st118 - page 147

137
บทกลอนที่ บรรยายถึงสภาพวิ ถีชี วิตของผู้ คน ก็จะสามารถนํ าความรู้ จากบทเพลงไปปฏิบัติได้
อีกด้ วย
การเรี ยนรู้ ผ่ านทางบทกลอนท่ องจํา นอกจากการศึกษาเล่าเรี ยนที่วัดแล้ ว ผู้ เฒ่ า
ผู้ แก่บางคนที่มี ความสามารถด้ านการแต่งกลอน หรือได้ จดจํามาจากบรรพบุ รุ ษ ก็จะแต่งบท
กลอนแบบเรี ยนไว้ สั่งสอนลูกหลานด้ วย เช่ น บทกลอนเรื่ องพยัญชนะไทยของพ่อเฒ่านาค วิ เชียร
เชื ้ อ ซึ่ งเป็ นบทกลอนแต่งด้ วยภาษาถิ่นใต้ ไว้ สํ าหรับใช้ เป็ นแบบเรี ยนท่ องจํ าพยัญชนะไทยซึ่ง
ลูกหลานชาวเกาะพะงันต่างท่องจํ าได้อย่างขึ ้ นใจ (ไพฑูรย์ ปุ่ นสุวรรณ และกัลญา แก้ วประดิ ษฐ์,
2552) ความว่า
ก. เอ่ยก.ไก่...อู..แจ้ …แม่ใหญ่
ข. ไข่ อุบรัง
ฃ. ฃวดปากยาว
ค. ควายดํา-ขาว เขายาวอาจขลัง
ฅ. ฅนบนบ่า-นําหน้ า
ฆ. ระฆัง ตีเปรี ้ ยงเสียงดังพระสั่งบรรยาย
ง. งูบวงหลาผึ ้ งแร้ งแดงร่าถกหวักยักหงาย
จ. จาบบานแบน ใส่แน่นถาดราย
ฉ. ฉิ่งวิ่งหายคนละฝ่ ายหนีไป
ช. ช้ างหางซื่อ
ซ. โซ่ตรวนขื่อ
ฌ. กระเชอน้ อยใหญ่ ใส่ ของเต็มพูนหาบทูนกันไปพรึกเพรื่ อเหงื่ อไหลเดินไปตามทาง
ญ. หญิงรู ปสวยตัดผมไว้ มวยหวีแยกแฉกหว่ าง
ฎ. ชฎาทาทอง แต้ มของต่างๆมียอดสอดหางใส่ นางลิเก
ฏ. ปฏักหักหาญชี ้ หน้ า
ฐ. ฐานเรือนบ้ านโหรเหร
ฑ. นางมณโฑ รูปโก้ ไม่เก เคยเป็ นพิริ เยพิเพกทศกัณฑ์
ฒ. ผู้ เฒ่ามื อถือไม้ เท้ าตามัวหัวสั ้ น
ณ. เณรน้ อยๆ เดินต้อยตามกัน
ด. เด็กเล็กครันเอวพันสายพรวน
ต. เต่าตํ่ าต้อยไข่ลบถลบรอยทิ ้ งไว้ไม่ สงวน