงแรกๆคือป าดิบชื้นซึ่ งอุดมดวยไมเนื้ อหอมยางสนหวาย ครั่ง ทํ า
ใหมลายูโดงดัง ชาวมลายู ทําหนาที่คนกลางและซื้ อขายสินคา นอกจากนี้ยังมี สินแร มากมาย การมี
โลหะสําคัญบางชนิ ดเป ดโอกาสใหแก ดินแดนที่โดดเดี่ ยวเจริ ญขึ้ น ดังเชนซาราวัก การพบสินแร
มากมายทําใหชาวจีนเข าไปบุกเบิกการสงออกแรเหล็กที่ ถลุงแลว