nt142 - page 84

70
1. มี การผสมผสานระหว่างการอนุรั กษ์และการพัฒนาควบคู่กันไป
2. สนองความต้องการพื้ นฐานของมนุ ษย์ โดยไม่ ควรให้ เกิดความเกิ นเลยจน
นําไปสู่ การทําลายสมดุลทางธรรมชาติ
3. ให้ประชาชนมีส่ วนร่ วม โดยให้ ความเสมอภาคและความยุติ ธรรมกับทุ กคนใน
สังคม
4. ผสมผสานกิ จกรรมต่างๆโดยทําให้สังคมเกิ ดการพิจารณาตัวเอง (มองตนเอง)
เกิดความผูกพันกันแบละมีความหลากหลายทางวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับสังคมนั้ น
5. มี การรักษาสิ่ งแวดล้อมและระบบนิเวศวิ ทยาให้สมบูรณ์
6. การนําเทคโนโลยีใหม่ ๆ เข้ามาร่ วมกระบวนการ โดยให้สอดคล้องกับสั งคม
ปั จจุบันและอยู่ ในขีดจํากัดความสามารถของชุ มชนนั้ นๆ
แนวความคิ ดและองค์ประกอบดังกล่ าว จึงเป็ นการสร้ างภาพในอนาคตอีกวิธี การ
หนึ่ งที่ จะทําให้นโยบายเรื่ องเมืองน่ าอยู่เป็ นรู ปธรรมที่ชัดเจนได้ หากทุ กคนและทุ กฝ่ ายมีแนว
ทางการปฏิบัติ เป็ นไปในแนวทางเดี ยวกันความสําคัญในการสร้างเมืองน่ าอยู่นั้ นใช่ว่าต้องการเพี ยง
สร้ างเมื องให้มีรู ปแบบที่สวยงามหรื อเห็ นและสัมผัสได้เพียงภายนอกเท่านั้ นแต่ โดยหลักการแล้ว
เมื องน่าอยู่จะต้องสามารถยกระดับคุ ณภาพชีวิตความเป็ นอยู ่ ของประชาชนทั้ งในเมืองและชนบท ให้
สามารถใช้ ชีวิตความเป็ นอยู่ที่พอเหมาะแก่ การดํารงชีวิตตลอดจนยกระดับความรู ้สึ กที่จะร่ วมแรง
ร่ วมใจกันพัฒนาท้องถิ่นและชุมชนที่อยู่ให้ดี ขึ้ น เพราะท้ายสุดแล้วเมืองน่ าอยู่ ก็ คือเมืองที่ประชาชนมี
ชี วิตอยู่ด้วยความผาสุ ก"นั่นเอง
2.4การออกแบบชุ มชนเมื องสู่ เมืองน่าอยู่
คณะกรรมการพัฒนาเมืองแห่ งชาติ ซึ่ งได้เกิดขึ้ นเมื่อปี 2543 โดยมี นายกรัฐมนตรี
(นายชวนหลี กภัย) เป็ นประธานนั้ น เป็ นกลไกดั้ งเดิมระดั บประเทศ เพื่อกําหนดนโยบายและ
ประสานการดําเนิ นงานในเรื่ องเมืองน่ าอยู่-ชุมชนน่าอยู่ ภายใต้การดําเนิ นงานของกลไกดังกล่าวได้
มีการจัดทํากรอบแนวทางการพัฒนาเมืองอย่ างยั่งยืน "เมืองน่ าอยู่-ชุมชนน่ าอยู่" ซึ่ งได้ผ่ านความ
เห็ นชอบจากคณะรั ฐมนตรี เมื่อวั นที่ 25 เมษายน 2543 เพื่ อให้หน่ วยงานที่ เกี่ยวข้ องนําไปใช้
ประกอบการจัดทําแผนปฏิบัติ การได้ต่ อไปอย่างไรก็ตามต่อมากลไกนี้ ได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปจึงเป็ น
ที่ น่าเสี ยดายอย่างยิ่ งที่ทําให้ ประเทศไทยไม่มีการขับเคลื่อนเมื องน่าอยู่-ชุ มชนน่าอยู่ ให้เป็ นไปอย่าง
ต่ อเนื่ องในระยะ 10ปี ที่ ผ่านมา ผลลัพธ์เป็ นอย่างไรนั้ น เราอยู่ในแต่ ละเมืองและชุ มชนสามารถ
ประเมินให้คะแนนความน่ าอยู่ของเมือง-ชุมชนตนเองได้ (ณพงศ์ นพเกตุ 2550หน้า 14 )