st118 - page 150

140
นอนควํ่าตากแดด หงายแผลดตากลม
นอนตัวล่อนจ้ อน ผ้าผ่ อนกูไม่ห่ม
พูดจาคารม เดินชมไม้ มา
มาถึงริ มไร่ เหลียวซ้ ายเหลียวขวา
รอยลิงแตวา ริ มป่ าข้าวอ่อน
เหียวหดว็อดแว็ด ทั ้ งเกล็ดทั ้ งถอน
นํ่าไว้ ยังอ่อน เล็ดล่อนล่อแดง
ไม่ทันออกราก มาปะฝนแล้ ง
ไม่ทันแตกแง่ง ตายแห้ งเพราะลิง
กว่าได้ทิ ้ มหุง เสียหายหลายสิ่ง
มาเห็นรอยลิง แม่จึงเตือนด่า
ขึ ้ นร้ านเถิดน้อง ค่อยมองแลหน้ า
เตรี ยมไม้ไว้ ต้ า ให้ สาใหญ่ ยาว
กล่าวถึงชายชู ได้ รู้ เรื่องราว
รู้ ว่าสองสาว ไปเฝ้ าไร่ นา
อาบนํ ้ าหวีหัว แต่งตัวนุ่งผ้า
ใส่เสื ้ อสีขี ้ ม้ า นาฬิกาแขวนมือ
เรียกแด็กมาถาม กูงามแล้ วหรื อ
แด็กไม่ว่าพรื อ ดุดื ้ อเดื อดแด็ก
ลงจากเคหา เดินมาง็อกแง็ก
พ้นไดไกลแด็ก ฉวยเหล็กลากปื น
มาถึงริ มไร่ แอบไม้ หยุดหยืน
นั่งหยบคุบเข่า บังเงาก้ อนหิ น
ในหูได้ ยิน เนื ้ อนินพูดจา
นั่งกินข้ าวห่อ ถกคอเห็นหน้ า
เหมือนอย่างนางฟ้ า ลงมาชมพู.....
จากที่ ได้ กล่ าวมาข้ างต้ น วัฒนธรรมการเรี ยนรู้ ของชาวอําเภอเกาะสมุ ยและอําเภอ
เกาะพะงันช่วงก่ อนแผนพัฒนาเศรษฐกิ จและสังคมแห่ งชาติฉบับที่ 4 เป็ นวิธี การเรี ยนรู้ ด้ วย
การถ่ ายทอดจากบรรพบุรุ ษไปสู่ลูกหลานผ่านทางการจดจํา การฟั ง และการอ่านภูมิปั ญญาด้ าน