st118 - page 149

139
นอกจากแบบเรี ยนท่องจํ าพยัญชนะไทยแล้ วพ่อเฒ่านาค วิเชี ยรเชื ้ อ ยังได้ แต่งกลอน
ที่บอกเล่าเรื่ องราววิถีชี วิตของชาวเกาะพะงันซึ่งคนรุ่ นหลังต่างท่องจําได้ ขึ ้ นใจด้วยเช่นกัน (ไพฑูรย์
ปุ่ นสุวรรณและกัลญา แก้ วประดิษฐ์ , 2552) ความว่า
.....จับบทปลดเปลื ้ อง ถึงเรื่ องชาวไทย
เดือนสี่ปี ใหม่ ตัดไสถางป่ า
ขึ ้ นทําบนเขา แขบเผากลัวล่า
นํ่าไว้ ชายป่ า ข้ าวกล้ ายังอ่อน
ทั ้ งเมียทั ้ งผัว กลัวลิงยังอ่ อน
ใช้ ลูกไปก่อน แดดอ่อนแม่ไป
พี่ น้องสองฟั ง นั่งอยู่ครัวไฟ
แม่ใช้ ให้ ไป ใจไม่เกียดเกียง
เฉียงฟื นใส่ซอง ทําหนางใส่เนียง
ย่างเข้ าระเบี ยง คดหอช่อพาย
ฉวยได้ นํ ้ าซุบ ห่อหุบใบไม้
เกาะแกงหาไม่ ฉวยได้ รี บเดิน
พี่ชื่ อหนูส้อง น้ องชื่อหนูเสริ ม
ข้ ามทุ่งมุ่งเดิน แนวเนินวนา
เปี ยกทรามนํ ้ าค้ าง สองข้ างเข่าขา
ย้อยไหลใบคา รํ่ ารารึ งรัง
พี่สาวเดินหน้ า น้ องยาตามหลัง
ผ้าถุงรุ งรัง แม้ นยังแต่พก
อัศจรรย์ต่างๆ นํ ้ าค้างเดื อนหก
ฝนฟ้ าไม่ตก หยาจกนํ ้ าค้ าง
ช่างหัวกลัวไหร ก่อไฟนอนย่ าง
แห้ งบนแห้ งล่าง แห้ งข้ างขวาซ้ าย
น้ องสาวว่ากู หาสู้ ย่างไม่
เนื ้ อหนังร่ างกาย สาบอายควันไฟ
ไม่ย่ างผ้ าถุง มึงจะนุ่งผ้าไหน
กูไม่นุ่งผ้ าใคร ออกไปตากแดด